Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Είμαστε στην εποχή που πρέπει να μαθαίνουμε τις ιστορικές αλήθειες για το πως φτάσαμε στην ιστορική συμφωνία των Πρεσπών, μια συμφωνία που θα μείνει στην Ιστορία ως η μόνη που ανάγκασε κράτος να αλλάξει ονομασία, λεγόταν πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, χωρίς να έχει προηγηθεί πόλεμος.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η περιοχή εκεί μέχρι την ίδρυση από τον Τίτο της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας λεγόταν Βαρντάσκα, που σημαίνει στα Ελληνικά, χώρα του Βαρδάρη. Το 1870 η Ρωσία διά του πρεσβευτή της στην Κωνσταντινούπολη, ίδρυσε το Βουλγάρικο κράτος, τον Μάρτιο εκίνου του έτους. Η αυτόνομη Βουλγάρικη εξαρχία, που έπιανε από τον Δούναβη, τη Σιλίστρα, το Τύρνοβο, τη Σόφια, τη Φιλιππούπολη κ.λπ. μέχρι τον Εύξεινο Πόντο, εκτός της Αγχιάλου, της Βάρνας και της Μεσημβρίας που ήταν καθαρά ελληνικές πόλεις, έγινε ξεχωριστή κρατική οντότητα γιατί πολλοί Βούλγαροι ζήτησαν όπλα από τον Σουλτάνο, με τη μεσολάβηση του Ιγνάτιεφ, του Ρώσου Πρεσβευτή, προκειμένου να καταστείλουν την επανάσταση των Κρητικών το 1866.
Οι Βούλγαροι με την ανοχή των Τούρκων, λεηλάτησαν, κατέστρεψαν και εκβουλγάρισαν την από αιώνων παρουσία και ευημερία των Ελλήνων της Μακεδονίας. Με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878 και την πραξικοπιματική κατάληψη της Ανατολικής Ρωμυλίας «το νέον βουλγαρικόν κράτος κατέστη το κέντρον των πανσλαυϊστικών ενεργειών της Ρωσίας εν τη Ελληνική Χερσονήσω, ως και αφετηρία πάσης ραδιουργίας και επιδρομής κατά της Μακεδονίας και Θράκης».
Ακολούθησε η επανάσταση του Ίλιντεν (20.07.1903), όπου η κυβέρνηση του Θεοτόκη στην Ελλάδα ίδρυσε ένα μυστικό Ελληνικό Μακεδονικό Κομιτάτο και το 1904 έστειλε τους ανθυπολοχαγούς Παύλο Μελά (γαμπρός του Στέφανου Δραγούμη παντρεμένος με τη Ναταλία – αδελφή του πολιτικού Ίωνα Δραγούμη), Γ. Κολοκοτρώνη και τους υπολοχαγούς Αναστάσιο Παπούλα και Αλέξανδρο Κουτσούλη στη Δυτική Μακεδονία, όπου οργάνωσαν εθελοντικό στρατό από Έλληνες της Μακεδονίας και έδωσαν με επιτυχία σκληρές μάχες με τους Βούλγαρους κομιτατζήδες και τον τουρκικό στρατό.
Μετά από τον ένοπλο αγώνα και τις περιπέτειες, στις 13.10.1904 ο Μελάς προδίδεται στη Στάτιστα της Δυτικής Μακεδονίας από τον αρχικομιτατζή Μήτρο Βλάχο και τη συμμορία του και σκοτώνεται από Τούρκους. Ο Παύλος Μελάς έγινε εθνικός ήρωας και πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους κατά τον Μακεδονικό αγώνα 1904-1908. «Οι ανωτέρω με το τίμιον αίμα των έσωσαν εν εκατομμύριον Μακεδόνων Ελλήνων από τον βέβαιον εκβουλγαρισμόν και απέδωσαν την Μακεδονίαν εις την Ελλάδα».
