Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης

Το έχουμε πει ξανά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν έφυγε ποτέ από τον ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι πάντα εκεί και θα προσπαθεί να προστατεύει το δημιούργημά του. Καλός ή κακός, αυτό ας το κρίνει η ιστορία, είναι ο άνθρωπος που πήρε ένα μικρό κόμμα της αριστεράς, και το οδήγησε στην εξουσία. Αλλά από κει κάπου βέβαια ξεκίνησε και το πρόβλημα.
Δεν ήταν η εξουσία το πρόβλημα, εμείς λίγο ή πολύ θέλουμε να δούμε όλα τα κόμματα να δοκιμάζονται. Το πρόβλημα ήταν ότι ήταν μικρό κόμμα, το λάθος ήταν ότι ποτέ ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να επιβάλλει την σιωπή στον δημόσιο λόγο σε ότι αφορά τα εσωτερικά θέματα του ΣΥΡΙΖΑ. Και βέβαια φέρει ευθύνη για αυτό, και το γνωρίζει. Στον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια όλοι θέλουν να γίνουν αρχηγοί και ηγέτες μιας επανάστασης που δεν πρόκειται να γίνει εκ των πραγμάτων. Η καρέκλα όπως λέει και ο λαός είναι γλυκιά, και βέβαια θολώνει τον ανθρώπινο νου. Η καρέκλα λοιπόν είναι το πρόβλημα και όχι το να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα που ονομάζεται δεξιά και Μητσοτάκης. Τις θεαματικές διασπάσεις και την αλλαζονεία την δοκίμασαν πολλοί, κανένας τους δεν τα κατάφερε.
Θυμάστε μήπως τον Λαφαζάνη και την ΛΑΕ; 30 βουλευτές πήραν το 2015. Που είναι τώρα; Πάμε να δούμε που είναι. Το 3% η ΛΑΕ δεν το έπιασε ποτέ. Αντί αυτού σε πρώτη φάση βρέθηκε στην βουλή το κόμμα Βαρουφάκη, που όμως ο Βαρουφάκης δεν υπήρξε ποτέ μέλος της ΛΑΕ. Απλά είχε φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ και αργότερα έφτιαξε το ΜΕΡΑ25, που σήμερα ενωμένο με εναπομείναντα μέλη της ΛΑΕ, δεν είναι στην βουλή, και αν πούμε ότι οι δημοσκοπήσεις μας λένε την αλήθεια, ούτε φαίνεται πως θα μπεί.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου εν αντιθέσει ήταν στην ΛΑΕ στις πρώτες εκλογές, αλλά με την εκλογική αποτυχία του κόμματος έφτιαξε την Πλεύση Ελευθερίας, που σήμερα είναι στην βουλή, αλλά δεν υπάρχουν καλοί οιωνοί για το μέλλον του κόμματος αυτού. Θα πρέπει όμως να τονίσουμε κάτι σημαντικό, όλοι οι προαναφερθέντες έφυγαν μια περίοδο κομβική για τον ΣΥΡΙΖΑ. Τότε δηλαδή που αποφάσισε να ψηφίσει το μνημόνιο, και παρόλα αυτά δεν κατάφεραν τίποτα ιδιαίτερο. Εν αντιθέσει η Νέα Αριστερά του Χαρίτση και των λοιπών συνδετημόνων έχει ψηφίσει τα πάντα, και δεν έχει κανένα ιδιαίτερο επιχείρημα, πλην βέβαια της καρέκλας. Εμείς λοιπόν που βρισκόμαστε ακόμα στην παλαιά αριστερά πάντα με τα δεδομένα Τσακαλώτου, Χαρίτση και τα λοιπά, κατανοούμε σε πρώτη φάση ότι πρέπει να επέλθει ηρεμία στην αριστερά και ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπόλοιποι ελαχίστως μας αφορούν.
Το είπε άλλωστε και εχθές ο Κασσελάκης, που χαρακτήρισε ως αυτοαναφορική, μικρή και πολυδιασπασμένη αριστερά, όλο τον χώρο αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Χαρακτήρισε το ΠΑΣΟΚ ως συμπληρωματική δύναμη της Νέας Δημοκρατίας και βέβαια αν ήθελα να προσθέσω βάλτε και το ΚΚΕ κάπου εκεί κύριε πρόεδρε. Το ΚΚΕ αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για να χτυοπηθεί ο βασικός αντίπαλος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ. Θα τα καταφέρουν; Μπορεί και να τα καταφέρουν, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα στείλουν και εμάς σπίτι μας. Οι εθνικές εκλογές θα γίνονται με μόνο το 5% των ψήφων του λαού σύντομα, και αυτό βέβαια με τις ευλογίες όλων μας.
