Πόλεμος και προοπτικές

Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος

«Όταν συνηθίζεις το τέρας αρχίζεις και του μοιάζεις»

Μάνος Χατζηδάκις

Πόλεμος και προοπτικές

Από την εποχή του Τρωϊκού Πολέμου κι ακόμη νωρίτερα ποτέ οι έννοιες «ειρήνη « και «πόλεμος»  δεν υπήρξαν ουδέτερες ούτε από άποψη  γεωστρατηγική  και  γεωοικονομικής  ούτε από άποψη πολιτική   και ιδεολογική.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια και σιγουριά τί μας επιφυλάσσει  η με ραγδαίο τρόπο καθημερινώς μεταβαλλόμενη διεθνής κατάσταση. Πίσω από τα μάτια των ανθρώπων διακρίνονται η αγωνία για το αύριο , ο τραυματισμένος ψυχισμός τους αλλά και ένα γιατί για το οποίο δεν ξέρουν πού να  απευθυνθούν  για να λάβουν  απάντηση, καθώς αυτό το γιατί δεν είναι μονοσήμαντο αφού αφορά το σύνολο των δραστηριοτήτων και των δικαιωμάτων τους  στην ζωή.  Αφορά το σύνολο των ελπίδων και των φόβων τους.  Και όχι, φυσικά, εξ αιτίας και μόνο του πολέμου στην Ουκρανία. Θεωρώ, όπως και ουκ ολίγοι συνάνθρωποί μας , ότι από τις 24 /2/΄22 που άρχισε,  αυτός  ο πόλεμος  δεν είναι  η αιτία της κρίσης αλλά το αποτέλεσμα της δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που σοβεί  εδώ και δεκαετίες δίχως να διαφαίνονται δυνατότητες διεξόδου με νέους καταμερισμούς της εργασίας και τα τοιαύτα.  Για τον λόγο αυτό η μανιχαϊστική προσέγγιση του προβλήματος με το δίπολο «ειρήνη  και όχι  πόλεμος» αποτελεί μέγα λάθος που μπορεί να αποβεί μοιραίο για την Ανθρωπότητα, η δε αμυντική διάσταση που παίρνει από πολιτικοκοινωνική  άποψη ο όρος «ειρήνη» αποπροσανατολίζει  από το πραγματικό πρόβλημα και την λύση του.  Το στερεότυπο «ειρήνη κι όχι πόλεμος» είναι αδύνατον να φέρει  ευνοϊκό αποτέλεσμα  στην συγκεκριμμένη συγκυρία  γεωπολιτικών , γεωστρατηγικών και γεωοικονομικών αλλαγών που εξελίσσονται στον πλανήτη με σκληρούς ταξικούς όρους , καθώς οι συσχετισμοί των δυνάμεων ευνοούν απολύτως τα  πιο αντιδραστικά  πολιτικοκοινωνικά  συμφέροντα με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο επίπεδο της πολιτικής.  Φοβάμαι ότι το αυγό του φιδιού έχει ήδη αρχίσει να εκκολάπτεται διεθνώς  και μάλιστα στις πιο ανεπτυγμένες λεγόμενες κοινωνίες , με την λεοντή του κοινοβουλευτισμού. 

Τα αίτια του πολέμου ο οποίος φαίνεται να παίρνει  μέρα με την μέρα διαστάσεις παγκόσμιας πυρκαγιάς, είναι περισσότερα από τα χρώματα της Ίριδας , αφού δεν διεξάγεται μόνο σ΄ ένα θέατρο ενός παραδοσιακού πολέμου αλλά κινείται σε πάμπολλα επίπεδα, με πολλές  στοχεύσεις και πολλούς επίσης υπεύθυνους.  Τολμώ δε να πω ότι η καταβρόχθιση της Αριστεράς διεθνώς από το  Σύστημα έχει ως αποτέλεσμα την έλευση της Ακροδεξιάς με πρόσημο την κανονικότητα των ανισοτήτων , που είναι και  η κεντρική ιδέα της στρατηγικής  της Κυβέρνησης της Ν.Δ. δια στόματος Μητσοτάκη.  Βρισκόμαστε μπροστά σε βαθύτατες αλλαγές κι ο Κόσμος που θα προκύψει , αν αποφευχθεί το παγκόσμιο ολοκαύτωμα και εφ΄ όσον το αντίπαλο δέος , η Αριστερά, είναι ανύπαρκτη, δεν θα είναι απλά πιό άδικος . Θα είναι εφιαλτικός. Ο ψευδεπίγραφος  παγκοσμιοποιημένος  Νεοφιλελευθερισμός δεν επιδιώκει να διατηρήσει έναν Κόσμο που πεθαίνει αλλά να δημιουργήσει έναν άλλον, ασύλληπτα άδικο και απάνθρωπο μπρός στον οποίο ο φασισμός  – ναζισμός  που γνώρισε η Ανθρωπότητα  να μοιάζει……παράδεισος.

