Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Ζούμε στην εποχή της εικόνας, των τύπων και της τηλεοπτικής νομενκλατούρας. Τα ελληνικά ΜΜΕ και ειδικά η τηλεόραση δίνουν τα ρέστα τους με χτυπητές ανακρίβειες, παρανοήσεις και άλλες πολλές μεθόδους που θυμίζουν άλλες εποχές. Τα ΜΜΕ αντί να ασκούν κριτική στην εξουσία γίνονται οι γλείφτες αυτής φτάνοντας στα άκρα.
Μέχρι τώρα έχω αποφύγει να πάρω θέση για το ζήτημα του γάμου μεταξύ ομόφιλων, καθώς και για το θέμα της τεκνοθεσίας. Ένα θέμα που έχει ανοίξει, υπάρχει κάποιο νομοσχέδιο που έρχεται, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε τι θα γράφει. Για το θέμα βέβαια έχουν θέση όλα τα κόμματα, η εκκλησία και αρκετοί τηλεαστέρες. Δημοκρατία έχουμε και ο καθένας έχει τις απόψεις του. Για το ζήτημα θα πάρω θέση σε αυτό το άρθρο, αλλά θα υπάρξει και συνέχεια.
Ας πάμε πρώτα όμως στο θέμα των ΜΜΕ, τα οποία πραγματικά έχουν ξεφύγει. Πάμε στον αγαπημένο μας ΣΚΑΪ και τον Άκη Παυλόπουλο. Ο Άκης αναρρωτήθηκε δημόσια αν μετά το επίμαχο νομοσχέδιο θα επιτραπεί τα αδέρφια να συνάπτουν μεταξύ τους ερωτική σχέση;…..Θα συμπληρώσω για να τον βοηθήσω κιόλας για το αν θα επιτραπεί και η παιδεραστία ως πρακτική ή για το αν θα μπορέσουμε να αθωώσουμε ανθρώπους σαν τον Λιγνάδη ή τον Μίχο, που σύμφωνα με τα δεδομένα που υπάρχουν εμπλέκονται σε υποθέσεις παιδεραστίας και εκπόρνευσης νεαρών κοριτσιών; Προφανώς ο Άκης έχει χάσει την μπάλα. Έχει μπερδέψει μια σεξουαλική τάση ενός ατόμου με ένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου. Το να είσαι ομοφυλόφιλος κύριε Παυλόπουλε, δεν αποτελεί έγκλημα, και ειδικά όταν έχεις ερωτική σχέση με άτομο του ίδιου φύλου με προφανή συναίνεση των δύο μερών.
Το να έχουν λοιπόν δυο αδέρφια σεξουαλική σχέση, αυτό είναι κάτι που απαγορεύεται τόσο από βιολογικής πλευράς όσο και από ποινικής πλευράς. Η παιδεραστία μιας που το είπα, είναι έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου. Η ομοφυλοφιλία από μόνη της απλά αποτελεί μια σεξουαλική τάση η οποία νομικά σήμερα στην χώρα μας συντελείται μέσω του συμφώνου συμβίωσης. Απλά τώρα μπαίνει το θέμα αν θα πρέπει να υπάρξει και γάμος μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφερθώ στο θέμα λίγο βαθύτερα, για να φύγουν κάποιες παρανοήσεις.
Τι συμβαίνει νομικά με το ζήτημα του συμφώνου συμβίωσης και με τον γάμο
Το σύμφωνο συμβίωσης στην χώρα μας θεσπίστηκε πρώτη φορά το 2008 και αφορούσε μόνο τα ετερόφυλα ζευγάρια. Λόγω αυτού του γεγονότος η χώρα μας καταδικάστηκε από το ευρωπαϊκό δικαστήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. διότι δεν φρόντισε η χώρα μας να προβλέψιε τότε για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια. Κοινώς αυτό σημαίνει ότι παραβιάσαμε τις βασικές αρχές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αυτό έφερε και το αντίστοιχο πρόστιμο. Το 2008 στην κυβέρνηση ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Το 2015 από την κυβέρνηση Τσίπρα θεσπίστηκε και αυτή η διάταξη η οποία όμως δεν ρύθμισε το θέμα της τεκνοθεσίας από τα ομόφυλα ζευγάρια. Αυτό που τότε η κυβέρνηση Τσίπρα έκανε, ήταν προοδευτικό μεν αλλά θεώρησε ότι για το ζήτημα της τεκνοθεσίας η Ελληνική κοινωνία δεν ήταν ώριμη. Έτσι το θέμα παρέμεινε εκεί και βέβαια έσκασε στα χέρια της σημερινής κυβέρνησης. Για αυτά τα ζητήματα υπάρχουν σχετικές Ευρωπαϊκές οδηγίες και σχετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, όπου πλέον τουλάχιστον για τις χώρς της ΕΕ επιβάλλεται η θέσπιση τέτοιων μέτρων.
