Γράφει η Τασσώ Γαΐλα
«Και υπέμεινα συλλυπούμενον, και ουχ υπήρξε, και παρακαλούντας, και ουχ εύρον».Ψαλμ. ξη’21. Περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί, να συμπαρασταθεί στον πόνο μου, και δεν παρουσιάσθηκε κανείς, περίμενα κάποιους να με παρηγορήσουν, και δεν βρήκα κανένα.( Η εκπλήρωση της πρόρρησης του Ψαλμωδού για τα Πάθη του Κυρίου…).
Μεγάλη Παρασκευή, η πρώτη Μεγάλη Παρασκευή της εκκλησιαστικής μας ζωής, Ιεροσόλυμα. Σε όλη την πόλη των Ιεροσολύμων, επικρατεί ο τρόμος από το κλίμα που είχαν δημιουργήσει εκείνη την ημέρα εις βάρος του Κυρίου οι άρχοντες των Ιουδαίων. Ακόμα και οι μαθητές του Κυρίου-όπως ο ίδιος το είχε προφητεύσει-, τον εγκατέλειψαν, διασκορπίστηκαν και αυτοί τρομοκρατημένοι»δια τον φόβο των Ιουδαίων». Όλοι, όλοι… Πέτρος, Ιάκωβος, Θωμάς…
Ιεροσόλυμα, Κρανίου Τόπος- Γολγοθάς, τόπος θανατικών εκτελέσεων…
Και ότε απήλθον επί τον τόπον, τον καλούμενον Κρανίον, εκεί σταύρωσαν αυτόν και τους κακούργους, ον μεν εκ δεξιών όν δε εξ αριστερών. Λουκά κγ’33.
Ο δε Ιησούς έλεγε: πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι, διαμεριζόμενοι δε τα ιμάτια αυτού έβαλλον κλήρον. Λουκά κγ’34.
Οι θρησκευτικοί άρχοντες, φανατικοί του Κυρίου εχθροί και τα όργανά τους, όλοι οι παρευρισκόμενοι, λαός, στρατιώτες και ο ένας ληστής, όλοι, φωνάζουν υβρίζουν και κοροϊδεύουν ενώ Εκείνος πεθαίνει…
Κάτω από τον Σταυρό κοντά στη Αγία Μητέρα του Εσταυρωμένου λίγες γυναίκες συμπαρίστανται στο πένθος της. Λίγες γυναίκες και, ο μαθητής Του, ο Άγιος Ιωάννης. Είναι αυτός, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, που θα περιγράψει στο Ευαγγέλιό του με τις περισσότερες λεπτομέρειες τα της Αποκαθήλωσης και της Ταφής του Κυρίου, εφ’ όσον συμμετείχε και στα δύο.
Και φωνήσας φωνή μεγάλη ο Ιησούς είπε: πάτερ εις, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου. Και ταύτα ειπών εξέπνευσεν. Λουκά κγ’46
Ο όχλος και οι στρατιώτες σκορπίζονται. Ο εκατόνταρχος (Άγιος Λογγίνος 18 Οκτωβρίου), αναγνωρίζει ότι ο Σταυρωμένος είναι γιός του Θεού.
Σε λίγο ο λόφος του μαρτυρίου αδειάζει. Ο Ιωάννης όμως δεν απομακρύνεται από εκεί. Η ώρα είναι τρείς το απόγευμα. Μένει εκεί μαζί με τις γυναίκες, ώσπου ένας στρατιώτης δίνει τον τελευταίο λογχισμό στον Ιησού και μέχρι το βράδυ, που ο Ιωσήφ με τον Νικόδημο θα θάψουν το θείο Σώμα. Θα λάβει ο Ιωάννης μέρος στην αποκαθήλωση και την ταφή του Διδασκάλου του, και σαν αυτόπτης μάρτυρας θα δει τις εκατό λίτρες σμύρνης και αλόης που έφερε ο Νικόδημος και άλειψε το Σώμα του Διδασκάλου, όπως συνήθιζαν οι Ιουδαίοι.
Ιωσήφ και Νικόδημος…
…Περίμενα κάποιον να συμπαρασταθεί στον πόνο μου και δεν βρήκα κανένα…Κανείς;
Δύο, δύο γενναίοι άνδρες επίλεκτα μέλη της κοινωνίας των Ιεροσολύμων, βουλευτές και οι δύο, μέλη του Ιουδαϊκού Συνεδρίου, μέσα σε αυτό το κλίμα της γενικής κατά του Εσταυρωμένου αποδοκιμασίας τολμούν και διαχωρίζουν την θέση τους, παρουσιάζονται φανερά ως φίλοι του Ιησού Χριστού, τον Οποίο είχε καταδικάσει σε σταυρικό θάνατο το Συνέδριό των Ιουδαίων, στο οποίο κατά το παρελθόν και οι δύο είχαν υποστηρίξει τον Ιησού.(Λουκά κγ’51, Ιω ζ’40-52).
