Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος
Το ακρωνύμιο προκύπτει από τα αρχικά των χωρών που μετέχουν. Ήτοι : Brasil, Russia, India, China, S. Africa. Με δεδομένη δε την αλλεργία τους σε μιά πολυπολική τάξη, οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές και οι ορντινάτσες τους , η ευρωπαϊκή μπουρζουαζία δηλαδή, που ήδη έχουν μπλοκάρει και την ευρωπαϊκή πολιτική ολοκλήρωση, στρουθοκαμηλίζοντες, εμποδίζουν τεχνηέντως την πληροφόρηση για το εγχείρημα των περιφερειακών, οικονομικών και πολιτικών ολοκληρώσεων με όρους που ανατρέπουν την κυριαρχία των BRICS στο διεθνές Status. Κι ας εκπροσωπούν , περίπου , τον μισό πληθυσμό της Υφηλίου.
Από 1/1/2024 τα μέλη των BRICS, μετά και την είσοδο σ΄ αυτά του Ιράν, των Αραβικών Εμιράτων. της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου και της Αιθιοπίας, διπλασιάστηκαν. Εν τω μεταξύ, αρκετές χώρες, τριάντα τον αριθμό, με σημαντικότατο οικονομικό και πολιτικό εκτόπισμα χτυπούν την πόρτα της εισόδου. Ήδη τα μέλη των BRICS συγκεντρώνουν το 45,6 % του πληθυσμού της γης, που είναι περίπου 3,5 δις ανθρώπων. Συγκεντρώνουν επίσης το 28,6% του παγκόσμιου ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, δηλαδή 28,5 τρις δολάρια, το 45% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και το 46% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου. Ο στρατηγικός στόχος των οικονομιών των BRICS είναι η αποδολαριοποίηση και η συναλλαγή, σε πρώτη φάση , με τα εθνικά τους νομίσματα, χωρίς να κρύβουν τον προσανατολισμό τους στην δημιουργία κοινού νομίσματος.
Το εγχείρημα, ούτως ειπείν, έχει, προφανώς, μεγάλη γκάμα στοχεύσεων. Η αποδολαριοποίηση της μισής σχεδόν παγκόσμιας οικονομίας, με επί κεφαλής τους οικονομικούς γίγαντες Κίνα, Ρωσία, Ινδία κλπ που καλπάζουν με πρωτοφανείς δείκτες αναδυόμενης οικονομίας, δημιουργεί νέους παγκόσμιους συσχετισμούς δυνάμεων και ανάλογες εσωκαπιταλιστικές αντιθέσεις πχ το πρώτο τρίμηνο του 2023 η ανάπτυξη που έτρεχε στις ΗΠΑ με 5,4% έπεσε στο 1,3%, ενώ στην Κίνα λόγου χάριν έτρεχε με 5,2%.
Χωρίς να αμφισβητείται το καπιταλιστικό σύστημα, αμφισβητείται η πρωτοκαθεδρία του δυτικού καπιταλισμού, οι εσωτερικές αντιθέσεις του οποίου έχουν οδηγήσει σε δύο πολυαίμακτους παγκόσμιους πολέμους μέσα σε τέσσερεις δεκαετίες του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα.
Η αποδολαριοποίηση είναι για τις αναδυόμενες αγορές, ο καταλύτης για την ανατροπή του υφιστάμενου συσχετισμού των δυνάμεων σε διεθνές οικονομικό επίπεδο ώστε επάνω στα ερείπια του ψευδεπίγραφου παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία να δημιουργηθεί ένας νέος πολυπολικός κόσμος. Η στόχευση καθ΄ αυτή αποτελεί ριζική αλλαγή στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα κι ένα μεγάλο ποιοτικό άλμα για τις χώρες των BRICS . Φυσικά μένει προς απόδειξη το εάν η υπό ανάδυση νέα πολυπολική διεθνής τάξη θα δημιουργήσει ένα δικαιότερο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό και εμπορικό σύστημα καθώς και προϋποθέσεις συλλογικών λύσεων των όποιων προβλημάτων επ΄ ωφελεία όλων.
Επειδή οι προσπάθειες των BRICS εξελίσσονται σε επίπεδο κορυφής , χωρίς την ενεργό συμμετοχή των κοινωνιών και δίχως αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος, είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε με προσοχή, ευρισκόμενοι πάντα στο πλευρό των δυνάμεων που μέσα από τις χώρες αυτές θα προσπαθούν να επηρεάσουν το εγχείρημα σε προοδευτική κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, για την σύγχρονη Αριστερά , ο χώρος των αναδυόμενων αγορών και τα κοινωνικά διακυβεύματα που υπάρχουν ή και θα προκύψουν κατά την πορεία, είναι ένα νέο, πολυδιάστατο πεδίο ανάπτυξης της ταξικής πάλης που χρήζει προβληματισμού και μελέτης.
