Οι σημερινές ιστορικές διαδρομές μας οδηγούν στην 20η Μαρτίου του 2003, τότε που η Αμερικάνικη στρατιωτική μηχανή υπό την ηγεσία του Τζορτζ Μπους εισέβαλε στο Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν. Η εισβολή στο Ιράκ ήταν μέρος της εκστρατείας που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ έναντι της τρομοκρατίας μετά την πτώση των δίδυμων πύργων στις ΗΠΑ την 11η Σεπτεμβρίου του 2001.
Οι ΗΠΑ με τη βοήθεια της Αγγλική κυβέρνησης του Τόνι Μπλερ εισέβαλλαν στο Ιράκ στις 20 Μαρτίου του 2003. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα (9 Απριλίου) έπεσε η Βαγδάτη και βέβαια έπεσε και η κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς συνελήφθησαν ηγετικά στελέχη της κυβέρνησης του Σαντάμ και στις 13 Δεκεμβρίου συνελήφθη και ο ίδιος ο Σαντάμ. Σε μια δίκη που κράτησε για περίπου 3 χρόνια, αποφασίστηκε ο θάνατος δια απαγχονισμού του ηγέτη της χώρας, όπου κυβερνούσε από το 1979. Ο Χουσεΐν απαγχονίστηκε στις 30 Δεκεμβρίου του 2006 ενώ από το 2004 είχε ξεκινήσει η η εξέγερση Ιρακινών κατά των δυνάμεων κατοχής και της νέας Ιρακινής κυβέρνησης, όπου εντέλει οδήγησε στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών, όπου κράτησε από το Φεβρουάριο του 2006 έως τον Μάιο του 2008.
Στις 31 Αυγούστου του 2010, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα κήρυξε το τέλος του πολέμου και διέταξε τους Αμερικανούς στρατιώτες να αποχωρήσουν από το Ιράκ. Οι τελευταίες Αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις εγκατέλειψαν τη χώρα τον Δεκέμβριο του 2011. Ωστόσο οι κρίσεις στο κράτος του Ιράκ δεν τελείωσαν εκεί.
Την περίοδο 2014-2017 έγινε άλλη μια τεράστια κρίση και εμφύλιος πόλεμος όπου η τρομοκρατική οργάνωση Ισλαμικό κράτος κατέλαβε περιοχές του Ιράκ. Η οργάνωση πήρε και εδάφη στην Συρία που προέκυψαν από την εισβολή των ΗΠΑ στη Συρία τον Μάρτιο του 2011. Η σημαντικότερη πόλη που κατέλαβε το Ισλαμικό κράτος ήταν η Μοσούλη. Εκεί κάπου εμφανίστηκαν και οι Κούρδοι της περιοχής όπου κατέλαβαν και αυτοί πόλεις της χώρας.
Στις 25 Σεπτεμβρίου του 2017 οι αρχές στο Ιρακινό Κουρδιστάν διεξήγαγαν δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στα εδάφη που έλεγχαν οι ίδιες. Πολλές γύρω χώρες ήταν κατά του συγκεκριμένου δημοψηφίσματος για λόγους που είχαν να κάνουν με τον φόβο αποσταθεροποίησης της χώρας όπου δημιουργούσε η παρουσία του Ισλαμικού κράτους. Ένας άλλος όμως φόβος ήταν η δημιουργία ενός κουρδικού κράτους, όπου θα αποσταθεροποιούσε και άλλες χώρες, όπως την Τουρκία, όπου κατέχει περιοχές του λεγόμενου Κουρδιστάν.
Το δημοψήφισμα εν τέλει έγινε και με 93.7% εγκρινόταν η δημιουργία Κουρδικού κράτους, που όμως δεν έγινε ποτέ. Στόχος του δημοψηφίσματος ήταν η πίεση προς τις μεγάλες δυνάμεις για το κουρδικό ζήτημα και όχι τόσο η δημιουργία του κράτους, όπως πολλοί ειδικοί διεθνολόγοι έγραψαν μετά την διεξαγωγή του.
Τον Οκτώβριο του 2019 ξεκίνησαν μεγάλες διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα με τα βασικά αίτια των διαδηλώσεων να είναι η υψηλή ανεργία και η διαφθορά, ένα συχνό πρόβλημα στον αραβικό κόσμο. Μέχρι τις 28 Δεκεμβρίου 2019 είχανε καταγραφεί τουλάχιστον 490 θάνατοι και 22.000 τραυματίες.
