Για την απώλεια του Ορέστη Αλεξάκη

Γράφει η Τασσώ Γαΐλα

Στο Νεκροταφείο Καλλιθέας την Δευτέρα 18 Μαΐου και στις 3.30 κηδεύτηκε ένας από τους επιφανέστερους συμπολίτες μας, ο ποιητής Ορέστης Αλεξάκης οποίος είχε αποβιώσει το Σάββατο 16η του μηνός.

Και πάντα μέσα μου/αγρυπνάς/ω αλλότριο βλέμμα/ω απέραντε θεέ μου/ ανθρωποφάγε/σφίγγα του σκοτεινού μου πεπρωμένου(Ο. Α, συλλογή ΒΥΘΟΣ/Αστρολάβος-Ευθύνη,1985).

Ο Ορέστης Αλεξάκης, μια από τις πιο σημαντικές φωνές της σύγχρονης ποίησης, γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1931 στην Κέρκυρα. Γιός του Σπύρου Αλεξάκη κτηματία με καταγωγή από την Βόρειο Ήπειρο και της δασκάλας Ναταλίας από οικογένεια ανθρώπων του πνεύματος, μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κέρκυρα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου και φοίτησε στην Νομική Σχολή. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου έως το 1991. Μόνιμος κάτοικος της Καλλιθέας από το 1962, οδός Λασκαρίδου 86-88, από τον Μάιο του 1962, 12 του μήνα ημέρα γάμου του με την νεαρή φιλόλογο Καλλιθεάτισσα Όλια Πιλαφίδου. Από τον γάμο αυτό, που μόλις στις 12 του Μάη λίγο πριν την απώλεια του ποιητή, συμπλήρωσε 53 χρόνια, ο Ο.Α., απέκτησε 2 γιούς τον Σπύρο και τον Πέτρο. Αφιερωμένος ο ποιητής στην οικογένειά του, Αφιερωμένος και στην ποίηση….

Πατρίδα μου/αίμα μου αρχικό/ταυτότητά μου.(επίγραμμα, συλλογή-Βυθός)

Σας μεταφέρω από παλαιότερη συνέντευξη του αριστερού διανοούμενου ποιητή μας:

-Βιώσατε μία δυσάρεστη εμπειρία κ. Αλεξάκη.(Αναφέρομαι στην 4χρονη(1969-1974) αυτοεξορία και παραμονή σας στην Γερμανία.Τραυματικό βίωμα. Το έχετε αποτυπώσει σε κάποα συλλογή σας;

–«Δεν έχω μιλήσει ποτέ γι’ αυτό το θέμα κ. Γαΐλα. Φοβόμουν ότι θα πίστευαν ότι θέλω να το εξαργυρώσω. Με δυσανασχετεί η ερώτησή σας όμως θα σας απαντήσω. Αυτοεξόριστος στην Γερμανία βίωνα όλο αυτό το άγχος, ξέρετε δεν ήταν μία εθελούσια μετανάστευση, επί πλέον δεν ξέραμε τι μέλει γενέσθαι, δεν υπήρχε ένα ορατό μέλλον, όλα αυτά με είχαν συμπιέσει κι ένοιωσα, τότε, μία εκτόνωση με κάποια ποιήματα τα οποία έχουν μέσα τους ένα στοιχείο άγχους και είναι στο α’ μέρος της συλλογής μου: Οι κόνδορες και το Αντιπρανές.»(από την εφημερίδα ΕΡΕΥΝΑ-Καλλιθέας/4 Απριλίου 2013).

Από τους κύριους εκπρόσωπους της Β’ μεταπολεμικής γενιάς, ο Ο.Α., έγραψε φιλολογικά δοκίμια, μελετήματα, κριτική και σε όλη αυτή τη μακρά και δημιουργική του πορεία συνέγραψε 12 ποιητικές συλλογές, με πρώτη το «Περσεφόνη των γυρισμών»(1974). Σταθμοί στην ποιητική διαδρομή του, οι συλλογές: «Βυθός»,Αστρολάβος-Ευθύνη,1985 και, «Ληξίαρχος», Αστρολάβος-Ευθύνη, 1989. Το 2011 και από τις εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφόρησε συγκεντρωτικός τόμος του έργου του υπό τον τίτλο: «Ποίηση»(ποιήματα από το 1960-2009).

Ο Ο. Α., στην ποίησή του υιοθέτησε διάφορες τεχνικές, στίχοι ελεύθεροι, στίχοι έμμετροι παραδοσιακοί, στίχοι με μουσικότητα.΄Άλλη μία ματιά στην προαναφερθείσα συνέντευξή του.

Και μάταια στο βυθό μου/αναζητώ/το πρώτο φώς/τη ρίζα μου/το στίγμα…

-Φτάσατε σε κάποιο τέλος της αναζήτησης κ. Αλεξάκη;

-«Μονίμως είμαι σε αναζήτηση. Και να σας πω κάτι κ. Γαΐλα; Αναζητώ την ίδια την αναζήτηση. Δεν θέλω να βρω την άκρη. Θέλω να αναζητώ, μ’ αρέσει να αναζητώ. Αναζήτηση είναι η ζωή».

Ο Ο. Α., έχει τιμηθεί για την ποίησή του με το βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου.

«Πως απ’ το θάνατό μου με ανασύρεις;»(επίγραμμα-συλλογή Βυθός).

Ποιητής Ορέστης Αλεξάκης. Κέρκυρα, 2 Οκτωβρίου 1931/ Καλλιθέα-Αθήνα, 16 Μαΐου 2015.