Η Αριστερά επιβεβαιώνει την ύπαρξή της και τον ιστορικό της ρόλο μόνο με την παραγωγή ιδεολογίας και πολιτικής και συνακόλουθα με την οργάνωση μετώπων πάλης και αγώνων.  Με την στρατηγική της αμφισβήτησης και της ανατροπής.  Το έλλειμμα που βάζει την σφραγίδα του στην περιρρέουσα πολιτικοκοινωνική κατάσταση είναι το αποτέλεσμα της στρατηγικής ήττας όλων των εκφάνσεων της Αριστεράς  που ολοκληρώθηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα με την κατάρρευση του τέως υπαρκτού , ως είθισται να λέγεται,  «σοσιαλισμού». Χωρίς να διαφαίνονται δυνατότητες υπέρβασης των συνεπειών της  ήττας αυτής και επανεκκίνησης ενός οργανωμένου , με όρους ταξικής πάλης , προοδευτικού Κινήματος. Για την ώρα τουλάχιστον.

Το Σύστημα εκμεταλλεύτηκε με όλα τα μέσα τις υποκειμενικές αδυναμίες  (ιδεολογικού χαρακτήρα κυρίως) του Διεθνιστικού Κομμουνιστικού Κινήματος  καθώς και τις αλλεπάλληλες μεταλλάξεις της Σοσιαλδημοκρατίας  που την οδήγησαν στην ενσωμάτωσή της  στο Σύστημα . Θλιβερό αποτέλεσμα η ήττα των κοινωνικών δυνάμεων της προόδου και του οράματος ενός δικαιότερου Κόσμου.  Η πορεία του Ευρωπαϊκού Προοδευτικού Κινήματος,   ειδικά στις λεγόμενες προηγμένες χώρες  όπου υπήρχαν οι αντικειμενικές και ώριμες συνθήκες για τον Σοσιαλιστικό μετασχηματισμό των  Κοινωνιών τους,  προσφέρεται για μελέτη επί εδάφους σε ό,τι αφορά τα αίτια της ήττας και κυρίως για το τί πρέπει να γίνει εν όψει του επερχόμενου εφιάλτη.   Σε μία συνέντευξή της  ο θηλυκός Νέστορας της  Ιταλικής Κομμουνιστικής Αριστεράς  Λουτσιάνα Καστελίνα  πριν λίγες μέρες , τόνισε με ιδιαίτερη έμφαση : « Το ΔΚ  (Δημοκρατικό Κόμμα Ιταλίας ) γεννήθηκε στην βάση μιάς παρεξήγησης, είναι ο καρπός διαφόρων μετασχηματισμών  του Κομμουνιστικού Κόμματος  Ιταλίας  (P.C. I. )  και εξελίσσεται χάνοντας κάθε φορά κι ένα κομμάτι του.  Στο εσωτερικό του υπάρχουν ακόμη αριστερά άτομα, αλλά η πολιτική του δεν είναι αριστερή».

Το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ  για μια παγκόσμια δικαιότερη τάξη πραγμάτων και ειρήνη αποτελεί μια σπίθα ελπίδας που μπορεί να ζεσταίνει τις καρδιές των ανθρώπων  αλλά δεν φτάνει αφού οι πολιτικοκοινωνικές συγκυρίες και η ανυπαρξία του αντίπαλου δέους που αναφέραμε αφήνουν περιθώρια στην πιο άγρια μορφή καπιταλισμού που βιώνουμε  και δεν επιτρέπουν την δημιουργία στρατηγικών συμμαχιών και συσχετισμούς δυνάμεων ανατροπής.

Loading

Σχολιάστε Ελεύθερα

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ads Blocker Detected!!!

We have detected that you are using extensions to block ads. Please support us by disabling these ads blocker.