Το Ιράν που αποτελεί μια χώρα η οποία έχει έντονη επιρροή στη κυβέρνηση και στο πολιτικό σύστημα λόγω των Σιιτών είχε το αίτημα διορισμού ενός ανεξάρτητου πρωθυπουργού, κάτι που αποτελούσε ένα από τα βασικά αιτήματα των διαδηλώσεων που επηρέασαν την χώρα καθ’όλο το τέταρτο τρίμηνο του 2019, ενώ άλλο βασικό αίτημα ήταν η ανατροπή του ίδιου του πολιτικού συστήματος.
Στις 3 Ιανουαρίου του 2020 αμερικανικό μη επανδρωμένο όχημα προέβη στη δολοφονία του Ιρανού διοικητή των δυνάμεων Κουντς της Ιρανικής Επαναστατικής Φρουράς, Κασέμ Σοϊλεμανί, στο Ιράκ, σαν αντίποινα για το ιρανικό χτύπημα στην αμερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη μια βδομάδα πριν.
Το Ιράκ σήμερα, 21 χρόνια μετά την εισβολή των ΗΠΑ, είναι μια χώρα πλήρως αποσταθεροποιημένη, πρωθυπουργός της είναι ο Μοχάμεντ Σιά Αλ Σουντανί. Είναι επικεφαλής από το 2022 και εκλεγμένος από το συμβούλιο των αντιπροσώπων που εκλέχθηκε από τον λαό στις 10 Οκτωβρίου του 2021. Σε εκείνες τις εκλογές εκλέχθηκε το κίνημα Σαντρ με επικεφαλής τον Μουκτάντα αλ-Σαντρ, έναν ισχυρό σιίτης πολιτικό της χώρας. Δεύτερο κόμμα βγήκε το προοδευτικό κόμμα Τακαντούμ με επικεφαλή τον Μοχάμεντ αλ Χαμπούσι. Το συμβούλιο των αντιπροσώπων έχει 329 μέλη και εκλέγει τόσο τον πρωθυπουργό όσο και τον πρόεδρο της χώρας, δηλαδή τον Αμπντούλ Λατίφ Ρασίντ.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του 2017 της Ιρακινής κυβέρνησης έγινε η πλήρης ανάκτηση των εδαφών που έλεγχε το Ισλαμικό κράτος, ωστόσο το Ισλαμικό κράτος, καθώς και οι Κούρδοι συνεχίζουν να έχουν τους δικούς τους θύλακες εντός της χώρας, όπου σε μεγάλο βαθμό ελέγχει το Ιράν. Η χώρα την εποχή μετά τον Σαντάμ αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα προβλήματα που αφήνουν οι πολέμοι, αλλά και με τις αστάθειες που δημιουργούν οι διάφορες εθνοτικές ομάδες που την απαρτίζουν. Το Ιράκ αποτελείται από Κούρδους, Άραβες, Πέρσες, Ασσύριους και Τσετσένους. Υπάρχουν ακόμα και οι λεγόμενοι Τουρκομάνοι, όπου είναι συγγενική φυλή με την Τουρκική. Η χώρα το 2023 είχε σύμφωνα με τα δεδομένα 43.324.000 κατοίκους με προσδόκιμο ζωής περίπου τα 73 έτη.
Οι Γλώσσες που μιλούν οι κάτοικοι είναι τα Κούρδικα στο 15% περίπου του πληθυσμού, τα Τούρκικα, η Αραμαϊκή, τα Μανδάϊκα, τα σαμπάκι, τα αρμένικα, τα κιρκασιανά και τα πέρσικα. Πριν την αμερικανική εισβολή του 2003, τα αραβικά ήταν η μόνη επίσημη γλώσσα. Από τον Ιούνιο του 2004 επίσημη γλώσσα έγιναν και τα κουρδικά, ενώ τα νεο-αραμαϊκά και τα τουρκμένικα έγιναν αναγνωρισμένες τοπικές γλώσσες. Επιπρόσθετα, προβλέπεται πως η οποιαδήποτε περιοχή μπορεί να προωθήσει μια γλώσσα ως αναγνωρισμένη εφόσον η πρόταση περάσει επιτυχώς από δημοψήφισμα.
Η εισβολή στο Ιράκ, μαζί με αυτή στην Λιβύη, το Αφγανιστάν, την Συρία και βέβαια εδώ στα Βαλκάνια, την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία, είναι οι πόλεμοι που έγιναν στην γενιά μας και βέβαια ακόμα συζητιούνται και ακόμα προβληματίζουν. Προφανώς αντίστοιχα αφιερώματα θα γραφτούν και για τις υπόλοιπες εισβολές.