Προκειμένου λοιπόν η χώρα μας να εναρμονιστεί με την Ευρωπαίκή νομοθεσία πρέπει να θεσπίσει τα μέτρα αυτά ανεξαρτήτως εαν αυτά τα μέτρα αρέσουν ή δεν αρέσουν στην Ελληνική κοινωνία. Τεκνοθεσίες βέβαια γινόντουσαν πάντοτε και βέβαια υπάρχουν και γνωστά δημόσια πρόσωπα όπου έχουν προβεί σε τέτοιες πράξεις που έχουν να κάνουν με την τεκνοθεσία και με την παρένθετη μητέρα. Ποιά βέβαια είναι ακριβώς η άποψή μου θα την αναφέρω στη συνέχεια. Προς το παρόν με απασχολούν τα νομικά θέματα, όσα τουλάχιστον γνωρίζω. Δεχόμαστε βέβαια από ανθρώπους που ασχολούνται με την νομοθεσία οποιαδήποτε διόρθωση.
Η τεκνοθεσία είναι μια διαδικασία που προβλέπεται στον αστικό κώδικα και μπορεί να συμβεί από τον οποιοδήποτε, ακόμα και τώρα. Μπορεί ακόμα και τώρα ένα ζευγάρι ή ακόμα και ένα άτομο από μόνο του να υϊοθετήσει ένα παιδί. Τα κριτήρια όμως για να γίνει η τεκνοθεσία είναι αυστηρότατα μεν, αλλά οι σχετικές επιτροπές που εγκρίνουν τις υϊοθεσίες το μόνο πράγμα που δεν καταγράφουν είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός του ατόμου που θέλει να πάρει ένα παιδί από ένα ίδρυμα και να του δώσει την θαλπωρή και την αγάπη που χρειάζεται.
Τα κριτήρια ακόμα και μετά την ψήφιση του νόμου, ανεξαρτήτως τι θα γράφει, θα παραμείνουν αυστηρά και βέβαια η ψήφιση του νόμου δεν σημαίνει πως από εδώ και περά όλα τα παιδιά που βρίσκονται στα ιδρύματα θα υϊοθετούνται από ομόφυλα ζευγάρια, απλά αυτά που θα καταλήγουν σε ομόφυλα ζευγάρια θα μπορούν να καλύψουν κάποια νομικά κωλύματα που υπάρχουν αυτή την στιγμή.
Εαν ένα παιδί σήμερα καταλήξει σε ένα ομόφυλο ζευγάρι, αυτό σημαίνει πως ένας από τους δυο του ζευγαριού έχει υϊοθετήσει αυτό το παιδί. Αν τυχόν αυτός που υϊοθέτησε το παιδί, φύγει από την ζωή, τότε ο έτερος γονέας δεν καλύπτεται νομικά ώστε να το μεγαλώσει. Έτσι το παιδί καταλήγει σε ίδρυμα, δηλαδή μένει ξανά ορφανό. Σήμερα υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι όπου για κάποιο λόγο άλλαξαν προσανατολισμό κατά την διάρκεια της ζωής τους. Όντας ετερόφυλοι απέκτησαν κάποιο παιδί, το οποίο κατά την μεταστροφή τους σε ομόφυλοι συνεχίζουν να θεωρούνται γονείς. Αν θεωρήσουμε λοιπόν ότι μια μάνα έχει κάνει αυτή την μεταστροφή, ο πρώην σύζυγός της έχει πεθάνει και κάποια στιγμή κατά την διάρκεια της σχέσης της με το όμορο φύλο πεθαίνει και αυτή, τότε η σύντροφός της δεν έχει δικαιώματα πάνω στο παιδί, το παιδί είναι ορφανό και καταλήγει σε ίδρυμα.
Η ρύθμιση αν και εφόσον εναρμονιστεί με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία θα μπορεί να δώσει το δικαίωμα σε τέτοιες περιπτώσεις τόσο να κρατήσουν τα παιδιά μακριά από τα ιδρύματα όσο και να μπορεί ο σύντροφος της βιολογικής μητέρας ή του πατέρα ή του ανθρώπου που τεκνοθέτησε, να μεταβιβάζει τα περιουσιακά του στοιχεία στο παιδί, αν και εφόσον βέβαια το επιθυμεί.