Ας μιλήσουμε όμως για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Στέφανο Κασσελάκη. Ο Τσίπρας και όλοι οι συνδαιτημόνες του χωρίς να απολογηθούν ποτέ και σε κανέναν, παρέδωσαν το κόμμα στον άνθρωπο που επέλεξε ο κόσμος του κόμματος. Αυτοί που δεν τα κατάφεραν έφυγαν, αλλά όσοι έμειναν έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί. Από αυτόν τον άνθρωπο αναμένουμε μέσα σε λιγότερο από χρόνο να ανατρέψει μια διαφορά 20 μονάδων…..είναι λίγο προβληματικό. Είναι λίγο προβληματικό να τον βλέπεις να τρέχει παντού και όλοι οι υπόλοιποι να κάθονται να φιλοσοφούν στα γραφεία της Κουμουνδούρου ή στην βουλή. Είναι προβληματικό, με ελάχιστες εξαιρέσεις πάντα, να αναμένουμε τα πάντα από έναν, και για αυτό βέβαια δεν φταίει μόνο ο ένας, αλλά όλοι μας. Το ζήσαμε άλλωστε και με τον Τσίπρα, όπου έτρεχε σε όλη την Ελλάδα και οι Φίληδες, οι Σκουρλέτηδες και οι λοιπές επαναστατικές δυνάμεις καθόντουσαν στα γραφεία τους, όχι και τίποτα άλλο παχύναν και από το πολύ καθισιό, και μετρούσαν, φιλοσοφούσαν και προχωρούσαν. Δυστυχώς όμως δεν ήταν μόνο αυτοί που έφυγαν, που ακολουθούσαν το ασφαλές πρόγραμμα του καναπέ και της ανέξοδης κριτικής στην ηγεσία. Αυτό συνεχίζεται και σήμερα, την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο, και αυτό είπε ο Τσίπρας και βέβαια τόνισε και ο Κασσελάκης. Πάμε λοιπόν στην νέα εκλογική μάχη, όπου αν κερδίσει και πάλι ο Κασσελάκης, απλά εσείς οι υπόλοιποι ή υποδουλωθείτε ή δρόμο. Πηγαίνετε να βρείτε τον Τσακαλώτο που το πρόβλημα του ήταν πως στις εσωκομματικές κάλπες του 2022 γραφόταν κόσμος. Φοβήθηκε ο Ευκλείδης για την καρέκλα του, όταν είδε τον πολύ κόσμο. Φοβούνται όμως και αυτοί σήμερα για την καρέκλα τους, γιατί μάλλον το ερωτηματολόγιο είχε ανταπόκριση. Αν σέβονται τον εαυτό τους ας μας πουν το νούμερο των μελών που το απάντησαν στο ερωτηματολόγιο, θα έχει ενδιαφέρον.
Ας πάμε όμως στο ζουμί των εξελίξεων. Περίπου μισή ώρα πριν ξεκινήσει το συνέδριο ο Αλέξης Τσίπρας παρενέβη γραπτώς και μέσω του facebook γράφοντας ότι ο Κασσελάκης εφόσον αμφισβητείται θα πρέπει να προσφύγει στην κάλπη. Ο Κασσελάκης στην εναρκτήρια ομιλία του και ειδικά στο τέλος αυτής είπε ότι ετοιμάζονται νέες εκλογές. Βρείτε τον αντίπαλο και πάμε είπε χαρακτηριστικά…..
Ολόκληρη η ομιλία γραπτώς βρίσκεται παρακάτω
Και πάμε και στα όσα είπε ο Τσίπρας
«Στις 29 Ιούνη, μετά την εκλογική ήττα, πήρα μια δύσκολη αλλά επιβεβλημένη απόφαση. Αποφάσισα να παραμερίσω για να περάσει ένα νέο κύμα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Ήθελα με τη στάση μου να προκαλέσω ένα ηλεκτροσόκ ανάταξης στον κλονισμένο οργανισμό του κόμματος, που βρέθηκε μπροστά σε μια απρόσμενη σε εύρος ήττα, ώστε να συνέλθει σύντομα.
Να ανανεωθεί, να αναστηλωθεί, να ανακάμψει και να οδηγηθεί ξανά και γρήγορα σε τροχιά αξιόπιστης και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης και κυβερνητικής διεκδίκησης.
Πολλοί προσπάθησαν τότε να με μεταπείσουν, αλλά επέμεινα. Και δεν μετανιώνω ούτε στιγμή για την επιλογή μου.
Έπραξα το ορθό και το ηθικά αλλά και πολιτικά επιβεβλημένο.
Με οδηγό πάντα τις ιδέες και τις αξίες που με παρακίνησαν από τα νεανικά μου χρόνια να ενταχθώ στην Αριστερά. Και με γνώμονα το καλό της παράταξης στην οποία αφιέρωσα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου.
