Γράφει ο Δημήτρης Σεβαστάκης για την Αυγή
Η Αριστερά, όλων των παραδόσεων, πάντοτε ταύτιζε τη δυσφορία του κόσμου με την πολιτική του ριζοσπαστικοποίηση. Θεωρούσε ότι όταν ο κόσμος στριμώχνεται ή και καταρρέει οικονομικά, συγχρόνως πλησιάζει όλο και περισσότερο την Αριστερά ή, έστω, γίνεται καλύτερος ακροατής της. Έφτασε (η Αριστερά) να ταυτίζει τον εαυτό της με τον κοινωνικά εκμηδενισμένο. Η Αριστερά, λοιπόν, είναι η παράταξη μόνο των αφανισμένων, των χαμένων; Είναι μόνο παρηγορητικός ο ρόλος της; Η Ιστορία το διαψεύδει. Μεγάλες μάζες πάμφτωχων πολιτών γίνονταν τα πιο πιστά και φανατικά όργανα της σκληρής Δεξιάς. Οι παρακρατικοί ανασύρονταν και στρατολογούνταν από τον πολιτιστικό βυθό της κοινωνίας. Πολλοί εγκατέλειπαν τον αριστερό υπερασπιστή τους στο άψε-σβήσε. «Τι να κάνουμε; Είμαστε φτωχοί άνθρωποι. Πρέπει να ζήσουμε».
Δεν μιλάω για τους φοβισμένους και σιωπηλούς, αλλά γι’ αυτούς που πλειοδοτούσαν. Οι παλιοί το γνωρίζουν: άλλο «δηλωσίας» (μερικές φορές γιατί υπήρχαν τεράστιες οικογενειακές υποχρεώσεις), άλλο βασανιστής, προσχωρήσας, διώκτης και χαφιές. Το μετεμφυλιακό βίωμα διδάσκει. Αποκαλύπτει όλες τις σκοτεινές πλευρές της πολιτιστικής τερατωδίας. Αλλά το μεταδικτατορικό παραπλανά. Ακόμα. Νόμος είναι το δίκιο του φτωχού (για να το γενικεύσω). Όντως; Μήπως θα ’πρεπε να γίνει το δίκιο του παραγωγικού, του φίλεργου, του διεκδικητή της εργασιακής δικαιοσύνης και όχι μόνο της εργασιακής «απασχόλησης»;
Η παράταξη της Αριστεράς έχει καθήκον να στηρίζει και να υπερασπίζεται όχι μόνο την οικονομική σωτηρία του αδύναμου, αλλά επιμόνως την καλλιέργεια, τη μόρφωσή του. Την πολιτιστική του «σωτηρία». Το μέγιστο μέτωπο δεν είναι μόνο για να στηριχθεί η οικονομία του φτωχού, αλλά για το σχολείο του φτωχού (μέχρι να αρθεί η ίδια η ταξική έννοια). Ένα εύρωστο, ανοιχτό γνωστικά, δημοκρατικό, έξυπνο, πολυμερές, ισορροπημένο σχολείο του φτωχού. Η Αριστερά δεν υπερασπίζεται κάποιο αφηρημένο δίκαιο του φτωχού ούτε η ποσοτική βελτίωση των οικονομικών του τελευταίου αποτελεί και την τελική δικαίωσή του. Η ψυχική, ιδεολογική και διανοητική πληρότητα είναι κάτι διαφορετικό, ευρύτερο και βαθύτερο.
Πολλές πλευρές της Αριστεράς, έχοντας εγκλωβιστεί σε έναν οικονομισμό, θεωρούν ότι το καθήκον τους το εκπληρώνουν αν ο φτωχός αποσπάσει μια μεγαλύτερη αύξηση, ένα επίδομα, αν του χαριστεί κάποιο χρέος. Το μόνο που τον δεσμεύει στην πλευρά της κριτικής αναθεώρησης της ίδιας της ζωής του και ίσως της ριζοσπαστικοποίησης προς τα αριστερά είναι το μορφωτικό βίωμα, όχι το επίδομα.
Ο μεταδικτατορικός πολίτης όσο πλούτιζε τόσο αδρανοποιούταν πολιτικά και πνευματικά. Τεράστιες λαϊκές μάζες πειθαρχούσαν στον στρατό των fashion victims. Τους θυμάστε τους προλετάριους με (μαϊμού) γνωστές μάρκες ρούχων, να γλείφουν τον πορτιέρη του μεγακλάμπ; Να τρέχουν με σάλια πίσω απ’ την «ξεβλαχεμένη» υποκουλτούρα; Ο τύπος που λιγώνεται στα ριάλιτι, στα διαδικτυακά λιντσαρίσματα, ο τύπος μιας «γυαλιστερής» χαρμανιάς, όσα επιδόματα και να πάρει, ούτε κερδίζεται ούτε συγκροτεί το κοινωνικό υπόδειγμα. Η ανθρωπιστική πολιτική, η βοήθεια είναι οριζόντια, δεν στοχεύει σε πολιτιστικά προφίλ, αλλά γενικά στους κατατρεγμένους. Σωστό. Ο σχεδιασμός όμως της πολιτικής δεν εξαντλείται εκεί. Τα έχω γράψει πολλές φορές: παραγωγικός πολίτης, παραγωγική επανάσταση, αλλαγή πολιτιστικού προτύπου.
Ένας γονιός που θέλει να «εκβιάσει» την έγκριση του παιδιού του, που εκπαιδεύει το παιδί του να τσαμπουκαλεύεται και όχι να αγωνίζεται για τον βαθμό (κι εκεί να λήγει ο ριζοσπαστισμός του) ούτε έχει ελπίδες να κερδίσει τον αυτοσεβασμό ούτε έχεις ελπίδες να σε ευγνωμονεί εκλογικά. Ο δεξιός, άλλωστε, την ξέρει τη δουλειά: «Να τους θυμίζετε ότι τους διορίσαμε. Ο καθένας να φέρει να ψηφίσει άλλον έναν τουλάχιστον» νουθετούσε ο καθοδηγητής τους κομματικούς υφισταμένους του πριν λίγες μέρες στο βίντεο που κυκλοφόρησε. Η μόνη βιώσιμη εγγραφή και διείσδυση των αξιών της Αριστεράς είναι η μόρφωση, η καλλιέργεια. Και ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα αναδεικνύεται το μέτωπο του σχολείου.