Η νέα χρηματοπιστωτική αγορά που εξυφαίνεται και η Τράπεζα ανάπτυξης των BRICS έχουν επιταχύνει τις διαδικασίες ολοκλήρωσης κι όπως είναι φυσικό αποτελούν casus belli για τον δυτικό καπιταλισμό που βλέπει να χάνει ανεπιστρεπτί στην πρώιμη περίοδο του οργανισμού των αναπτυσσόμενων αγορών το ένα τρίτο του ζωτικού τους χώρου ενώ η συνέχεια φαίνεται εκ των πραγμάτων πολύ ζοφερή και επώδυνη για το δολαριοκρατούμενο σύστημα των αγορών. Την άσχημη, ως εκ τούτου κατάσταση των οικονομιών αυτών παροξύνει το μη διαχειρίσιμο του χρέους των κεντρικών κυβερνήσεων και ειδικά εκείνου των μητροπολιτικών χωρών του δυτικού καπιταλιστικού συστήματος προεξάρχουσας της οικονομίας των ΗΠΑ. Έτσι εξηγούνται σαν σπασμωδικές οι κινήσεις του αμερικανικού και ευρωπαϊκού καπιταλισμού οι οποίοι παίζουν απροκάλυπτα με την φωτιά σε Ουκρανία, Παλαιστίνη και σε μιά σειρά άλλες χώρες. Η πολιτική ήττα του δυτικού καπιταλισμού σε όλα τα μέτωπα είναι πλέον σαφής. Έπεται, οσονούπω και η στρατιωτική, τόσο του ναζιστή Ζελένσκυ μέσω του οποίου προσπάθησαν να διεμβολίσουν την Ρωσία, όσο και μέσω του σιωνιστή φασίστα Ντετανιάχου που επιδόθηκε σε μία από τις πιό ελεεινές γενοκτονίες τύπου Μουσολίνι στην Αιθιοπία το 1935, χάριν των δολαριοκρατούμενων αγορών. Παρενθετικά, να σημειώσουμε και την εξ ίσου ελεεινή στάση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη στο πλευρό του ναζιστή Ζελένσκυ και του φασίστα Ντετανιάχου, στοιχίζοντας έτσι την χώρα μας με τους εμπόλεμους και με άδηλους κινδύνους για την πατρίδα.
Οι κυρώσεις των Δυτικών σε βάρος, κυρίως, των πρωτοπόρων χωρών του εγχειρήματος έχουν πάρει κωμικοτραγικές διαστάσεις καθώς υπερασπίζονται κίβδηλες αξίες και την διακίνηση χρήματος στη θέση της διακίνησης αγαθών. Οι BRICS γνωρίζουν πολύ καλά και από τις δικές τους εμπειρίες πως μιά υπερχρεωμένη οικονομία, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν μπορεί να είναι βιώσιμη. Όντας βέβαιοι ότι η οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ είναι αδύνατον πλέον να λειτουργήσει όπως λειτουργούσε ως τώρα, προσπαθούν, σαν διεθνής πολιτικός οργανισμός αναδυομένων αγορών να οδηγήσουν τον Κόσμο στην επόμενη μέρα δίχως εντάσεις που μπορούν να οδηγήσουν την Ανθρωπότητα σε Αρμαγεδδώνα. Δεν ισχυριζόμαστε ότι το εγχείρημα BRICS είναι χωρίς δυσκολίες και αντιφάσεις, ιδιαίτερα η αποδολαριοποίηση και η δημιουργία νομίσματος για τις διεθνείς συναλλαγές. Πάντως είναι σε σωστή κατεύθυνση το ότι ήδη οι περισσότερες χώρες εξ αυτών έχουν κάνει αρκετά βήματα στις εμπορικές τους συναλλαγές με το γιουάν και τα εθνικά τους νομίσματα.
Κλείνουμε το σημείωμα αυτό με τις ακόλουθες παρατηρήσεις : α) το ότι το εγχείρημα των BRICS λειτουργεί ανατρεπτικά σε ό,τι αφορά το διεθνές οικονομικοπολιτικό status αποτελεί εξέλιξη πρώτου μεγέθους αφού καθορίζει σοβαρές παραμέτρους, αν πετύχει η προσπάθειά τους, του κόσμου που αλλάζει ενώ τα ποιοτικά στοιχεία της αλλαγής αυτής είναι λίαν ενδιαφέροντα. Ιδού ένα παράδειγμα από τα ντοκουμέντα της τελευταίας τους συνδιάσκεψης “προβλέπεται ενίσχυση της πολυμερούς προσέγγισης για δίκαιη παγκόσμια ανάπτυξη και ασφάλεια” β) η Αριστερά σε όλες της τις εκφάνσεις διεθνώς διακρίνεται από αμηχανία , αν μη τι άλλο, και αντιδρά με μία εκκωφαντική και περίεργη σιωπή απορροφημένη στον νιρβάνα της κυβερνησιμότητας και του εκφυλισμού. Η Αριστερά, κατά την γνώμη μας, οφείλει να αντιδράσει με θετικό τρόπο αξιοποιώντας συγχρόνως το υπό διαμόρφωση νέο πεδίο ταξικής πάλης και με στρατηγικό στόχο τα ποιοτικά στοιχεία του νέου κόσμου που ούτως ή άλλως, θα προκύψει ερήμην της, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
