Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Ζούμε στον καπιταλισμό όπου όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται. Ο ΓΓ του ΚΚΕ άθελα του ή ηθελημένα, αυτό ας το φανταστεί ο καθένας, άνοιξε ένα σοβαρό ζήτημα σε ένα φαινομενικά άσχετο θέμα. Ωστόσο προκάλεσε τον σχετικό σάλο και βέβαια αποπροσανατόλισε για λίγο έστω τη συζήτηση σε σχέση με το βασικό θέμα που είναι η λειτουργία των μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών (μη γελάτε υπάρχουν και τέτοια) πανεπιστημίων.
Πάμε λοιπόν πρώτα στο βασικό, και μετά θα μιλήσουμε για τα sugar daddies. H έννοια του πανεπιστημίου αποτελεί τον βασικό πυλώνα ανάπτυξη ενός κράτους. Από κει βγαίνουν οι άνθρωποι που εργάζονται στις εταιρείες, στα σχολεία, ακόμα και στα ίδια τα πανεπιστήμια. Το πανεπιστήμιο επομένως είναι ένας ιερός χώρος, ένας χώρος που παράγει τους πολίτες του μέλλοντος. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση κάθε χώρας είναι εργασία του ίδιου του κράτους και είναι ιερή, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είναι εμπόρευμα, χωρίς να σημαίνει ότι ένα πανεπιστήμιο δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την αγορά εργασίας. Άλλο όμως η συστοιχία ενός πανεπιστημίου με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας και άλλο η εμπορευματοποίησή του.
Η συζήτηση για τα μη κρατικά-ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι μεγάλη και με πολλές παρενθέσεις, αλλά πρέπει να έχουμε κάτι πολύ σοβαρό υπόψιν μας. Ένα μεγάλο πανεπιστήμιο του εξωτερικού δεν θα έρθει στην Ελλάδα, όπως δεν πήγε και σε άλλες χώρες. Ένα πανεπιστήμιο που σέβεται τον εαυτό του είτε είναι ιδιωτικό είτε μη κρατικό είτε κρατικόδεν επεκτείνεται έξω από την χώρα του με παραρτήματα. Μπορεί, και έχει γίνει ήδη εδώ και δεκαετίες ακόμα και στην χώρα μας, να έχει γραφεία διαμεσολάβησης σε μία χώρα όπως την δική μας, προκειμένου να φέρνει σε επαφή παιδιά που θέλουν να σπουδάσουν στα εν λόγω πανεπιστήμια με το πανεπιστήμιο, αλλά αυτό δεν είναι παράρτημα, αυτό απλά είναι ένα γραφείο που κανονίζει τα χαρτιά σε έναν αλλοδαπό προκειμένου να σπουδάσει π.χ σε ένα πανεπιστήμιο της Αγγλίας.
Παραρτήματα πανεπιστημίων που υπάρχουν σε άλλες χώρες συνήθως δεν είναι αναγνωρισμένα όχι μόνο από τα κράτη, αλλά και από την ίδια την ΕΕ. Μην μπλέκεται τα επαγγελματικά δικαιώματα με την αναγνώριση, είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Μια φοιτήτρια νοσηλευτικής σε ένα ιδιωτικό κολλέγιο της Αθήνας μπορεί να έχει επαγγελματικά δικαιώματα χωρίς όμως να έχει αναγνωρισμένο πτυχίο, δηλαδή αν η φοιτήτρια θελήσει να κάνει μεταπτυχιακό σε κάποιο πανεπιστήμιο είτε της Ελλάδας είτε του εξωτερικού δεν θα γίνει δεκτή. Μπορεί όμως να εργαστεί ως νοσηλεύτρια στην χώρα μας αλλά δεν θα διοριστεί ως πανεπιστημιακής εκπαίδευσης νοσηλεύτρια. Το πρόβλημα είναι λίγο σύνθετο όπως βλέπετε.
