Χρειάζεται δίκαιη Δικαιοσύνη

Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης για το Documento

Χρειάζεται δίκαιη Δικαιοσύνη

Σε µια πρόσφατη εξομολόγηση, πρόσωπο το οποίο ήταν κοντά στον Βασίλη Κόκκινο, τον πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου και πρωταγωνιστή στο ειδικό δικαστήριο που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου, µου μετέφερε συνομιλία που είχε μαζί του: «Τον ρώτησα κάποια στιγμή αν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε παρέμβει προκειμένου να τον καθοδηγήσει τι θα κάνει στη δίκη του Παπανδρέου. Ο Κόκκινος µου απάντησε χωρίς περιστροφές: “Ποτέ, παιδί µου. Όταν ο Μητσοτάκης σε έχει κάνει πρόεδρο του Αρείου Πάγου πρέπει εσύ να γνωρίζεις και να πράττεις αυτό που θέλει, χωρίς να χρειαστεί να σε πάρει τηλέφωνο”…».

Η θεώρηση του μακαρίτη Κόκκινου είναι κυνικά και αποκρουστικά ειλικρινής, για να γίνει αποδεκτή ως συμπέρασμα σε συνέδρια και συνεδριάσεις που μιλούν µε στόμφο για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Περιγράφει ωστόσο την αιμομικτική σχέση μεταξύ πολιτικής και Δικαιοσύνης.

Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ούτε αξιωματική είναι ούτε δεδομένη. Αποδεικνύεται ή διαψεύδεται από τον κάθε λειτουργό της κατά περίπτωση. Η ίδια η Δικαιοσύνη µε τις θεσπισμένες δικλίδες ελέγχου άλλωστε, δηλαδή τα πειθαρχικά όργανα και τις διαδικασίες πειθαρχικού ελέγχου, αποδέχεται ότι δεν αποτελεί ένα τρένο που κινείται σταθερά στις ράγες τις απονομής δικαίου χωρίς στραβοτιμονιές. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα αυτά τα όργανα λειτουργούν συνήθως συγκαλυπτικά κάνει ακόμη χειρότερα τα πράγματα.

Στην πρόσφατη έκθεση της Κομισιόν (δημοσιεύτηκε 13 Ιουλίου) η Ελλάδα εγκαλείται για την εφαρμογή των κανόνων κράτους δικαίου. «Ο αριθμός των διώξεων που σχετίζονται µε τη διαφθορά είναι μικρός» τονίζει η έκθεση, ανάμεσα σε άλλα που αφορούν την ελευθερία του Τύπου, το πόθεν έσχες πολιτικών και άλλα σοβαρά θέματα.

Στην καθημερινότητα όπου τα πράγματα δεν χρήζουν ευρωπαϊκών εκθέσεων τα συμπεράσματα έχουν ακόμη χειρότερες διατυπώσεις. Προχθές καταδικάστηκε ένας μειωμένης αντίληψης πολίτης γιατί έκλεψε επτά μπουγάτσες, συνολικής αξίας 15 ευρώ. Πιθανόν να οδηγηθεί σε κάποιο κελί, όπως εκείνη η άτυχη καθαρίστρια η οποία είχε πλαστογραφήσει το απολυτήριο δημοτικού προκειμένου να μπορέσει να εργαστεί (να καθαρίσει δηλαδή τις βρωμιές µας) για να ταΐσει τα παιδιά της. Την ίδια ώρα, μιλώντας για την ίδια Δικαιοσύνη πάντα, ο δολοφόνος του Ζακ είναι ελεύθερος, ο φονιάς του Γρηγορόπουλου κάνει κάπου τα μπάνια του, ενώ οι εγκληματίες του λευκού κολάρου έχουν ως μοναδικό άγχος τη διαπραγμάτευση της «τιμής» µε τους μεγαλοδικηγόρους τους. Γιατί, ως γνωστόν, οι δικηγόροι γνωρίζουν τους νόμους αλλά οι μεγαλοδικηγόροι τους δικαστές.

