Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Ακούω καθημερινά όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και τις φωνές των μικρότερων κομμάτων και ακούω τις δεσμεύσεις και τα θέλω τους, ενόψει των εκλογών του 2023. Δε θα πω πολλά για τα προγράμματα των πολιτικών, ο καθένας έχει την δική του κοσμοθεωρεία και την πολιτική λογική σε έναν κόσμο που αλλάζει στην κυριολεξία κάθε δευτερόλεπτο.
Στα πυκνά καθημερινά γεγονότα σε όλα τα επίπεδα στην πολιτική, στον αθλητισμό, στην κοινωνία, στην παιδεία, στην υγεία, στην επιστήμη, στην τεχνολογία αλλά και στο lifestyle, τα κόμματα οφείλουν να αλλάζουν και να εναρμονίζονται με τα θέλω της κοινωνίας. Κάποια το έχουν αντιληφθεί και για αυτό έχουν αποκτήσει παρουσία για παράδειγμα στο διαδίκτυο, αλλά φτάνει μόνο αυτό; Δηλαδή φτάνει αυτό που θα διαβάζαμε σε μια εφημερίδα ή ακούγαμε σε ένα ραδιόφωνο ή θα βλέπαμε στην τηλεόραση να το κάνουμε και με τις 3 αισθήσεις στο διαδίκτυο; Όχι είναι η απάντηση. Αλλάζουν τα μέσα διάδοσης των θέσεων, και πρέπει να αλλάζουν και οι θέσεις. Δε ζούμε στη δεκαετία του 70 ή του 80, αλλά στο 2023.
Την δεκαετία του 70 ο κόσμος διψούσε για δημοκρατία, η Ελλάδα ήταν κοντά στο τέλος μιας μεγάλης περιπέτειας, μιας πληγής που άφησε ο εμφύλιος του 1946-1949. Το τέλος εκείνης της ταλαιπωρίας ήταν το Κυπριακό που προκάλεσαν οι λάθος επιλογές της δικτατορίας. Το 1974 ο Καραμανλής ένας δεξιός, αντιλαμβανόμενος ότι έπρεπε να μπούμε σε μια νέα εποχή, έβαλε την υπογραφή του για να νομιμοποιηθεί η αριστερά στην Ελλάδα, δηλαδή το ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσωτερικού και όλα τα τότε κόμματα του χώρου αυτού. Με αυτή του την υπογραφή έβαλε την Ελλάδα σε νέες ράγες. Τα επόμενα χρόνια βέβαια οι συνέπειες του εμφυλίου συνέχιζαν να υπάρχουν άλλοτε αμβλυμένες και άλλοτε πιο οξυμένες, ωστόσο οι ιδεολογίες άρχισαν να φθίνουν. Το κομματικό φαινόμενο με τα χρόνια μειώθηκε, δημιουργήθηκε ένας κόσμος που αποστρεφόταν κάθε ιδεολογία, κάθε κόμμα, συνδικαλιστή και κάθε πολιτικό, και δημιούργησε ένα μακρύ κύμα αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες.
Όσο περνούσε τα έτη ελαχιστοποιούνταν ο κόσμος που ασχολείται με την πολιτική και την διάδοση των ιδεών. Σε αυτό βέβαια συνέτειναν και οι ίδιοι οι πολιτικοί και τα γεγονότα σε Ελλάδα και κόσμο. Δυο από τα βασικά γεγονότα που ξεκίνησαν αυτή την πτώση ήταν οι 3 θάνατοι όπως συνηθίζω να λέω. Ο ένας ήταν πολιτικός και άλλαξε την γεωπολιτική κατάσταση, ήταν ο θάνατος της Σοβιετικής ένωσης. Οι άλλοι δυο, ήταν οι θάνατοι των ελλήνων ηγετών, από τη μία ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όπου σε γνωστή αντιπαράθεση έλεγε ότι η Ελλάς ανήκει εις την δύση και ο άλλος, ήταν ο θάνατος του Ανδρέα Παπανδρέου, του μεγάλου αυτού ηγέτη με τα πολλά σφάλματα, αλλά με τη ρήση τοου που ακόμα ηχεί στα αυτιά μας, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και όχι στις ΗΠΑ ή σε οποιαδήποτε άλλη υπερδύναμη.