Τώρα , τώρα που όλοι είναι εναντίον του Κυρίου τι θα κάνουν ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος;
Κάθε Μεγάλη Παρασκευή που τελείται και η Αποκαθήλωσης, την πράξη τους περιγράφει αυτός ο υπέροχος ύμνος:
«Σε τον αναβαλλόμενον το φως ώσπερ ιμάτιον, καθελών Ιωσήφ από του ξύλου συν Νικοδήμω και θεωρήσας νεκρόν γυμνόν άταφον, ευσυμπάθητον θρήνον αναλαβών, οδυρόμενος έλεγεν: οίμοι, γλυκύτατε Ιησού!… Πως σε κηδεύσω, Θεέ μου;… Μεγαλύνω τα Πάθη σου, υμνολογώ και την Ταφήν σου…»
Τι έκαναν, λοιπόν, οι δύο Ιουδαίοι βουλευτές; Αποφάσισαν να ενταφιάσουν με όλα τα Ιουδαϊκά έθιμα τον Εσταυρωμένο αδιαφορώντας για τις συνέπειες της πράξης τους. Έτσι ο Ιωσήφ με το κύρος του βουλευτικού αξιώματός του εμφανίσθηκε με τόλμη στον Πιλάτο και του ζήτησε την άδεια να κατεβάσει από τον Σταυρό το σώμα Αυτού τον Οποίο είχαν καταδικάσει οι συνάδελφοί του σύνεδροι και να τον ενταφιάσει. Με αυτό του το αίτημα, ο Ιωσήφ, φανερά εκδήλωσε την αντίθεσή του προς την απόφαση του Συνεδρίου, αλλά τελικά έλαβε την έγκριση του Πιλάτου, αγόρασε ένα σεντόνι, για να περιτυλίξει το σώμα του Κυρίου, και τακτοποίησε και το μνημείο που είχε πρόσφατα ετοιμάσει για τον εαυτό του, αποφασίζοντας να θάψει εκεί τον Διδάσκαλο.
Ήρθε και ο συνάδελφός του ο Νικόδημος φέρνοντας το πολύτιμο μύρο για να μυρώσουν το σώμα του Διδασκάλου και άρχισαν το Ιερό έργο της Αποκαθηλώσεως…
Οι παρόντες φανατικοί Εβραίοι παρακολουθούν με μίσος και οργή την σκηνή και φυσικά δεν συγχώρησαν ποτέ τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο για την πράξη τους. Σύμφωνα με την παράδοση τον Ιωσήφ τον έριξαν αμέσως σε ένα λάκκο με βόθρο, από όπου τον έβγαλε ένας άγγελος και τον μετέφερε στην πατρίδα του την Αριμαθαία, όπου έζησε παραγκωνισμένος. Τον Νικόδημο, τον απέβαλαν από το Συνέδριο, τον αφόρισαν,υπέστη για την πίστη του στον Διδάσκαλο τα πάνδεινα.
Ο Ιωσήφ και ο Νικηφόρος γνώριζαν πολύ καλά τι τους περίμενε γιαυτό που είχαν αποφασίσει να κάνουν. Και παρά ταύτα τόλμησαν αψηφώντας όλες τις συνέπειες με την πράξη τους να εκδηλώσουν με αυταπάρνηση την αγάπη, την πίστη και την αφοσίωσή τους στον Κύριο.
Ατέλειωτοι αιώνες πέρασαν από τότε, την Πρώτη Μεγάλη Παρασκευή της Ορθοδοξίας…Και όμως ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος με την γενναία τους πράξη όχι μόνο πέρασαν στην Αθανασία, αλλά είναι πάντα εδώ πρότυπα μηνύματος επίκαιρου όσο ποτέ. Ποιο Είναι αυτό εκτός φυσικά από το να δείχνομε στο Θεό την αγάπη μας με γενναιότητα και τόλμη;
Σήμερα που αγνοούνται οι αξίες και τα ιδανικά και επικρατεί ο ατομικισμός και ο καταναλωτισμός, οι Ιωσήφ και Νικόδημος μας «προτείνουν»να ξεφύγομε από τις αποχαυνωτικές υλιστικές νοοτροπίες μας, να τους μιμηθούμε, για να αποκτήσομε ανώτερα πνευματικά ενδιαφέροντα,,, και να κινήσομε για νέες κορφές, νέους Θεούς. Ίσως δεν είναι δύσκολο…
Βοηθήματα.
- «Στα ίχνη του Μαθητή της Αγάπης, Ζησίμου Βιρβίλη.
- «Το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον». Κείμενο-Μετάφραση-Σχόλια Αρχιμανδρίτου Τιμοθέου
Κιλίφη/Αθήνα, ,έκδ.Β. - περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ», τεύχος 1998/Απρ. 2010.
