Κυριακή και κάθε Κυριακή 5

Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη

(εμπνευσμένες από δω και πέρα ως τις εκλογές απ΄ όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου …)

Κυριακή και κάθε Κυριακή 5

Σαν ήμουνα μικρό παιδί μας έλεγαν περίπου τα εξής:

Νάμαστε  πρώτα απ΄ όλα καλοί ως Χριστιανοί και μάλιστα Ορθόδοξοι (όχι ό,τι κι ό,τι), να τηρούμε απαρεγκλίτως και τις 10 εντολές του Μωυσή τις οποίες παρεμπιπτόντως μαθαίναμε στο σχολειό απ΄ έξω κι ανακατωτά, να πηγαίνουμε Κυριακές, σαν την σημερινή, στην εκκλησιά με τα καλά μας ρούχα,  να λέμε κι ένα «Πάτερ ημών…» το βράδυ πριν κοιμηθούμε για κάθε ενδεχόμενο… κι έτσι σιγά- σιγά μεγαλώναμε.

Αργότερα στην εφηβεία μας βρεθήκαμε αλλού κι αλλού και πήραμε δρόμους διαφορετικούς, εγώ μαζί με άλλους βαδίσαμε τους «επαναστατικούς» δρόμους που στην φαντασία μας γίνονταν λεωφόροι όπου μας οδηγούσαν κατ’ ευθείαν στον επίγειο Παράδεισο! κι έτσι  ξέχασα μάλλον ηθελημένα, τις μισές σχεδόν από τις δέκα εντολές και από τότε που κατάλαβα πως τον «άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον…» που παρακαλούσαμε να μας τον δώσει ΣΗΜΕΡΑ σημαίνει τελικά τον «ΑΥΡΙΑΝΌ»!  ε! από τότε έπαψα πια να τον εκφωνώ και ταυτίστηκα, ιδεολογικά τουλάχιστον, με την βιασύνη του νοήματος.  ΝΑΙ! Όλα τα θέλουμε, προπάντων: το ψωμί, το κρασί και την γιορτή  εδώ και τώρα! «Αύριο» ποιος ζει και ποιος πεθαίνει….

Μετά ήρθαν που λέτε κι οι μέρες της οργανωμένης πάλης, αμ! πως αλλιώς αλλάζει ο κόσμος; … Είχαμε θυμάμαι και τον Τάκη – «Μεγάλο Δάσκαλο» όχι του Γένους αλλά της Επανάστασης, μας χρέωνε, δηλαδή φορτωνόμαστε τους «οδηγητές» και τους «ριζοσπάστες» κάθε Κυριακή… να πάλι οι Κυριακές στη ζωή μας! και τραγουδώντας βγαίναμε στους δρόμους προς πώληση ιδεών… ετούτος από ψηλά παρακολουθούσε την πορεία μας κάνοντας τις ανάλογες παρατηρήσεις προς αύξηση των πωλήσεων για να χρεωθεί τελικά αυτός και πάλι το βραβείο σαν πιάναμε βασανιστικά το «πλάνο» μας (που τελικά αποδείχθηκε πλάνη), όσο για τα κέρδη από εκείνες τις πωλήσεις ιδεών,  «να τα λέμε τώρα»;  που λέει κι ο Ποιητής;…

Με τούτα και με εκείνα και με εμάς που πολιορκούσαμε τα κάστρα των βαρβάρων έβρισκαν τρόπο και γέμιζε συχνά – πυκνά ο ουρανός, τι γέμιζε…  μαύριζε για την ακρίβεια, από μαύρα κοράκια τα οποία πετούσαν όπως και σήμερα με κρωξίματα πάνω απ ΄ τα κεφάλια μας, απειλώντας κάθε ζωντανό ή νεκρό κουφάρι με τα νύχια και το ράμφος τους!!! κατέβαιναν  όπως κατεβαίνουν και σήμερα  σαν αστραπή… στο ξαφνικό! και καρφώνονταν στην κυριολεξία κατά προτίμηση σε κάθε ψοφίμι εντοπίζοντάς το από ψηλά!