Η κυβέρνηση, από αυτά που έχουν βγει στην δημοσιότητα μέχρι στιγμής, θέλει να δώσει την δυνατότητα στα ομόφυλα ζευγάρια να συνάπτουν γάμο αλλά όχι να τεκνοθετούν ή να χρησιμοποιούν την μέθοδο της παρένθετης μητέρας. Υπάρχει όμως μια απόφαση του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου του 2018 η οποία επιβάλλει στα κράτη-μέλη την αναγνώριση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, όταν το ένα από τα δυο μέρη είναι πολίτης κράτους μέλους της ΕΕ και τη δυνατότητα παρένθετης μητέρας.
Στην χώρα μας η δυνατότητα της παρένθετης μητέρας ήρθε το 2002. Ήμασταν μέσα στις πρώτες χώρες που θεσπίσαμε την δυνατότητα αυτή που αφορούσε όμως μόνο τα ετερόφυλα ζευγάρια ή μόνο τις γυναίκες που είχαν αποδεδειγμένα κάποιο πρόβλημα που αφορούσε την αναπαραγωγική ικανότητα. Το μέτρο αυτό αποτελούσε πρωτοπορία για την εποχή που θεσπίστηκε, αλλά δεν προέβλεπε ούτε τα ομόφυλα ζευγάρια ούτε τους άνδρες που είναι μόνοι. Το μέτρο νομικά ακόμα και σήμερα εφαρμόζεται μόνο για τις παραπάνω περιπτώσεις, ωστόσο το Ευρωπαϊκό δικαστήριο έχει και εδώ επιβάλλει το μέτρο να εφαρμόζεται και στα ομόφυλα ζευγάρια. Έτσι αν η κυβέρνηση επιβάλλει την εξαίρεση που ακούγεται, δηλαδή η παρένθετη κυοφορία να αφορά μόνο τους ετερόφυλους, τότε αυτή θα εκπέσει στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο και βέβαια θα υποχρεωθούμε να αλλάξουμε την συγκεκριμένη διάταξη, γιατί δεν μπορούν να υπάρχουν γάμοι 2 ταχυτήτων με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και τώρα για όλα αυτά θα πω και εγώ μια γνώμη.
Το πρόβλημα είναι η ομοφιλοφυλία ή η κακοποίηση;
Εδώ και παρα πολλά χρόνια όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ιδρύματα που δέχονται κακοποιημένα παιδιά από ετερόφυλα ζευγάρια και όχι από ομόφυλα. Αν κάποιος επισκεφθεί ένα τέτοιο ίδρυμα θα δει πολλές περιπτώσεις παιδιών που έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά ή έχουν μόλωπες από ξυλοδαρμούς ή ακόμα και καψίματα από τσιγάρα και άλλα πολλά. Αυτά προκλήθηκαν από ετερόφυλα ζευγάρια και βέβαια δεν το συζητάμε ότι αποτελούν εγκλήματα. Για να μπορέσουμε αυτά τα παιδιά να τα εντάξουμε στην κοινωνία, το πρώτο πράγμα που χρειάζονται είναι η θαλπωρή και η αγάπη που δεν τους έδωσαν οι βιολογικοί τους γονείς. Οι συντηρητικοί κύκλοι στην Ελλάδα κόπτονται για τον σχολικό εκφοβισμό όπου μπορεί να υποστεί ένα παιδί ομόφυλων, αλλά δεν κόπτονται για τα κακοποιημένα παιδιά. Τα παιδιά θέλουν εκπαίδευση πάνω στο θέμα αυτό, όπως και σε όλα τα θέματα που αφορούν τον σχολικό εκφοβισμό, αλλά πέραν τούτου, ρωτάμε, είναι καλύτερο το ίδρυμα ή ένα ζευγάρι με ένα σπίτι και δομημένη οικογενειακή ζωή; Το τελευταίο ελέγχεται αυστηρότατα από τα ιδρύματα. Η απάντηση είναι το σπίτι.
Μπορεί σαν τάση η ομοφυλοφιλία να μην με εκφράζει, ωστόσο σέβομαι αυτούς τους ανθρώπους και γνωρίζω ότι δεν μπορώ να τους αλλάξω τον σεξουαλικό προσανατολισμό, και ούτε βέβαια χρειάζεται να το κάνουμε αυτό. Το ελληνικό κράτος φορολογεί τόσο τους όμορους όσο και τους έτερους, άρα όλοι έχουμε δικαιώματα σε αυτή την ζωή. Σε ένα σύνολο ανθρώπων δεν θα μπορέσουμε να έχουμε καλές σχέσεις με όλους τους ανθρώπους, αυτό στη ζωή αποτελεί νόμο. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ακόμα και ο εχθρός μας να απολαμβάνει τα δικαιώματα που του δίδει η δημοκρατία. Η απάντηση είναι ναι. Έτσι αν και σαν θέαμα δεν με εκφράζει είμαι υπέρ όλων των δικαιωμάτων στην αγάπη, στον έρωτα, στον γάμο και σε όλα αυτά που μπορεί να μας δώσει το πέρασμά μας πάνω σε αυτή τη γη.