Όλο αυτό το διάστημα, των σχεδόν οκτώ μηνών, τήρησα με ευλάβεια την επιλογή μου να παραμερίσω.
Δεν ήταν στάση σκοπιμότητας, ήταν στάση ευθύνης.
Ανέλαβα στο ακέραιο την ευθύνη της ήττας.
Ανέλαβα και την ευθύνη της αποχώρησης από τις κομματικές διεργασίες.
Την ευθύνη επίσης, να μην υποκύψω στις πιέσεις όλων όσοι μου ζητούσαν κατά καιρούς να παρέμβω, για «να σώσω το κόμμα», πολλοί γιατί το πίστευαν και ορισμένοι γιατί ήθελαν έτσι να εξυπηρετήσουν προσωπικές στρατηγικές.
Σήμερα μπροστά στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αναλαμβάνω μια ακόμη ευθύνη.
Όχι της ανέξοδης κριτικής.
Ούτε της εμπλοκής μου σε παίγνια εξουσίας.
Αλλά την ευθύνη να προειδοποιήσω για αυτό που βλέπω να έρχεται και πρέπει να αποτραπεί.
Την ευθύνη να πω την αλήθεια, όπως τη βλέπω και την αισθάνομαι.
Και να προτείνω λύση.
Το κόμμα μας βρίσκεται εδώ και καιρό σε παρατεταμένη και βαθιά κρίση.
Σε λιγότερο από τέσσερις μήνες, όμως, η χώρα οδεύει σε ευρωπαϊκές εκλογές.
Με την κυβέρνηση Μητσοτάκη να βλέπει τις πρώτες ρωγμές της πολιτικής της ηγεμονίας.
Σε συνθήκες καθεστωτικού αυταρχισμού και υπονόμευσης του κράτους δικαίου.
Σε συνθήκες συρρίκνωσης του πραγματικού εισοδήματος, αλλά και εκτίναξης των κερδών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Σε συνθήκες δραματικής διεύρυνσης των ανισοτήτων, αλλά και κοινωνικών διεργασιών με τους αγρότες και τους φοιτητές στους δρόμους.
Θα υπάρξει, λοιπόν, σε αυτές τις συνθήκες, προοδευτική απάντηση στην κάλπη;
Θα διεκδικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τον ρόλο της αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης στη φθίνουσα ηγεμονία μιας αλαζονικής, αυταρχικής και διεφθαρμένης κυβέρνησης; Με επιμονή, ρεαλισμό, σοβαρότητα και αξιοπιστία;
Θα τελειώσει την Κυριακή των ευρωεκλογών η αλαζονεία του 41%;
Θα ξεπροβάλει μια αχτίδα ελπίδας ;
Ή θα ξεπροβάλει η απειλή ενός μαύρου ορίζοντα -αυτού της ακροδεξιάς ;
Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα, που θα έπρεπε όλους να μας απασχολούν.
Από τον πρόεδρο έως και κάθε μέλος και φίλο του κόμματος .
Όμως η εικόνα δεν είναι ότι μας απασχολούν αυτά.
Είναι σαν να έχουμε γυρίσει την πλάτη στην κοινωνία, αν και μιλάμε συνεχώς για την ανάγκη της ενίσχυσης των δεσμών μας με αυτή.
Αυτό που φαίνεται είναι μια εσωτερική διαπάλη που αφορά περισσότερο προσωπικές σκοπιμότητες και λιγότερο την κοινωνία.
Φαινόμενα ιδιοτέλειας, ναρκισσισμού, παραβίασης των αρχών της συλλογικότητας και της συντροφικότητας, έχουν παραλύσει τον κομματικό οργανισμό.
Με αποτέλεσμα η εικόνα που εκπέμπεται να είναι πως αδιαφορούμε για την κοινωνία και για το αποτέλεσμα της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Αδιαφορούμε αν η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί συνθήκες απουσίας αντιπολίτευσης, ανεξέλεγκτης διακυβέρνησης και άρα εν τέλει και κρίση δημοκρατίας.
Και η αδιαφορία αυτή δεν αφορά έναν, αφορά πολλούς.
Οι ηττημένοι των εσωκομματικών εκλογών έφυγαν ήδη από το κόμμα, επειδή έχασαν την μάχη για την ηγεσία του.
Αδιαφορώντας αν με τον πολυκερματισμό αυτός που κερδίζει είναι ο πολιτικός μας αντίπαλος.
Ο νικητής, φέρεται να ζητά λευκή επιταγή τριετίας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος στις ευρωεκλογές.
Προεξοφλώντας έτσι την εκλογική αποτυχία και αδιαφορώντας και αυτός για τις συνέπειές της.
Ενώ άλλοι διαφωνούν στο παρασκήνιο, αλλά σιωπηλά περιμένουν να έρθει η εκλογική αποτυχία, ώστε να του τη χρεώσουν.
