Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, αμερικάνικης παραγωγής του 2021, σε σκηνοθεσία Λάνα Γουατσόφσκι, με τους Κιάνου Ριβς, Κάρι Αν Μος, Λόρενς Φίσμπερν, Γιάχια Αμπντούλ-Ματίν, Τζέσικα Χένγουικ, Τζόναθαν Γκροφ, Νιλ Πάτρικ Χάρις κ.ά.
Το αμερικάνικο σινεμά αν συνεχίσει με αυτή τη λογική, σε λίγο θα έχουμε μόνο τα σίκουελ, τα πρίκουελ, τα ριμέικ ή και τις αναγεννήσεις διαφόρων “πετυχημένων” φραντσάιζ – κατά κύριο λόγο περιπέτειες φαντασίας, κόμικς και υπερήρωες- μέχρι τελικής πτώσης.
Όπως συμβαίνει εδώ, με το 4ο Matrix, που μετά από την πρώτη εξόχως ενδιαφέρουσα ταινία, αλλά και τις δύο κατώτερες έως αδιάφορες συνέχειές της, απέφερε στην Warner πάνω από τρία δισ. δολάρια! Κέρδη που ζαλίζουν και δεν θα άφηναν αδιάφορο οιονδήποτε, πόσο μάλλον τους τεχνοκράτες που κάνουν κουμάντο τις τελευταίες δεκαετίες στα μεγάλα αμερικάνικα στούντιο.
Έτσι, η αρχική ιδέα, για τον αγώνα των ηρώων και του κύριου Άντερσον (Ρίβς) ενάντια σε δεσπόζουσες μηχανές, που έχουν υποδουλώσει την ανθρωπότητα, υπό την επήρεια ενός προηγμένου συστήματος εικονικής πραγματικότητας, είναι φανερό ότι εξαντλήθηκε, για να κυριαρχήσουν οι σαματατζίδικες περιπέτειες, οι χορευτικές μονομαχίες, οι συνταγές δράσης οι θεαματικές εικόνες εντυπωσιασμού, με τα περίτεχνα σπέσιαλ εφέ.
Κάτι που βλέπουμε ως ένα σημείο και στην τελευταία συνέχεια της Λάνα Γουατσόφσκι, όπου υπάρχουν ψήγματα νέων ιδεών, μία προσπάθεια ανανέωσης του μύθου, με μια αναιμική ιστορία έρωτος και αφηγηματικής βελτίωσης, καθώς όσο η ταινία μπαίνει πιο βαθιά στον ψηφιακό κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, τόσο το γήινο κυριαρχεί στις σκηνές δράσης. Μικροβελτιώσεις σε σχέση με τα δύο προηγούμενα φιλμ, αλλά τελικά το 4ο Matrix παραμένει πολύ μακριά από το πρωτότυπο.
Ένα φιλμ, καταιγιστικής δράσης, τραβηγμένων σκηνών καταδίωξης, ορισμένες φορές χαοτικό και μετά από ένα σημείο χωρίς ούτε την απαραίτητη αληθοφάνεια και με ένα χιούμορ που λίγες φορές πετυχαίνει στόχο. Οι αμύητοι το πιθανότερο δεν θα καταλάβουν και πολλά, εν αντιθέσει με όσους έχουν δει κάποιο από τα προηγούμενα και θα έχουν την αίσθηση ότι αυτά που βλέπουν στην οθόνη κάπου τα έχουν ξαναζήσει.
Οι λεπτομέρειες για την επιστροφή στο σύμπαν του “Matrix” λίγη σημασία έχουν για το νεανικό κοινό που το περίμενε εναγωνίως και θα σταθεί, ούτως ή άλλως, στην ουρά για να κόψει εισιτήριο. Για τους υπόλοιπους που θέλουν να δοκιμάσουν την εμπειρία μας πολυδιαφημισμένης περιπέτειας επιστημονικής φαντασίας, μάλλον θα μείνουν με την απορία (“γιατί ξετρελαίνονται, με τι συγκινούνται οι νέοι απ’ αυτό το ψηφιακό σαματά;”) και με μία ζαλάδα στο κεφάλι.
Όσον αφορά τον Κιανού Ριβς, έναν υπερεκτιμημένο ηθοποιό, που έγινε σταρ και τυποποιήθηκε με το Matrix και βίαιες περιπέτειες τύπου “John Wick”, δεν τα πάει άσχημα, ακολουθώντας τη μανιέρα που τον καθιέρωσε. Πάντως, ξεχωρίζει δίπλα του η ταλαντούχα Κάρι Αν Μος, ενώ και το υπόλοιπο καστ στέκεται επαρκώς.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Επιστροφή σε έναν κόσμο με δύο πραγματικότητες. Η μία είναι η καθημερινότητα. Η άλλη κρύβεται πίσω της. Για να ανακαλύψει αν η δική του πραγματικότητα υφίσταται ή είναι ένα νοητικό κατασκεύασμα, για να γνωρίσει τον πραγματικό του εαυτό, ο κύριος Άντερσον (Κιανού Ριβς) πρέπει να ακολουθήσει ξανά τον λευκό λαγό. Και αν ο Τόμας ή ο Νίο έχει μάθει κάτι καλά, είναι ότι αυτή η επιλογή, ακόμα κι αν είναι ψευδαίσθηση, είναι ο μόνος τρόπος για να βγει ή να μπει στο Matrix. Φυσικά, ο Νίο ξέρει ήδη τι πρέπει να κάνει. Αυτό που δεν ξέρει ακόμα είναι ότι το Matrix έχει ισχυροποιηθεί και έχει γίνε πιο επικίνδυνο από ποτέ. Όλα αυτά του θυμίζουν κάτι. Déjà vu.
