Γράφει ο Δημήτρης Σεβαστάκης για την Αυγή
Ο αριστερισμός δεν είναι πλέον η «παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», όχι γιατί υπήρξε θεραπεία, αλλά γιατί ο κομμουνισμός έχει προ πολλού ενηλικιωθεί, οι δε αντίπαλοί του έχουν αλλάξει εχθρό. Ο αριστερισμός έχει συνδεθεί με όλες τις εκδοχές πολιτικού φορμαλισμού, σε μια πλήρη επέκταση σε όλες τις πολιτικές κερκίδες. Έχουμε και δεξιούς «αριστεριστές», κεντρώους «αριστεριστές» κ.ά. που διατρέχονται από παρεμφερή μορφή ζηλωτισμού. Ο αριστερισμός δεν κρύβει καν μεταμφιεσμένο το (ψευδέστατο) δίλημμα μεταξύ οξείας ή ήπιας Αριστεράς. Η σεχταριστική αποψάρα που φτερουγίζει στο διαστημικό κενό χωρίς βαρύτητα, χωρίς να ενοχλεί (αφού κανένα σύστημα δεν κινδυνεύει από την ανοησία), χωρίς να συνεγείρει, συχνά απλώς μετεξελίσσεται σε επαγγελματική κατεύθυνση.
Πολλοί έκαναν καριέρα σε «δομές του αστικού κράτους» μέσα από τη φόρμα της άκαμπτης διεκδίκησης. Πολλοί αντίπαλοί τους, εκπρόσωποι του πολιτικού ευσεβισμού, νομίζουν ότι η ίδια η αριστερίστικη πνευματική υποδομή αποτελεί την πρώτη ύλη του φανατισμού. Ενώ συμβαίνει το αντίθετο. Ο φανατισμός βρίσκει, μεταξύ πολλών άλλων, μια τρύπα εξόδου σε κάποιας μορφής αριστερισμό. Αλλά ο φανατισμός βρίσκει ομοίως κι άλλες τρύπες και άλλα εκφραστικά πεδία. Κελύφη υπάρχουν πολλά. Βλέπεις π.χ. έναν (γνωστό πλέον) γιατρό-κομματικό τραμπούκο, που μόλις εκφραστεί μια ελάχιστη αμφιβολία για την πρόδηλη αντιφατικότητα και τον ερασιτεχνισμό των υγειονομικών μέτρων, ξιφουλκεί, επιτίθεται, προσβάλλει. Ακόμα και συναδέλφους του. Βέβαιος κάθε φορά όχι για την επιστημονική του άποψη, αλλά για την κομματική του αποδοτικότητα.
Δεν έχει να κάνει με την πίστη σε μια ιδεολογική κατασκευή, ούτε με επιστημονικό φανατισμό (υπάρχει και τέτοιος) όσο με την κομματική (τη μοναρχική) ιδιοτέλεια. Θυμάμαι τραμπούκους οικονομολόγους, την πρώτη περίοδο των Μνημονίων, να σκυλοβρίζουν αντιρρησίες (αριστερούς ή απλώς αντι-νεοφιλελεύθερους) που είχαν διαφορετική οικονομικοτεχνική προσέγγιση του ελληνικού προβλήματος. Να υπερθεματίζουν στον τιμωρητικό ρόλο (συχνά για να ξεκαρφωθούν και για τις προσωπικές τους ευθύνες στην «παραγωγή» της χρεοκοπίας). Ακούς σήμερα λυσσώδεις αντιΣΥΡΙΖΑ (καμιά φορά, παλιούς αριστερούς) να εγκαλούν το αριστερό κόμμα ως τυχοδιωκτικό, λαϊκιστικό, (να του προσάπτουν όλα τα αμαρτήματα του πολιτικού ποινολογίου), όταν οι ίδιοι αλλάζουν κάθε μέρα άποψη, θέση, εκφώνηση (ανάλογα με την εντολή ή το κλίμα) ή όταν έχουν αλλάξει όλα τα κόμματα του φάσματος προσπαθώντας (για το ψωμί τους).
Ο αριστερισμός δεν υπήρξε αντιδεξιά, ούτε ένα πολιτικό «αντι-όλο», αλλά ένα αντι-τίποτα. Κατασκεύαζε ένα ομοίωμα πραγματικότητας για να μπορεί να υπερτερεί (φαντασιακά). Πιο πολύ τον ενδιαφέρει η νίκη στο μικρό γήπεδο, παρά μια υπερ-προβεβλημένη αναμέτρηση. Εκφράζεται με μια γλώσσα, συχνά ακοινώνητη, που θεμελιώνεται στο αναντίρρητο. (Στη πραγματικότητα οι ακόλουθοί του δεν θέλουν να κυβερνήσουν, από ωραιοπάθεια και ευθυνοφοβία). Αλλά η άλλη πλευρά είναι η σημαντική και αυτή προσπαθώ να επισημάνω. Η μετάπλαση του αριστερισμού σε κάτι πολύ ευρύτερο, σε κάτι συστημικά «πιο ενταγμένο» (επιστρατευμένο), που οφείλεται σε ιδιοτέλειες ή ίσως σε παλιά, στοιχειωμένα μίση. Η μετατροπή της αριστερίστικης μονομέρειας σε συστημική πολυμέρεια. Η μετατροπή του δογματικού σε πολιτικό μαλάκιο.
Πολλές φορές όμως ο συνεπής βαφτίζεται αριστεριστής. Συκοφαντείται έτσι η εμμονή του, η αίσθηση ότι ανήκει εκεί, σε αυτόν τον χώρο, συκοφαντείται η αμετακίνητη άποψή του. Με αυτή παρέα ξεκίνησε, με αυτή προχωράει. Δεν μιλάω λοιπόν για τις απολύτως σεβαστές μορφές ανελαστικών θεωρήσεων. Μιλάω για τη μετατροπή της θεώρησης σε επάγγελμα. Σε πολιτική ή άλλη μπίζνα. Πολλοί σφετερίστηκαν μια στιγμιαία κομματική ανέλιξη για να κάνουν επιχείρηση (και πολύ γρήγορα να στραφούν φανατικά εναντίον του μητρικού κόμματος που τους ανέδειξε). Αν κανείς σήμερα ή χθες ανακεφαλαιώσει τις διάφορες πολεμικές απόψεις, θα δει κρυμμένες τις ρίζες μιας τέτοιας σκοτεινής παραμόρφωσης. Μια μεταμφίεση ταπεινών πραγμάτων (φιλοδοξίες, επαγγελματικές ιδιοτέλειες, εμπάθειες) σε πολιτικό δόγμα και συνακόλουθα πολεμικά ανακοινωθέντα στη θέση της πολιτικής κριτικής.