Ο Μακεδονικός Ένοπλος Αγώνας τελείωσε το 1908, όταν στην ισχυρή δύναμη των Νεότουρκων, οι Βούλγαροι κομιτατζίδες παρέδωσαν τα όπλα, οπότε και το ελληνικό μακεδονικό κομιτάτο δεν είχε λόγω ύπαρξης. Με τους βαλκανικούς πολέμους η Μακεδονία απελευθερώνεται από τους Τούρκους και εντάσσεται στο ελληνικό κράτος. Η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου υπέγραψε με τη Βουλγαρία τη συνθήκη του Νεϊγύ στις 29.11.1919 με την οποία οι σλαβόφωνοι Βούλγαροι κάτοικοι της Ελλάδας μπορούν ως το 1924 να μεταναστεύσουν στη Βουλγαρία με αποζημίωση από το Ελληνικό Δημόσιο. Επειδή όμως η προσέλευση ήταν μικρή, δόθηκε παράταση μέχρι το 1932. «Το σύνολο των μεταναστών σύμφωνα με την επίσημη έκθεση της Κοινωνίας των Εθνών του 1932 ήταν 66.126 άτομα … Άπαντες οι απομείναντες σλαβόφωνοι δήλωσαν ελληνική Εθνότητα αποκρούσαντες την σλαβική. Επομένως από την εποχή εκείνη έπαυσε πλέον να υφίσταται ζήτημα σλαβικής μειονότητας στην Ελληνική Μακεδονία».
Η κάθοδος των δολοφονικών μεραρχιών του Γ΄ Ράιχ στα Βαλκάνια και η έναρξη της Κατοχής στην Ελλάδας τον Απρίλιο του 1941 από τους Ναζί, αλλάζουν τα πολιτικά δεδομένα στα Βαλκάνια με την άμεση συνεργασία των κουμουνιστικών κομμάτων της Γιουγκοσλαβίας, της Βουλγαρίας και της Ελλάδας. Η Μόσχα με την Κομιντέρν (Κουμουνιστική Διεθνής) που ιδρύθηκε από τον Λένιν τον Μάρτιο του 1919 και που σκοπό είχε «την δια των όπλων εγκαθίδρυση Διεθνούς Κομμουνιστικής Δημοκρατίας» και διαλύθηκε από συνέδριο της Μόσχας το 1943, μάταια προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο, διεθνιστικό Μακεδονικό κράτος, με προοπτική να ενωθεί με τη Βουλγαρία και να φθάσουν οι Σλάβοι στο Αιγαίο. Από το 1937 γραμματέας του Κ.Κ. Γιουγκοσλαβίας αναλαμβάνει ο Τίτο, ο οποίος συνεργάστηκε με το Κ.Κ. Βουλγαρίας και τη νεοσύστατη οργάνωση τον Οκτώβριο του 1943 την Σ.Ν.Ο.Φ. (στα ελληνικά «Σλαβομακεδονικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο»). Η οργάνωση αυτή με τους σνοφιστές και επικεφαλής τον Γκότσεφ συνεργάτη του Τίτο οργανώνουν μεγάλη συγκέντρωση στο Μοναστήρι Πολυχροτσίνσκυ στις 8 Αυγούστου 1944.
Τότε ανακηρύσσουν την μέχρι τότε «Βαρντάρσκα» των Σκοπίων σε «Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» στα όρια του γιουγκοσλαβικού κράτους. Με τα γεγονότα όμως αυτά το Ε.Α.Μ. διαμαρτυρήθηκε στον Τίτο, αλλά δεν πήρε καμία απάντηση. Ο Γκότσεφ που δημιούργησε στρατό από 3.500 στρατιώτες και που συμπεριέλαβε και Βούλγαρους αξιωματικούς και στρατιώτες που είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς και κατόπιν οργανώθηκαν στη Σ.Ν.Ο.Φ. δημιούργησαν την «Πρώτη Ταξιαρχία Κρούσης της Μακεδονίας του Αιγαίου» και πήραν βαθμούς και αξιώματα του γιουγκοσλαβικού στρατού.
Το πιο ακράδαντο στοιχείο είναι το ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ που κυκλοφόρησε επισήμως στη Γιουγκοσλαβία μέχρι το 1944 (αξίας 4+2 DIΝ) πάνω στο οποίο απεικονίζεται η «VARDARSKA» και όχι το όνομα «MAKEDONIA» …. Το 1944 ο Τίτο για καθαρά επεκτατικούς σκοπούς, βάφτισε το VARDARSKA σε MAKEDONIA».
