Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Ιστορικές στάσεις……
Στάση 1, Καισιαριανή, Πρωτομαγιά 1944: Οι δυνάμεις κατοχής της Ναζιστικής Γερμανίας εκτελούν 200 κομμουνιστές στο σκοπευτήριο της περιοχής. Το γεγονός αυτό έγινε ως αντίποινα έναντι στην αντιστασιακή δράση του ΕΛΑΣ. Η Ιστορία αυτή είναι λίγο-πολύ γνωστή. Αξίζει όμως να αναφερθεί ότι οι περισσότεροι από τους εκτελεσθέντες είχαν παραδοθεί στους Γερμανούς ΝΑΖΙ από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Ήταν οι φυλακισθέντες στην Ακροναυπλία για κομμουνιστική δράση, όπου ζητούσαν από το καθεστώς Μεταξά και αργότερα από την κυβέρνηση Κορυζή, να πάνε στο μέτωπο της Αλβανίας, δηλαδή να αποφυλακιστούν για να υπερασπίστουν τα εδάφη της χώρας μας.
Κάποιοι, εξ’ αυτών είχαν απεδράσει από τις φυλακές και βρέθηκαν στην αντίσταση, οι περισσότεροι όμως δόθηκαν στους κατακτητές. 200 Έλληνες κομμουνιστές δολοφονήθηκαν από το Ναζιστικό Καθεστώς, μέσα σε αυτούς βρίσκονταν και 3 συμπατριώτες μας, όπου πέρασαν στην ιστορία για την θυσία τους. Προφανώς και αξίζει να αναφερθούμε σε αυτούς, πρόκειται για τον Γεώργιο Κρόκο, τον Γεώργιο Πίττακα και τον Μιχαήλ Τσερμέγκα. Προς τιμήν των συμπατριωτών μας, κάθε πρωτομαγιά γίνονται τιμητικές εκδηλώσεις στον Εύδηλο Ικαρίας, στο μνημείο που κατασκεύαστηκε ως αφιέρωμα στην μνήμη. Φορείς του νησιού, κόμματα και απλοί πολίτες καταθέτουν στεφάνια και τιμούν τους ανθρώπους που εκτελέστηκαν για τα ιδανικά τους και τις αξίες τους.
Στάση 2, 4 Απριλίου 1949: Στην Ουάσιγκντον υπογράφεται το σύμφωνο όπου δημιούργησε το ΝΑΤΟ. 3 χρόνια μετά (1952) γίνεται μέλος και η Ελλάδα, όπου παραμένει μέχρι και σήμερα μέλος αυτής της στρατιωτικής συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ σίγουρα ευθύνεται για σωρεία εγκλημάτων, πολέμων και λοιπών σφαγών και γενοκτονιών, από την ημέρα ίδρυσής του εως σήμερα. Βέβαια, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι για πολλές δεκαετίες, υπήρχαν και οι δυνάμεις που ήταν μέλη του στρατιωτικού συμφώνου της Βαρσοβίας, που δεν τα λες και τα καλύτερα παιδιά, αλλά αυτό ας το παρακάμψουμε και ας το αφήσουμε στην ιστορική κρίση του καθενός.
Στάση 3, 1989-1990: Ολοκληρώνει την πορεία του ο υπαρκτός σουρεαλισμός της Σοβιετικής Ένωσης. Το τείχος της ντροπής πέφτει και πλέον το ΝΑΤΟ γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος. Μια σειρά πολέμων που απλώνονται από την παλαιά ενωμένη Γιουγκοσλαβία μέχρι το ΙΡΑΚ, Αφγανιστάν και προφανώς την Παλαιστίνη, παίρνουν σάρκα και οστά. Χιλιάδες άνθρωποι δολοφονούνται από τα ΝΑΤΟΪΚΑ πυρά. Μια διαδικασία που συνεχίζεται εως σήμερα.
Στάση 4, 24 Φεβρουαρίου 2022: Μια μη ΝΑΤΟΪΚΗ δύναμη εισβάλλει στην Ουκρανία. Ένας πόλεμος που ακόμα είναι εν εξελίξει έχει αρχίσει. Οι συνθήκες έχουν δημιουργήσει πλέον μια νέα Ρωσική υπεροχή, όπου προφανώς αλλάζει τις ισορροπίες των δυνάμεων στον κόσμο αυτό, και πάλι σε σχέση με το μακρινό 1949 και το όχι και τόσο μακρινό 1989. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι βλέπετε δεν έχουν μόνο στην σφραγίδα του ΝΑΤΟ, αλλά είπαμε, ας το αφήσουμε στην σκέψη του κάθε αναγνώστη, προς το παρόν, διότι προφανώς και θα ασχοληθούμε και με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της ΕΣΣΔ και της μετέπειτα Ρωσικής Δημοκρατίας σε επόμενο άρθρο.
Ας πάμε όμως στην Τελευταία στάση…..
Πρωτομαγιά 2024, Ικαρία……προοδευτικοί πολίτες όπως κάθε χρόνο τιμούν τους εκτελεσθέντες στην Καισιαριανή στις εκδηλώσεις που γίνονται κάθε χρόνο στον Εύδηλο. Κάποιοι πέρα από το κόμμα με τα 3 γράμματα τολμούν το απρόσμενο, τιμούν και αυτοί τους ανθρώπους αυτούς, που ανήκουν στην ιστορία του τόπου μας αλλά και της χώρας μας. Κάποιοι νοιώθουν πως εκλάπη η ιστορία τους….και αντιδρούν, χωρίς Τσίπα.