Τα ηθικά κωλύματα που παρουσιάζουν κυρίως οι δογματικοί χριστιανοταλιμπάν και κάποιοι δήθεν προοδευτικοί, σταματάνε εκεί που οι δήθεν ομοφοβικοί αποδεικνύονται και οι ίδιοι ως ομοφυλόφιλοι, εκεί που οι δήθεν ομοφοβικοί μπορεί οι ίδιοι να έχουν εξαντλήσει τα όρια αυστηρότητας στα παιδιά τους και βέβαια να βρίσκονται και οι ίδιοι στηη θέση του κακοποιητή ή ενός ανθρώπου που σύρει νεαρά κορίτσια στην πορνεία. Αποκαλύπτονται πολλά εγκλήματα από τους δήθεν θεοσεβούμενους. Ο Μίχος σε φωτογραφίες που βρέθηκαν στο διαδίκτυο φαινόταν κάτω από τους μεγάλους σταυρούς της εκκλησίας μας και αγκαλιά με εικόνες αγίων. Μίχοι και Λιγνάδηδες υπάρχουν πολλοί και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, το θέμα λοιπόν δεν είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός του γονέα, αλλά η αγάπη που μπορεί να δώσει σε ένα παιδί. Προφανώς αν υπάρξει κακοποίηση παιδιού από ομόφυλο ζευγάρι, τότε είμαι υπέρ του όσα προβλέπει ο νόμος για αυτό. Αποτελεί και εκεί έγκλημα, δηλαδή δεν υπάρχει διαχωρισμός εγκλήματος ανάλογα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό.
Αν θέλουμε να λεγόμαστε χώρα που σεβόμαστε τα δικαιώματα των ανθρώπων, πρέπει να πούμε το μεγάλο ναι, αν όχι, τότε μπορούμε να κάνουμε συμμαχία με την Σαουδική Αραβία και άλλες τέτοιες χώρες. Εμένα σαν πολίτη πιο πολύ με απασχολεί το οικονομικό, που και εκεί έχουμε ένα πρόσφατο δημοσιογραφικό μεγαλούργημα, παρά το εαν έχει κάποιος άνθρωπος που έχει διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό από τον συνηθισμένο, τα ίδια δικαιώματα με έναν άνθρωπο που έχει τον συνηθισμένο.
Και πάμε και στο δημοσιογραφικό μεγαλούργημα που ακούστηκε και πάλι από τον Άκη Παυλόπουλο, εν ώρα που ο ρεπόρτερ του ΣΚΑΪ περιέγραφε το πρόβλημα της ακρίβειας αναφερόμενος στα τοστ, το δίδυμο της συμφοράς (Οικονόμου-Παυλόπουλος) αφήσαν ως στήλη άλατος τον ρεπόρτερ λέγοντας ότι 4 τοστ φτάνουν για μια οικογένεια, δεν χρειάζονται παραπάνω. Μόνο που ο ρεπόρτερ δεν μιλούσε για 4 τοστ την ημέρα, αλλά για 4 τοστ τον μήνα. Καλύπτουν την πραγματικότητα με ευφυολογήματα χτυπητά και το ΕΣΡ κάθεται άπραγο, αν θέλετε ακριβώς να δείτε τι ειπώθηκε δείτε το σχετικό ρεπορτάζ του Documento.
To θέμα λοιπόν είναι να φύγουμε από την δημοσιογραφική βλακεία και να πάμε στην πραγματική κριτική στην εξουσία, στην επίδειξη των πραγματικών προβλημάτων της κοινωνίας, στην πραγματική λειτουργία της δικαιοσύνης και στην πραγματική ισότητα στον νόμο. Ποιο πολύ με άγγιξε αυτό που είπε στην εξεταστική επιτροπή της βουλής η μάνα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη, παρά τα τηλεσκουπίδια τύπου Παυλόπουλου, οικονόμου, Ευαγγελάτου και Πορτοσάλτε. Δεν με νοιάζει αν οι απόψεις μας συμπίπτουν, με νοιάζει το να μην αποσαθρώνουν τις πραγματικότητες με ευφυολογήματα κακίστου βαθμού τα οποία δεν ταιριάζουν βέβαια σε όσους θέλουν να λέγονται πραγματικοί δημοσιογράφοι.
