6 Σεπτεμβρίου 1955. Ορδές Τούρκων λεηλατούν, καταστρέφουν, βιάζουν Ελληνίδες στην Κωνσταντινούπολη.
Η ανθηρή Ρωμιοσύνη της Πόλης ζει τα δεινά του διαχρονικού Αττίλα. Οι Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι «να ξαναθυμηθούμε πάλι, να μην πάψουμε να θυμόμαστε, να μάθουμε στα παιδιά μας να θυμούνται», όπως πολύ εύστοχα έγραφε λίγα εικοσιτετράωρα μετά τα γεγονότα, ο γεννημένος στο Αϊβαλί λογοτέχνης και Ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης (Νέα Εστία Τεύχος 677, σελίδα 1184). Σήμερα ιδίως που πάλι συρόμαστε σε διαλόγους που προοιωνίζονται υποχωρήσεις στην εθνική μας κυριαρχία. Για τους Τούρκους ισχύει απόλυτα το παρακάτω τρίπτυχο:
1ον. Λένε συνεχώς ψέματα.
2ον. Δεν παραχωρούν τίποτε.
3ον. Τα θέλουν όλα δικά τους.