Μη κρατικά-μη κερδοσκοπικά δεν θα υπάρξουν ποτέ, δηλαδή δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος θα επενδύσει για να φτιάξει μια πανεπιστημιακή σχολή στην Ελλάδα χωρίς να θέλει να εισπράξει χρήματα. Θα βάλει δίδακτρα τα οποία θα φέρουν και το αντίστοιχο κέρδος από το πανεπιστήμιο που θα φτιάξει. Το πανεπιστήμιο τους θα είναι όμως ένα πανεπιστήμιο βασισμένο σε ανάγκες που θα έχει ο εν λόγω επιχειρηματίας. Μην αγχώνεστε αυτό το πανεπιστήμιο θα έχει όνομα αλλά δεν θα το γνωρίζει κανείς πέρα από αυτόν που πληρώνει. Με το σύστημα εισαγωγής σε αυτά τα πανεπιστήμια δεν θα ασχοληθώ, γιατί θα χρειαστεί πολύ κείμενο. Αυτό όμως που με ενδιαφέρει είναι το επιχείρημα της κυβέρνησης, όπου μας εξηγεί λίγο ή πολύ το γιατί δεν πρέπει να φύγει ένα παιδί να πάει στο εξωτερικό, και πρέπει να μείνει στην Ελλάδα. Πάμε λοιπόν να δούμε γιατί ακριβώς μιλάμε.
Έστω ότι έχω να επιλέξω μεταξύ ενός πανεπιστημίου μη κρατικού στην Ελλάδα, όπου έχει δίδακτρα 5.000€ και το oxford university, που έχει δίδακτρα 10.000€, και έχω τα λεφτά και για τα δύο. Γιατί να διαλέξω το μη κρατικό πανεπιστήμιο της Ελλάδας έναντι του ονομαστού Oxford; (Τα ποσά προφανώς είναι τυχαία). Προφανώς η καλύτερη επιλογή θα είναι πάντα το Oxford και το κάθε ονομαστό ξένο πανεπιστήμιο, δεδομένου πάντα ότι το ονομαστό πανεπιστήμιο δεν θα έρθει ποτέ στην χώρα μας.
Και πάμε τώρα στα sugar daddies. Δεδομένου ότι ακόμα και τα δημόσια πανεπιστήμια της χώρας μας δεν είναι εντελώς δωρεάν, μιας που ανθίζει η παραπαιδεία, οι σημειώσεις και άλλα πολλά, τα κόστη είναι βαριά, και πολλά παιδιά ακόμα και στην χώρα μας, ειδικά φτωχών οικογενειών, αναγκάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους να εργάζονται και με μισθούς όχι και τόσο υψηλούς για να μπορέσουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, φανταστείτε τι θα πρέπει να κάνει αυτό το παιδί, γιατί στα 18 που μπαίνει σε ένα πανεπιστήμιο, παραμένει παιδί, έστω και αν δεν το θεωρούμε εμείς παιδί, τι επρόκειτο να κάνει αυτό το παιδί όταν θα πρέπει να δώσει δίδακτρα και δεν έχει την οικονομική δυνατότητα η οικογένειά του. Εκεί κάπου αρχίζει η ιστορία των sugar daddies…..
Για ένα νεαρό και ενδεχομένως όμορφο κορίτσι φαντάζει ιδανικό να βρεθεί σε αυτή την αρκετά προσοδοφόρα εργασία. Στην Ελλάδα είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες πως πολλές φοιτήτριες εκπορνεύονται προκειμένου να βγάλουν τα χρήματα για να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις σπουδές τους. Οι sugar daddies προσφέρουν με αντάλλαγμα το σεξ ή την συντροφιά, χρήματα για τις σπουδές των κοριτσιών. Πρόκειται συνήθως για ανθρώπους μια μέσης ηλικίας που έχουν χρήματα και προκειμένου να ικανοποιούν τις ανάγκες τους προσφέρουν χρήματα στα κορίτσια. Στοι εξωτερικό υπάρχουν και διαφημίσεις για αυτή την δουλειά, μερικές τις έδειξε και ο ΓΓ του ΚΚΕ. Άρα ο ΓΓ του ΚΚΕ δεν αναφέρθηκε σε κάτι μη ρεαλιστικό, αλλά το έβαλε σε λάθος πλαίσια κατά την γνώμη μου.