Η δύση παρόλο που φαινόταν ενισχυμένη μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, δεν κατάφερε να ισορροπήσει το παγκόσμιο σύστημα, αποτέλεσμα ήταν η παγκόσμια χρεωκοπία του 2008 που οδήγησε την χώρα μας στα μνημόνια. Τα μνημόνια που πρότειναν αυτά που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες, όπως η η ηλεκτρονική διακυβέρνηση και όχι μόνο, αλλά με πολύ σκληρά και επαχθή μέτρα για τον λαό. Τα μνημόνια που οδήγησαν άθελα ή ηθελημένη τον κόσμο πίσω στην πολιτική, αλλά σε μια πολιτική απόμακρη από τα κόμματα. Πολλά κόμματα κάνουν προσπάθειες, αλλά για να επιστρέψω σε αυτό που έλεγα για το διαδίκτυο, όχι όπως έπρεπε. Δε θα κάνω κριτική ξεχωριστή στον καθέναν, αλλά θεωρώ αδιανόητο να ακούμε λογια από πολιτικούς της δεκαετίας του 80 και παλαιότερων εποχών ενδεχομένως, να τα λένε νέοι πολιτικοί. Ωστόσο υπάρχουν και εξαιρέσεις. Το συμβόλαιο με τον λαό του Αλέξη Τσίπρα υπό όρους θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Η εξαίρεση δεν είναι η λέξη, αυτή τη χρησιμοποίησε όντως ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά το περιεχόμενο. Σε μια Ελλάδα που χειμάζεται καθημερινά και λόγω της νέας Σοβιετικής ένωσης αυτή την φορά εκ δύσεως, το να ακούς από έναν πολιτικό μεταρρυθμίσεις με όρους αξιοκρατίας, λογοδοσίας και δικαιοσύνης αυτό φτάνει, αλλά πριν γράψουμε οτιδήποτε ας το δούμε στην πράξη.
Η νέα Σοβιετική ένωση εκ δύσεως είναι κάτι που το βλέπουμε στην πράξη, η Ρωσία είναι μια υπερδύναμη πλέον και απειλεί την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ παύουν να έχουν τον ηγεμονικό ρόλο της δεκαετίας του 90, απέτυχαν να γίνουν η παντοκρατορία και αν το επιχειρήσουν, τότε θα γίνει πυρηνικό ολοκαύτωμα. Ναι ο Πούτιν το έχει μέσα του, και θα το κάνει. Ο καθένας μπορεί να έχει ότι άποψη θέλει για τη Ρωσία, μπορεί να την πει καλή, μπορεί να την πει κακή, μπορεί να την πει μοχθηρή, μπορεί να δώσει όποιο χαρακτηρισμό θέλει. Ένα πράγμα όμως πρέπει να έχει στο μυαλό του ο καθένας μας, η Ρωσία είναι υπερδύναμη, δεν είναι ούτε Ιράκ, ούτε Συρία, ούτε Αφγανιστάν, ούτε Γιουγκοσλαβία, για να θυμηθούμε τις καλές επιδρομές των δυτικών. Το ΝΑΤΟ δεν είναι η μοναδική στρατιωτική συμμαχία και η Ρωσία βασανίζει τις ΗΠΑ που απλά νομίζουν ότι μπορούν να την κερδίσουν.