Μην τρομάζετε, το πουλί αυτό κατάμαυρο με γαμψά νύχια και σκληρό ράμφος, (για να ξεσχίζει σάρκες και οστά), τρέφεται κυρίως με πτώματα, για επιδόρπιο ορμάει και στα «δάνεια» των φτωχών. Ένα Κοράκι αυτού του αναστήματος και αυτού του επιπέδου με σοβαρές μεταπτυχιακές σπουδές σε φημισμένα Πανεπιστήμια της Εσπερίας μπορεί να διακριθεί σε υψηλές θέσεις αρχίζοντας συνήθως από απλός υπάλληλος Γραφείου Τελετών, γι΄ αυτό τον νεκροθάφτη τον λέμε και «κοράκι».

Ακολουθώντας τα ίχνη της καριέρας του μπορεί να τον βρούμε ως και Βουλευτή, γιατί όχι και Υπουργό, «νεκροθάφτης» κι εδώ αφού τρέφεται από την δυστυχία και τον πόνο  όσων έχει πετάξει στο δρόμο αρπάζοντας το βιος τους….

Τα κοράκια αυτής της οικογένειας των «Στρουθιόμορφων» όπως λέγονται επιστημονικά, ομαδοποιούνται, είναι παμφάγα, εξημερώνονται εύκολα και συμβιώνουν με τον άνθρωπο κρατώντας όμως σταθερές αποστάσεις για λόγους ασφαλείας.

Όταν πετούσαν κυρίως την Άνοιξη ψηλά στον «αθέρα»* παρακολουθούσα την καθοδική πορεία τους προς τον Κάμπο* (πεδινό παραθαλάσσιο χωριό), μου άρεσε να παρατηρώ το ζύγισμα των φτερών τους και τους εναέριους ελιγμούς που έκαναν. Τότε άκουγα την Μανούλα μου που φώναζε «Κώστα! (τον Πατέρα μου) ήρθαν πάλι οι κοράκοι! θα μύρισαν κανένα ψόφιο κατσίκι στου Λαρισέ*»! Εκτός όμως από όσφρηση πρέπει να έχουν και καλή μνήμη γιατί ποτέ δεν ξεχνούν μήτε τον τόπο, μήτε τον τρόπο… 

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά

πέσανε πάνω στην εργατιά.

Άγρια κράζουν για αίμα διψούν,

τον Δημητρώφ στην κρεμάλα να δουν….

Για σκεφτείτε… από την εποχή του Δημητρώφ τα μαύρα κοράκια συνεχίζουν ακάθεκτα στην ίδια αποστολή με το μυαλό τους στην … κρεμάλα!  

Έτσι φτάνοντας στο σήμερα, εκεί που χτυπάει η καρδιά της κάθε λαμογιάς εμφανίζεται κι ένα κατάμαυρο ΚΟΡΑΚΙ! τυχαίο δεν το λες… και καθώς προχωράμε στην αναστάσιμη Κυριακή που θάναι ΛΑΜΠΡΗ! Έρχεται φτεροκοπώντας και «Το κοράκι» του Πόε που λέει συνεχώς και μονότονα  «Ποτέ πια»!

Ακούω δε όλο και περισσότερους να φωνάζουν, κι εσείς θα τους ακούτε, είμαι σίγουρη  «άει στον κόρακα»! μεθερμηνευόμενο  «άει στο διάολο»! έτσι όπως ακριβώς το έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι: «άπιθι ες κόρακας»! διαολο-στέλνοντας κι εκείνοι τα δικά τους καθάρματα που καλοπερνούσαν εις βάρος των φτωχών και αδυνάτων… και πόσο μοιάζουν τα καθάρματα εκείνα με τούτα που κυβερνούν και στις μέρες μας αυτή την χώρα … καλή ώώώρα!


*«αθέρας» βουνό και τοπωνύμια της Νικαριάς

Loading

Σχολιάστε Ελεύθερα

Ads Blocker Image Powered by Code Help Pro

Ads Blocker Detected!!!

We have detected that you are using extensions to block ads. Please support us by disabling these ads blocker.