Τα κορίτσια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ακόμα και σε πανεπιστήμια που έχουν χαμηλά δίδακτρα (για το εξωτερικό) ή υψηλό κόστος στην παραπαιδεία στην χώρα μας, ναι καταφεύγουν σε τέτοιες πρακτικές. Θυμάμαι τον εαυτό μου σαν φοιτητή να δίνει χρήματα για να αγοράσει βοηθήματα πανεπιστημιακών βιβλίων, σημειώσεις από το φωτοτυπάδικο κοντά στο πανεπιστήμιο αλλά και στο φροντιστήριο για δύσκολα μαθήματα της σχολής μου. Και δεν το έκανα μόνο εγώ. Λίγοι ήταν αυτοί που δεν το έκαναν. Σκέφτηκα την δωρεάν παιδεία μας που δινόταν όμως με κυκλώματα που είχαν σχέσεις με το πανεπιστήμιο, δηλαδή οι καθηγητές μας γνώριζαν την ύπαρξη των φροντιστηρίων. Υπάρχουν πολλά φροντιστήρια στην Ελλάδα που παρέχουν πανεπιστημιακά μαθήματα, άρα η έννοια του δωρεάν έχει χαθεί στην διάρκεια των ετών, και αυτό χώρια του γεγονότος πως οι φοιτητές δίνουν χρήματα για αναλώσιμα ή βασικά εργαλεία που χρειάζονται για αυτό που σπουδάζουν, όπως π.χ ρόμπες εργαστηρίων σε σχολές που διαθέτουν εργαστήρια χημείας ή βιολογίας ή άλλα εργαλεία όπως σπάτουλες, νυστέρια και άλλα ή μας έβαζαν και πληρώναμε πράγματα που ως φοιτητές κατά λάθος σπάγαμε εντός του εργαστηρίου.
Αν οι γονείς έχουν χρήματα έχει καλώς, αν όμως δεν έχουν εκεί αρχίζουν τα προβλήματα, δεδομένου ότι για να μπεις σε μια σχολή χρειάζεσαι και φροντιστήρια που ανθίζουν δίπλα στα σχολεία μας. Υπάρχει άραγε δημόσιο σχολείο όταν για να μπεις σε μια πανεπιστημιακή σχολή χρειάζεσαι φροντιστήρια; Η απάντηση είναι όχι….
Αν ο γονέας τα έχει τα χρήματα έχει καλώς, στην περίπτωση όωμς που δεν τα έχει, τότε αρχίζουν τα προβλήματα και πάμε σε πρακτικές sugar daddies. Με την μικρή μου εμπειρία δυστυχώς και μητέρες παιδιών αναγκάζονται να βρουν χρηματοδότες για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Τώρα αν αυτό έχει απόλυτη σχέση με τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Εδώ υπάρχει ένα πολύ σοβαρό δεδομένο, αυτά τα πανεπιστήμια ανεξαρτήτως από την ποιότητα σπουδών που θα δίνουν θα επιλεχθούν αναγκαστικά από ανθρώπους που διαθέτουν τα χρήματα, ενώ όλοι οι άλλοι θα πολεμούν μέσω πανελληνίων να μπουν στην σχολή που θέλουν, και εδώ δε μιλάμε για πανελλήνιες γ’ λυκείου με 4-5 μαθήματα, όπως είναι σήμερα, αλλά για πανελλήνιες Α’, Β’ και Γ’ Λυκείου με αρκετά μαθήματα. Μιλάμε δηλαδή για μια παραλλαγή του συστήματος Αρσένη, το αν αυτό θα πέσει στην πράξη, μένει να το δούμε.
