Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Είναι αλήθεια πως ζούμε μια εποχή αλλαγών και απρόβλεπτων καταστάσεων, αλλά τελικά εαν ψάξει βαθιά τα γεγονότα μπορείς να βρεις όλες τις εξηγήσεις. Πρέπει όμως να μάθεις να μην χαύεις τα πάντα όπως στα δίνουν, όπως έλεγε και ο Χριστός πίστευε ή μη, ερεύνα. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε και στα γεγονότα της μέσης ανατολής.
Τα ελληνικά ΜΜΕ στέκονται στην επίθεση που διέπραξε η ΧΑΜΑΣ, και στο γιατί το Ισραήλ δεν την μυρίστηκε, προκειμένου να την αποτρέψει. Εδώ υπάρχουν δύο εξηγήσεις, αλλά κανένας δεν στάθηκε σε αυτές. Μιλάμε για μια χώρα που έχει τις πιο σοβαρές και οργανωμένες μυστικές υπηρεσίες, και που κατά δήλωση άλλων χωρών είχε πάρει ήδη προειδοποίηση για το χτύπημα. Το πρώτο αφήγημα λοιπόν λέει ότι οι μυστικές υπηρεσίες το γνώριζαν και το άφησαν να γίνει για ένα και μοναδικό λόγο, να δικαιολογήσουν τις επόμενες κινήσεις, δηλαδή το να μπει ο στρατός του Ισραήλ στην λωρίδα της Γάζας. Βλέποντας το αποτέλεσμα αυτή η εξήγηση είναι και η πιο πιθανή. Όταν είσαι θύμα μπορείς να δικαιολογηθείς στην διεθνή κοινότητα, και η διεθνή κοινότητα να δεχθεί την παραβίαση των συμφωνιών.
Ωστόσο υπάρχει και μια δεύτερη εξήγηση, ότι δηλαδή η ΧΑΜΑΣ κατάφερε να ξεγελάσει τις μυστικές υπηρεσίες, που και αυτές με την σειρά τους την πίστεψαν. Δεν είναι απίθανο και αυτό το σενάριο, αλλά αν έχει συμβεί τότε προφανώς η ΧΑΜΑΣ και οι σύμμαχοί της οργάνωσαν καλά το χτύπημα, που όντως ήθελε μήνες, μην πω και χρόνια για να οργανωθεί. Οι άνθρωποι που σκοτωθήκαν εκατέρωθεν δεν γυρνάνε όμως πίσω και τώρα απλά πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον, το οποίο είναι δυσοίωνο εκ των πραγμάτων. Το Ισραήλ εξαγγέλει μια επίθεση που μέχρι στιγμής δεν την έχει πραγματοποιήσει παρά τα τελεσίγραφα που έχουν εκπνεύσει. Δεν θα πω βέβαια ότι αυτή η επίθεση με βρίσκει σύμφωνο, αλλά εφόσον θα γίνει, αφού έχει πάρει το πράσινο φως από τα κέντρα που διοικούν τον κόσμο μας, πρέπει να μιλήσουμε για την επόμενη μέρα στην χώρα αυτή με βάση τα γεγονότα.
Τα γεγονότα αυτά ήταν προδεγιεγραμμένα, αφού η Παλαιστίνη εδώ και δεκαετίες δεν έχει πάρει ακόμα την επίσημη αναγνώριση ως κρατική οντότητα, οι άνθρωποι ζουν σε ένα μικρό κομμάτι γης το οποίο βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε μια υποανάπτυκτη κατάσταση σε σχέση με το Ισραηλινό κράτος. Και στο Ισραήλ επικρατούν οι ακροδεξιές φωνές, αλλά και στην Παλαιστίνη το ίδιο. Αργά ή γρήγορα θα γινόταν λοιπόν αυτό, και εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα, μπορεί να υπάρξει ειρήνη; Με φέρετρα πάντως όχι, με συνομιλίες ναι. Οι συνομιλίες όμως πρέπει να έχουν κάποια σοβαρά χαρακτηριστικά, τα οποία στην παρούσα φάση δεν τα έχουν. Καταρχήν πρέπει όλοι να συμφωνήσουν στην αναγνώριση ενός Παλαιστινιακού κράτους, κατά δεύτερον πρέπει όλοι να αναγνωρίσουν σύνορα σε αυτό το κράτος, και κατά τρίτον πρέπει να εξασφαλιστεί ότι οι δύο κοινότητες, εβραίοι και Παλαιστίνιοι θα ζουν ειρηνικά και στα δύο κράτη.
Σήμερα στο Ισραήλ υπάρχουν Παλαιστίνιοι που ζουν και εργάζονται εκεί, υπάρχουν βέβαια και Εβραίοι έποικοι στην λωρίδα της Γάζας και στην Δυτική όχθη. Για να μπορέσουμε όμως να μιλήσουμε για Παλαιστινιακό κράτος θα πρέπει η Δυτική όχθη και η Λωρίδα της Γάζας να συνενωθούν ή ακόμα και οι κάτοικοι της λωρίδας της Γάζας να μεταφερθούν σε σημείο της Δυτικής όχθης. Δεν μπορεί να υπάρξει ένα κράτος το οποίο να είναι χωρισμένο σε συο κομμάτια που για να περάσεις από το ένα στο άλλο θα πρέπει να περάσεις μέσα από το Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι είναι ξεχώριστος λαός δεν είναι απλά Άραβες, είναι απόγονοι των Φιλησταίων και μάλιστα το είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Γιάσερ Αραφάτ στην Αθήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 1981, επισκεπτόμενος τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είπε χαρακτηριστικά:
Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…».
