Κι ότι γράφω αλήθεια είναι…..
Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
Η Γλύφα σήμερα είναι μια παραλιακή κωμόπολη, Πόλη δεν την λες, ανήκει γεωγραφικά στο νομό Φθιώτιδας αλλά βρέχεται όπως θα λέγαμε στο σχολείο από τα έξω νερά του Μαλιακού κόλπου…
Στο μέρος αυτό πριν τον Β΄ πόλεμο δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα από ανθρώπινο έργο, μόνο η φύση μεγαλουργούσε…. δάση απλώνονταν από την θάλασσα ως επάνω στις πλαγιές του όρους Όθρυ με πουρνάρια, πρίνους, δρύδες, βελανιδιές, πεύκα, ψηλότερα ίσως κι έλατα!!! Ιδανικός τόπος για κάρβουνα την εποχή εκείνη που το κάρβουνο και η παραγωγή του ήταν η κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της κοινωνίας!
Οι καρβουνοποιοί ή καρβουνιάρηδες όπως μας έμειναν στην γλώσσα μας ήταν ένα πολύ δύσκολο και σκληρό επάγγελμα στο οποίο διέπρεψαν οι Ικαριώτες αφού είχαν μάθει την τέχνη στα ρουμάνια της Νικαριάς από τους προγόνους των κι επειδή η ζήτηση όλο αυξανόταν έστρεψαν την δραστηριότητά τους στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Από την Χαλκιδική ως την Ήπειρο κι από την Ρούμελη μέχρι την Μεγαλόπολη Αρκαδίας κι πάρα πέρα στους Ωρεούς της Εύβοιας, στην Αλόννησο ως την Κρήτη συναντάμε τους Καριώτες καρβουνιάρηδες «μουτζαλωμένους» να στήνουν τα πρόχειρα «γιατάκια» τους, μέσα στο δάσος αποκομμένοι κι απομονωμένοι κατά παρέες 3- 4- 5 μαζί, να κόβουν ξύλα, να τα κουβαλούν, να τα στοιβάζουν με τέχνη, να τους βάζουν με μυστικό τρόπο φωτιά, να ξενυχτούν με βάρδιες προσέχοντας μην πάρει φωτιά το καμίνι και γίνουν όλα στάχτη… κι όταν τελείωνε να το σκορπούν πάλι με μαεστρία περιμένοντας τον «κεχαγιά», το αφεντικό που τους είχε στην δούλεψή του να ζυγίσουν με το καντάρι τον κόπο τους και να πληρωθούν, αφήστε που υπήρχαν και περιπτώσεις όπου η πληρωμή ήταν και κάλπικη και λειψή και άδικη… και πόσες οικογενειακές τραγωδίες δεν παίχτηκαν στους καρβουνότοπους!
Ο Πατέρας μου κάποτε έτυχε να πάει στα κάρβουνα με έναν Καζάλα από τα Μανδριά (νομίζω) βρέθηκαν στην Ανδρίτσαινα, ήταν τότε που ο άνθρωπος αυτός έχασε στον Κάμπο της Ικαρίας τα δύο του παιδιά, έφηβοι, όταν πήγαν να κολυμπήσουν στην προσπάθεια να σώσει το ένα το άλλο πνίγηκαν και τα δύο… δεν ξέρω πόσες μέρες πέρασαν για να το μάθει ο τραγικός Πατέρας εκεί που βρίσκονταν! Γνωρίζω όμως πως ο δικός μου Πατέρας δεν ξαναπήγε ποτέ από τότε στα «κάρβουνα», προτίμησε να χτίζει σπίτια με το σφυρί, το ζύγι, και το μυστρί του…
Μέρα που είναι όμως σήμερα για τις Γυναίκες, επιστρέφω στην Γλύφα από εκεί που ξεκίνησα… Στο μέρος ετούτο προπολεμικά βρέθηκε ως καρβουνιάρης κι ένας Κόχυλας από τις Ράχες, νεαρός και πρωτάρης στο επάγγελμα του ανέθεσαν να αναλάβει την διεύθυνση του νοικοκυριού, από εκεί έπρεπε να αρχίσει την «καριέρα» του, όπερ σήμαινε: να στήσει το γιατάκι, (πρόχειρο κατάλυμα), τα πυρομάχια για το τσουκάλι, να κουβαλάει νερό από την πλησιέστερη πηγή και να πηγαινοέρχεται στο κοντινό χωριό για τροφοδοσία όποτε χρειαζόταν.
Μια μέρα που πήγε να πάρει νερό ω! εκεί την είδε! Ήταν η πιο όμορφη κοπέλα που είχε δει ποτέ του, εμ, πώς να μην ήταν; ένα 20/χρονο (περίπου) παληκάρι στην μέση του καλοκαιριού καταμεσής του δάσους να ανταμώνει την νεράιδα των ονείρων του με όλα τα θέλγητρα και τα βέλη κατά πάνω του
Εκείνη με το σταμνί στο χέρι καθόταν σε μια πέτρα δίπλα από το κελαρυστό γάργαρο νερό κι έκλαιγε με αναφιλητά τόσο κλάμα που του ράγισε την καρδιά…
«Γιατί κλαις»; την ρωτάει κατ΄ ευθείαν, που καιρός για χάσιμο…
«Γιατί με έδειρε ο αρραβωνιαστικός μου…», προς στιγμή τα χάνει.
«Τι είπες; σε έδειρε ο αρραβωνιαστικός σου»;
«Ναι, έτσι το ΄χουμε ΄δώ, συνήθειο, οι άντρες να δέρνουν τις γυναίκες…»
Ο Κόχυλας στέκεται σαστισμένος σαν να τον χτύπησε αστροπελέκι παρατάει με βρόντο τον κουβά που είχε μαζί του για νερό, αναψοκοκκινισμένος και θυμωμένος με αυτό που άκουσε, βάζει τα δυνατά του καταφέρνοντας να της πει:
«Ε! βρε κοπέλα μου! τότε έλα μαζί μου να σε πάρω στο νησί μας γιατί εκεί οι άντρες δεν δέρνουν τις γυναίκες μήτε τις δικές τους μήτε και τις ξένες»!
Κι ετούτη εμβρόντητη με όσα άκουγε:
«Μα αλήθεια μου λες; Υπάρχει στον κόσμο τέτοιο μέρος που οι άντρες να μην δέρνουν τις γυναίκες»;
Να τελικά φαίνεται πως υπάρχουν και τέτοια μέρη! Τον πίστεψε η Βασιλική, (έτσι ήταν το όνομά της και καλά έκανε όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων) παντρεύτηκε τον Κόχυλα κι έζησαν στην Ικαρία, δούλεψαν και οι δυο, πρόκοψαν, έκαναν ωραία οικογένεια απέκτησαν παιδιά κι εγγόνια κι απέ ίσως να πηγαίνουν οι απόγονοι πλέον πού και πού στα προγονικά μέρη της Γλύφας!
Οι τόποι βέβαια έχουν αλλάξει για τους ανθρώπους όρκο δεν παίρνω…