Να κερδίσουν τι ακριβώς; Μια δύναμη που με έναν πύραυλο μπορεί σε λίγα δευτερόλεπτα να εξαφανίσει μια έκταση σαν την Αγγλία, μια δύναμη που προμηθεύει ολόκληρη την ΕΕ και πολλές άλλες χώρες με φυσικό αέριο και πετρέλαιο αλλά και με το απεμπλουτισμένο ουράνιο, δηλαδή το καύσιμο των πυρηνικών εργοστασίων ή μια δύναμη που συμμαχεί με Κίνα και Ινδία και τις άλλες δυνάμεις της BRICS και αποκτά το πολυπληθέστερο οικονομικό ισοζυγιο που μετατρέπεται σε ένα νέο νόμισμα και μια νέα μονάδα συναλλαγής, το νόμισμα των BRICS. Είτε τους συμπαθούμε είτε όχι ας μην τους υποτιμάμε. Το κάνουν οι ΗΠΑ και το πληρώνουν ακριβά το νόμισμα, ας μην το κάνουμε και εμείς. Οι Ευρωπαίοι τουλάαχιστον πολίτες καταλαβαίνουν πως το ΝΑΤΟ είναι ο Δαβίδ και η Ρωσία ο Γολιάθ. Η κόκκινη αρκούδα ξύπνησε από τον λήθαργο. Και για να μην κατηγορηθώ, δεν την στηρίχω, δεν με ενδιαφέρει να στηρίξω κάποιον πέρα από τη χώρα μου, την Ελλάδα, αλλά επειδή η Ελλάδα δεν είναι υπερδύναμη και επειδή δεν είναι και μόνη στον κόσμο, θα πρέπει να δούμε τις ισορροπίες και τουλάχιστον να συμβαδίζουμε με αυτές. Υπάρχουν πολλοί πολιτικοί που με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους έχουν δείξει ότι καταλαβαίνουν κάποια πράγματα. Δεν συμφωνώ απόλυτα μαζί τους, αλλά με ενθαρρύνει το γεγονός πως τουλάχιστον κατανοούν τους κινδύνους του Πολέμου δια αντιπροσώπων στην Ουκρανία, μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας. Καταννοούν πολύ καλά ότι είναι επικίνδυνο οι ΗΠΑ να παίζουν παιχνίδια με τους Κινέζους στην Ταϊβάν ή Φορμόζα, καταλαβαίνουν ότι τα όπλα που πηγαίναν στην Ουκρανία πήγαν σε άλλους προορισμούς, εκεί που ξεσπάνε οι ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις, βλέπε το Σουδάν.
Τα πολιτικά συμβόλαια υπογράφονται με τους λαούς αλλά δεν είναι μόνο η ψήφος προς ένα κόμμα, είναι η ενεργή συμμετοχή, και σήμερα στην εποχή της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης δε χρειάζεται να είσαι κάθε μέρα με έναν πολιτικό και ούτε χρειάζεται να ζητάς πράγματα από αυτόν, ακόμα και το ρουσφέτι, επισκεπτόμενος το γραφείο του. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να επικοινωνήσεις μαζί του, ακόμα και το πιο απλό Like στο κοινωνικό δίκτυο είναι και αυτό μέσο επικοινωνίας. Γεμίστε σχόλια τις αναρτήσεις τους, θέλοντας ή μη θα τα διαβάσουν.
Κλείνω με κάτι αισιόδοξο, υπάρχει πιθανότητα να δούμε αυτόν τον μεγάλο κεντροαριστερό σχηματισμό σε μια κυβέρνηση συνεργασίας των κομμάτων. Το ΚΚΕ μπορεί να συνεχίζει να μεταδίδει την πίκρα του για την πτώση της ΕΣΣΔ ακόμα και στο διαδίκτυο, το ΜΕΡΑ25 μπορεί να τυπώνει νομίσματα, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να ενωθεί με το ΠΑΣΟΚ. Το οφείλει στην ιστορία του και πλέον οι συνθήκες είναι ώριμες, δεν ζούμε στο 1989, τότε που ο πρόγονος Συνασπισμός έστελνε τον Ανδρέα στο ειδικό δικαστήριο. Το ΠΑΣΟΚ αν θέλει να οικειοποιηθεί τον Ανδρέα και να το εντάξουμε στην κεντροαριστερά, πρέπει να κάνει το μεγάλο βήμα και να μην οδηγείτε από το Κακό ΠΑΣΟΚ που οδηγήθηκε μετά τον θάνατο του Ανδρέα. Υπάρχει λοιπόν πιθανότητα να δούμε αυτή τη μεγάλη αλλαγή και αυτό είναι το αισιόδοξο, γιατί θα αμβλυνθεί η πολιτική διαφορά μεταξύ των δύο χώρων και θα περιθωριοποιήσει τις Δήμητρες και το ΚΚΕ, που το μόνο που καταφέρνει είναι να αναμοχλεύει το παρελθόν σε μια εποχή που η αξία του κόκκινου παρελθόντος του πρέπει να ξεχαστεί, ναι πρέπει γιατί αυτό το κόκκινο παρελθόν οδήγησε την Ελλάδα στον Εμφύλιο και έφερε αυτή τη χώρα δεκαετίες πίσω.
Ο Κομμουνισμός δεν είναι κακιά ιδέα, η αναμόχλευση όμως των μεταεμφυλιακών γεγονότων δεν βοηθάει την κοινωνία να προσεγγίσει τον Μαρξισμό-Λενινισμό. Οξύνει τις αντιπαραθέσεις και οδηγεί την ταξική σύγκρουση σε ατραπούς μπροστά στον καπιταλιστικό μονεταρισμό.