Τι είναι όμως οι Εβραίοι ως προς την καταγωγή τους. Είναι οι απόγονοι των Φοινίκων, εκείνου του αρχαίου λαού που λέγεται πως έδωσε την αλφάβητο στους Αρχαίους Έλληνες και φαίνεται ιστορικά πως έχουν και αυτή συγγένεια με τα ελληνικά φύλα. Οι φιλισταίοι με τους Φοίνικες ήταν σε διαμάχη πάντα, οι απόγονοί τους επίσης.
Τι άλλο όμως μπορεί να κρύβεται πίσω από τα γεγονότα;
Πέρα από την επεκτατική πολιτική των Ισραηλινών κρύβεται και η προσπάθεια αποπροσανατολισμού της διεθνούς γνώμης. Τα φώτα της δημοσιότητας έφυγαν από την Ουκρανία και πήγαν στην μέση ανατολή. Ο πόλεμος διασφαλίζει τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, αφού οι ΗΠΑ μπορούν να εισχωρήσουν στα βαθύτερα σημεία του χρόνιου εχθρού τους, των Αράβων, η Ρωσία μπορεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα εφόδια στους συμμάχους της και παράλληλα να κινεί ανενόχλητη την πολεμική της μηχανή στο Ουκρανικό μέτωπο. Και βέβαια από τα συμφέροντα να ωφελούνται οι ίδιοι εις βάρος των λαών.
Είναι αυτό συνωμοσιολογία; Ας το δούμε λοιπόν. Για εμάς όλα συνδεονται και τίποτα πια δεν είναι τόσο αθώο. Την νέα τάξη πραγμάτων δεν την ενδιαφέρει ο θάνατος των λαών, αλλά το κέρδος που θα αποκομίσουν από αυτόν τον θάνατο.Έχουν χρηματοδοτήσει καλά τις τρομοκρατικές οργανώσεις και επιτηρούν τα συμφέροντά τους. Να θυμίσουμε βέβαια σε αυτό το σημείο ότι οι ΗΠΑ όταν οι Σοβιετικοί μπήκαν στο Αφγανιστάν το 1979, χρηματοδότησαν την Αλ Κάιντα σε τέτοιο βαθμό που 10 χρόνια μετά (1989) ανάγκασαν την παραπέουσα Σοβιετία να φύγει από την περιοχή. Οι ΗΠΑ αργότερα πήγαν στο Αφγανιστάν για να αντιμετωπίσουν την Αλ Κάιντα και εντέλει έφυγαν αφήνοντας πίσω την Αλ Κάιντα που σήμερα διατάσσει τα μέλη της να επιτεθούν απανταχού του κόσμου έναντι Εβραϊκών στόχων.
Ο πόλεμος αυτός δεν είναι εύκολος, μπορεί να πάρει χαρακτηριστικά παγκοσμίου πολέμου και βέβαια το Ισραήλ παίζει με την φωτιά, και το εαν του σταθούν οι «φίλοι» του εξαρτάται από το τι θα κάνουν οι Αραβικές χώρες, δηλαδή εαν οι επίσημες κυβερνήσεις θα στηρίξουν αυτούς που ο κόσμος αποκαλεί τρομοκράτες, όπως την ΧΑΜΑΣ, την Χεζομπολάχ και την Αλ Κάιντα, που μεταξύ τους έχουν φιλικές και αδελφικές σχέσεις ως παρακλάδια των αδερλφών Μουσουλμάνων.
Έχουν ακροδεξιά ρητορική και είναι αδελφοποιημένοι με ακραίες οργανώσεις σε όλο τον κόσμο. Η ένοπλη πάλη τους δεν έχει στοιχεία αντίστασης όπως πολλοί αριστεροί πιστεύουν, αλλά στοιχεία εθνικισμού και επιβολής της θρησκείας τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Το προσπαθούν χρόνια και αυτός ο πόλεμος είναι παρακλάδι αυτής της προσπάθειας.
Όσο για την ειρήνη είναι μια περίοδο μεταξύ δύο πολέμων. Την ειρήνη που οι αρχαίοι είχαν ως θεότητα, που διακωμωδούσε ο Αριστοφάνης. Η ειρήνη που είναι το ζητούμενο για να κρατηθούν οι οικονομίες που έχουν υποστεί ζημιές από τις κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών. Μέσα σε αυτές είναι προφανώς και η Ελληνική για αυτό καλό είναι δεδομένου πως λεχουμε καλές σχέσεις και με τις δύο χώρες η Ελληνική κυβέρνηση να παίξει τον ρόλο του ειρηνικού διαμεσολαβητή.