Μπορούμε να προσκυνάμε όσο θέλουμε το μαυσωλείο της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, αλλά αυτό δεν την κάνει ούτε αγία ούτε ανεξάρτητη. Τις περισσότερες φορές ίσως δεν χρειάζεται να τηλεφωνήσει κανένας Μητσοτάκης σε δικαστές για να υπαγορεύσει τις κινήσεις της. Το σύστημα έχει μάθει να λειτουργεί μηχανικά, αντανακλαστικά και µε στόχο που έχει προδιαγραφεί πολύ προτού χρειαστεί να υπάρξουν πρόσωπα διαμεσολάβησης. Η διαφθορά στη Δικαιοσύνη δεν είναι αποτέλεσμα µόνο διεφθαρμένων λειτουργών της. Αλλωστε η πλειοψηφία δεν είναι τέτοια. Υπάρχει και αναπτύσσεται επειδή οι διεφθαρμένοι έχουν ορίσει τη διαφθορά ως κανονικότητα και τρόπο µε τον οποίο οφείλει να λειτουργεί. Τo πετυχαίνουν επειδή υπάρχει πολιτική προστασία.

Η εξάρτηση της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι σχεδόν αυταπόδεικτη. Η Δικαιοσύνη, αντιγράφοντας και µε τη μορφή δικογράφων το αφήγημα της Ν∆ περί «σκευωρίας Novartis», κουκούλωσε το πραγματικό σκάνδαλο και επιχείρησε να εξολοθρεύσει αυτούς που το ερεύνησαν. Η τελική απόφαση του συμβουλίου του ειδικού δικαστηρίου, η οποία έσωσε την τιμή της Δικαιοσύνης, δεν είναι ανεξάρτητη από την κοινωνική αντίδραση αλλά και τις αντιστάσεις των τίμιων δικαστών. Την ίδια ώρα όμως ένα άλλο κομμάτι της Δικαιοσύνης, αυτό των «αδιευκρίνιστων» νομικών επιχειρημάτων και της αδιευκρίνιστης ντροπής, παλεύει να απαλλάξει όσους πρέπει να ερευνηθούν.

Ο Δημήτρης Λιγνάδης, καταδικασμένος σε πρώτο βαθμό για δύο βιασμούς, αφέθηκε ελεύθερος, ενώ όσοι παρακολούθησαν τη δίκη αισθάνθηκαν το λιγότερο έκπληκτοι απέναντι στην πρόεδρο του Δικαστηρίου, η οποία παρέβλεψε ακόμη και μαρτυρίες για βιασμούς, ενώ έγινε συνήγορος του συνηγόρου του Λιγνάδη. Για τον εισαγγελέα και τον ανακριτή που είχαν προφυλακίσει τον Λιγνάδη ως κατηγορούμενο ήταν δεδομένο ότι ήταν επικίνδυνος, αλλά για το δικαστήριο, αν και καταδικασμένος, είναι ακίνδυνος. Ποιος θα ερμηνεύσει και πώς αυτήν τη νομική σχιζοφρένεια; Θα γίνει πάλι επίκληση στην κρίση του δικαστή; Ως δικαίωμα ελεύθερης κρίσης του δικαστή δεν μπορεί να νοείται ούτε η αστήρικτη νομικά ούτε η προκλητική κρίση και απόφαση. Και τέλος πάντων, τι είδους Δικαιοσύνη είναι αυτή και πώς διαμορφώνεται η κρίση της, ώστε να εξυπηρετεί όλους τους εντιμότατους φίλους του Μητσοτάκη, από τον Χριστοφοράκο έως τον Λιγνάδη, τον Φρουζή και τον Νίκο Γεωργιάδη; Γι’ αυτόν τον τελευταίο μάλιστα, για τον οποίον ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε πολιτικά παρών στο δικαστήριο, έγιναν επανειλημμένες προσπάθειες να αρχειοθετηθεί η υπόθεση της σχέσης του µε το κύκλωμα trafficking στη Μολδαβία. Ένα άλλο ερώτημα βέβαια είναι γιατί ο Μητσοτάκης επιλέγει τους συγκεκριμένους ως «εντιμότατους φίλους του» αλλά αυτό δεν αφορά τη Δικαιοσύνη, αφορά τον Μητσοτάκη και την ηθική του.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρεμβαίνει και στη Δικαιοσύνη και στις ανεξάρτητες αρχές και σε κάθε αρμό της εξουσίας και της οικονομίας. Η παρέμβασή του δεν είναι µόνο η διαβίβαση εντολών. Συντηρητικοποιώντας τη δημόσια ζωή, ξεφτίζοντας τη δημοκρατία, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες δίνει ρόλο σε παραθεσμικά κέντρα που αντιλαμβάνονται την εξουσία ως επιβολή αποφάσεων που παίρνονται έξω από το πλαίσιο. Το σύστημα αυτορρυθμίζεται ως δημοκρατία Καμόρας µε ισχυρούς παράγοντες λειτουργίας του τη διαφθορά και την παρανομία. Ο Μητσοτάκης προτάσσει τον νόμο και την τάξη βαφτίζοντας κέντρα παρανομίας τα πανεπιστήμια και τα σχολεία. Οι μαφιόζοι μπορούν ωστόσο να εκτελούν στο κέντρο της Αθήνας, οι οικονομικοί εγκληματίες να γίνονται startupers της αρπαχτής και οι βιαστές να κάνουν τέχνη μες στο Μαξίμου.