Η Λαϊκή δημοκρατία της Μακεδονίας ήταν μέρος του Γιουγκοσλαβικού κράτους μέχρι την διάλυσή του το 1992. Μετά την διάλυση δημιουγήθηκαν η Σερβία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Σλοβενία, η Κροατία και η Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αργότερα δημιουργήθηκε το Κοσσυφοπέδιο και το Μαυροβούνιο, το θέμα όμως είναι ότι την διάλύση της Γιουγκοσλαβίας και την αναγνώριση των κρατών που δημιουργήθηκαν, την υπέγραψαν όλα τα κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και το Ελληνικό. Ο τότε υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας, Αντώνης Σαμαράς, συνυπέγραψε το κείμενο. Αργότερα όμως ήρθε σε σύγκρουση με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και δημιούργησε την Πολιτική άνοιξη. Έκτοτε υποστηρίζει το δόγμα του ότι το γειτονικό μας κράτος πρέπει να αλλάξει όνομα, που να μην αναφέρει πουθενά τον όρο Μακεδονία. Ο όρος αυτός ανήκει μόνο στην Ελλάδα και δε νοείται να χρησιμοποιείται από άλλους. Εκείνη την περίοδο θυμόμαστε και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, εθνάρχης, κλαίγοντας να λέει ότι η Μακεδονία είναι μόνο μια και είναι Ελληνική.
Το ζήτημα είναι ότι από τότε που ο Τίτο μετονόμασε την Βαρντάσκα σε Μακεδονία, ουδείς Έλληνας πολιτικός και όχι μόνο, δεν διαμαρτυρήθηκε. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι υπήρχαν σχολικά βιβλία όπου αναφέραν την περιοχή ως Μακεδονία, ακόμα και επί Χούντας. Το πρόβλημα ξεκίνησε με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Ωστόσο επειδή η Γιουγκοσλαβία ήταν ομόσπονδο κράτος, η μια ομοσπονδία της ήταν η Λαϊκή δημοκρατία της Μακεδονίας, και όπως όλοι οι άλλοι θέλαν να μετονομαστούν με το όνομα που διέθεταν στο Ομοσπονδιακό κράτος, έτσι και οι Σκοπιανοί θέλησαν να χρησιμοποιήσουν το ίδιο όνομα. Το ΠΓΔΜ που ίσχυε μέχρι την συμφωνία των Πρεσπών ήταν το αποτέλεσμα της ενδιάμεσης συμφωνίας που επέτυχε η τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Εκείνο το όνομα είχε τρεις άχρηστες λέξεις και μια λέξη ουσιαστική, την Μακεδονία. Για αυτό παγκοσμίως το κράτος αυτό ονομαζόταν Μακεδονία. Η συμφωνία των Πρεσπών δεν έληξε το δικαίωμα αυτό, αλλά έβαλε μπροστά τον γεωγραφικό προσδιορισμό, ενώ ξεκαθάρισε ότι η ιστορία της Αρχαίας Μακεδονίας, ανήκει στην Ελλάδα, και ότι η γλώσσα που είχαμε αναγνωρίσει το 1977 ως Μακεδονική, ανήκει στην Σλαβική οικογένεια.
Οι Έλληνες αγνοούν την ιστορία τους και για αυτό δεν μπορούν να ερμηνεύσουν τέτοιες συμφωνίες, και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορούν τουλάχιστον να παραδεχτούν ότι επιβάλλαμε σε αυτό το μικρό κράτος να το ελέχγουμε στρατιωτικά και να ελέγχουμε τον εναέριό του χώρο. Ουσιαστικά η νυν Βόρεια Μακεδονία είναι η μικρή μας αποικία στα Βαλκάνια, όπου μπορούμε μέσω αυτής να επιβάλλουμε την τάξη στην περιοχή ως μια από τις δυο μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής, η δεύτερη είναι η Τουρκία. Η Τουρκία ήθελε τον εναέριο χώρο της τότε ΠΓΔΜ. Αν το κατάφερνε, η Τουρκία θα μας απειλούσε τόσο από τα ανατολικά, όσο και από τα νότια, όσο και από τα Βόρεια. Αυτό έκανε η συμφωνία των Πρεσπών, και για αυτό η ΝΔ όταν εδραιώθηκε στην εξουσία μίλησε για μια καλή συμφωνία, και ας ήταν την εποχή που υπογραφόταν στα συλλαλητήρια.
Πληροφορίες από το περιοδικό Ελευθερία, άρθρο του Στέφανου Παπαγεωργίου
Απαραίτητη Βιβλιογραφία
1) «ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ «ΗΛΙΟΥ», Τόμος 12, ΑΘΗΝΑ, 1957
2) «ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΕ ΕΘΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ», Θεόδωρος Καλλινός ( Αμάρμπεης ) , Τόμος Α΄, Αθήνα 2006