Αδιαφορώντας για το τί αυτό θα σημαίνει για την παράταξη και τη χώρα.
Αν τα πράγματα είναι έτσι, δεν μπορώ ούτε να παραμείνω σιωπηλός, ούτε όμως και να παραβρεθώ σε ένα συνέδριο που έχει δρομολογηθεί ώστε να αγνοήσει τα κρίσιμα προβλήματα εν ονόματι μιας επίπλαστης αισιοδοξίας.
Ένα συνέδριο, όπου θα υποκριθούμε όλοι μαζί πόσο αγαπημένοι είμαστε και το κοινό θα μας χειροκροτήσει.
Όχι. Προσωπικά εμένα δεν μου λείπει ούτε το βήμα, ούτε το χειροκρότημα
Δεν είναι ώρα για χειροκροτήματα, αλλά για να ειπωθεί η αλήθεια.
Αν συνεχίσουμε έτσι, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στο κενό.
Και πρέπει να σοβαρευτούμε, να αλλάξουμε ρότα και να σκεφτούμε έξω από τα κλειστά όρια της εσωκομματικής διαπάλης, ποιος είναι και πρέπει να είναι ο ρόλος μας στην ελληνική κοινωνία. Και πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε σ’ αυτόν.
Τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα προσέλθουν σήμερα στο συνέδριο με κύριο συναίσθημα την αγωνία για το κόμμα, την προοπτική της προοδευτικής παράταξης, το σήμερα και το αύριο της χώρας.
Με ιδιαίτερο σεβασμό σε αυτή την αγωνία, αλλά και με στόχο να την κάνουμε προωθητική δύναμη, η μόνη λύση είναι η απόλυτη πολιτική ειλικρίνεια. Από όλους και για όλα.
Ο Πρόεδρος, έθεσε προχθές καθαρά θέμα εμπιστοσύνης στο πρόσωπό του, στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας. Και πιστεύω ορθώς το έπραξε.
Εκλέχτηκε χωρίς να προλάβει να διατυπώσει αναλυτικά τις θέσεις και το σχέδιό του.
Για να οδηγήσει το κόμμα στην επερχόμενη εκλογική μάχη πρέπει να είναι σαφές ότι διαθέτει, αυτήν την κρίσιμη στιγμή, την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας.
Μόνο που την ψήφο εμπιστοσύνης, οφείλει να τη ζητήσει από αυτούς που τον εξέλεξαν Πρόεδρο και όχι από την Πολιτική Γραμματεία.
Αντί να σερνόμαστε σε μια παρατεταμένη κρίση που οδηγεί με ακρίβεια σε νέα εκλογική συρρίκνωση, η μόνη διέξοδος είναι να δώσουμε εκ νέου το λόγο σε αυτούς που κρατήσανε και συνεχίζουν να κρατάνε όρθιο το κόμμα και τη παράταξή μας: Στα μέλη μας.
Έτσι, ο Στέφανος Κασσελάκης θα έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο, στην ως τώρα θητεία και στο πολιτικό του σχέδιο.
Όχι θέτοντας ερωτήματα, αλλά δίνοντας τις δικές του απαντήσεις.
Και όσοι έχουν άλλο σχέδιο, θα έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν τις απόψεις και τις υποψηφιότητές τους.
Τώρα ανοιχτά και δημοκρατικά.
Πριν μια νέα εκλογική αποτυχία μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία και καταστεί αναπόφευκτη.
Αυτή φρονώ ότι είναι η μόνη καθαρή, έντιμη και δημοκρατική λύση στο γόρδιο δεσμό που έχουμε μπροστά μας.
Γιατί οι πρωτοβουλίες που έχουμε τώρα ανάγκη, είναι αυτές που θα δημιουργήσουν λύτρωση στο εσωτερικό, αλλά και τις προϋποθέσεις για μια ισχυρή πολιτική αντεπίθεση απέναντι στην συντηρητική παράταξη.
Δεν έχουμε το χρόνο με το μέρος μας.
Δεν έχουμε, συνεπώς, την πολυτέλεια να κρυφτούμε, την πολυτέλεια να μην πάρουμε άμεσες αποφάσεις.
Τέλος, σε ό,τι με αφορά, θέλω να καταστήσω για άλλη μια φορά σαφές:
Η ιστορία, ο λαός και η προοδευτική παράταξη με τίμησαν και με το παραπάνω.
Η μόνη μου φιλοδοξία σήμερα είναι να αγωνίζομαι στο πεδίο των ιδεών, για να ξαναγίνει η προοδευτική παράταξη ελπίδα για το λαό και την κοινωνία.
Και να αναλαμβάνω πάντα την ευθύνη να λέω με τόλμη αυτά που πιστεύω».
![]()