Φυσικά όλα αυτά ο Μητσοτάκης δεν τα κάνει µόνος του. Για να περάσουν οι ακραίες απόψεις στην κοινωνία και να επικρατήσει η ατιμωρησία θέλει συνενόχους εκτός του δικού του χώρου. Εκεί λοιπόν αναλαμβάνουν οι θωπευτές της θεωρητικής προσέγγισης και της ανεκτικότητας. Προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι το να κρίνεις για παράδειγμα τη διαφθορά ή τον διεφθαρμένο στη Δικαιοσύνη είναι θεσμική παρεκτροπή. Προσέξτε, δεν είναι ο επίορκος η παρεκτροπή, δεν είναι η δράση του επικίνδυνη, επικίνδυνο και αποσταθεροποιητικό είναι να λες την αλήθεια. Με τη συμμετοχή τους έχει διαμορφωθεί ένας επικίνδυνος κοινωνικός αυτοματισμός. Κάθε κριτική προς τη Δικαιοσύνη μετατρέπεται από την αρχή διαφάνειας και ελέγχου σε παρέμβαση στη Δικαιοσύνη. Αν για παράδειγμα μια ανακρίτρια κρατάει μια υπόθεση δύο χρόνια στο συρτάρι και υπάρξει κριτική γι’ αυτό, υπάρχουν οι καλοθελητές που θα βαφτίσουν τη δημοκρατική απαίτηση να λειτουργήσει η Δικαιοσύνη ως παρέμβαση στα όργανά της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πέσει αρκετές φορές στη συγκεκριμένη παγίδα, μέσα από μια ιδιότυπη και στρεβλή ερμηνεία του όρου των θεσμών. Εχει αναπτύξει μια φοβική αντίληψη στο να κρίνει όσα προκλητικά γίνονται σε κομμάτι της Δικαιοσύνης μήπως χαρακτηριστεί παρεμβατικός και αντιθεσμικός. Χρέος των πολιτικών κομμάτων όμως είναι να λειτουργεί η δημοκρατία και όχι να κλείνουν τα µάτια για να εξασφαλίσουν έναν ψευδεπίγραφο προσδιορισμό θεσμικότητας.

Η κυβερνητική ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε πως ένα από τα ανώτατα δικαστήρια, το ΣτΕ, μετατράπηκε από διοικητικό δικαστήριο σε νομοθετικό σώμα. Οι νόμοι του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζονταν αντισυνταγματικοί και το ΣτΕ ασκούσε έμμεσα νομοθετική εξουσία, προσφέροντας ταυτόχρονα υπηρεσίες στο συντηρητικό κόμμα. Εκανε ευθεία παρέμβαση δηλαδή στη νομοθετική εξουσία.

Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί έτσι. Απαιτείται μια ριζική δημοκρατική αναμόρφωση μέσα από έναν ουσιαστικό διάλογο µε την κοινωνία και τους φορείς της. Αλλά διάλογο µε στόχο να αλλάξουν όλα. Αυτό δεν είναι παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης, είναι υποχρέωση της πολιτικής. Ο βιαστής πρέπει να είναι για τη Δικαιοσύνη ό,τι είναι για την κοινωνία. ∆εν μπορεί να μετατρέπεται σε φίλο του Μητσοτάκη για να δικαστεί αλλιώς.

Σχολιάστε Ελεύθερα

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ads Blocker Detected!!!

We have detected that you are using extensions to block ads. Please support us by disabling these ads blocker.

Powered By
Best Wordpress Adblock Detecting Plugin | CHP Adblock