Ο αγώνας όμως ενάντια σε κάθε λογής κατακτητή, είτε αυτός ανήκει στο ΝΑΤΟ, είτε στην ΕΕ, είτε στην Πουτινική Ρωσία, είτε σε οποιονδήποτε άλλο δημιουργεί κατεστημένα, συνεχίζεται…..τουλάχιστον για εμάς. Και βέβαια χωρίς παρωπίδες, που μπορεί τα άλογα να τα πηγαίνουν στην ευθεία, αλλά εμάς τους ανθρώπους, μας οδηγούν δυστυχώς στην λήθη των γεγονότων.
Και τι γεγονότων να λέμε…..η ιστορία ενός τόπου ανήκει σε όλους, και δεν μπορεί να ξαναγράφεται κάθε φορά που κάποιος θέλει να έχει το δικό του πολιτικό ή άλλου είδους ώφελος. Όχι οι εκτελεσθέντες του 1944 δεν έχασαν την ζωή τους υπερασπιζόμενοι τις αξίες του αντιΝΑΤΟΪΚΟΥ αγώνα, και αυτό γιατί πολύ απλά το 1944 δεν υπήρχε ΝΑΤΟ. Αυτό που υπήρχε ήταν ένας ενωμένος συνασπισμός δυνάμεων (Κομμουνιστές και καπιταλιστές) έναντι των ΝΑΖΙ. Οι κομμουνιστές της Ρωσίας με τον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο προσέφεραν την πολύτιμη υπηρεσία να έχουμε τον κόσμο όπως είναι σήμερα, διότι αυτοί αντιμετώπισαν όπως έπρεπε τον Χίτλερ. Οι ΗΠΑ, η Αγγλία και οι λοιπές καπιταλιστικές δυνάμεις ανήμπορες πριν την έναρξη του β’ παγκοσμίου πολέμου να αντιμετωπίσουν τους ΝΑΖΙ και τους Φασίστες, για διάφορους λόγους, ναι μεν έκαναν την δική τους αντίσταση, αλλά αν η Ρωσία δεν έκανε εκείνη την ιερή κίνηση, σήμερα η ανθρωπότητα θα ήταν διαφορετική, θα είχε επιτευχθεί η κυριαρχία του Χίτλερ και των φίλων του. Θύματα αυτού του πολέμου υπήρξαν πολλοί αντιστασιακοί που τιμούμε την μνήμη τους. Αυτό που δεν θέλουμε να θυμόμαστε στην χώρα αυτή είναι ο αιματηρός εμφύλιος, οι σφαγές που έγιναν εκατέρωθεν, και βέβαια την στάση κάποιων μετά το 1974, όπου νοιώθουν συνέχεια πως πρέπει εκείνη η ασθένεια να συνεχιστεί (το κόμμα με τα τρια γράμματα που λέγαμε).
Ο εμφύλιος και οι συνέπειες του ήταν τραγικές, για ότι συνέβη προφανώς και ευθύνονται και οι δύο πλευρές, αλλά αυτά έγιναν τα χρόνια του ιδιώνυμου, που καταργήθηκε το 1974. Πραγματικά ένας σαραντάρης ή και πενηντάρης σημερινός τι θυμάτε από γεγονότα που δεν έζησε, και που απλά του τα αφηγηθήκαν. Γιατί εμείς οι Έλληνες πρέπει να θυμόμαστε τις μελανότερες στιγμές της ιστορίας μας; Πότε θα σταματήσει αυτό; Πόσες γενιές χρειάζονται για να κατανοήσουμε ότι τα τραγικά γεγονότα που οδήγησαν σε εθνικές τραγωδίες, όπως την διχοτόμηση της Κύπρου, πρέπει να ξεχαστούν ή τουλάχιστον να μην τα υπενθυμίζουμε καθημερινά στον λαό; Ναι γνωρίζουμε την τραγικότητα των δεξιών, γνωρίζουμε τα κολλήματα των αριστερών, αλλά η ντροπή βρίσκεται στην αναπαραγωγή συμπεριφορών που δεν τιμούν την ιστορία του τόπου. Θέλουν να τιμήσουν μόνοι τους, τους εκτελεσθέντες του 1944, ας το κάνουν.
Προσωπικά σε αυτές τις μνήμες δεν συμμετέχω από πολιτική ιδεολογία. Γνωρίζω τα ιστορικά γεγονότα, γνωρίζω όσα μου έχουν μεταφερθεί από προηγούμενες γενιές, αλλά ζητάω να μείνουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όχι για κάποιο άλλο λόγο, από το να μπορέσουμε σαν έθνος, σαν γένος ή σαν λαός, να μεγαλουργήσουμε ξανά. Όπως καταλαβαίνετε κύριοι και κυρίες του ΚΚΕ, που μπορεί να σας σέβομαι σαν άτομα, προφανώς και δεν υπάρχει κάτι προσωπικό, είναι γραφικό να απαγορεύεις και να ζητάς και τσίπες, και πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης και αντιΝατοϊκού μένους ή ότι άλλο έχει εμπλακεί στο μυαλό σας. Το κείμενο αυτό έχει έναν γραφικό πραγματικά χαρακτήρα, και πρώτη φορά μπαίνω στη διαδικασία να σχολιάσω το οποιοδήποτε κομματικό κείμενο, το οποίο μόνο λύπη και ντροπή μου προκαλεί. Αλλά ποιος την είχε για να την χάσει….το δανείζομαι…..
Είστε τιμητές μιας ιστορίας που οι ίδιοι ατιμάζετε, με την συμπεριφορά σας, με το ήθος σας και την πολιτική σας έκφραση. Για τους ήρωες προφανώς και είμαστε υπερήφανοι και δεν χρειαζόμαστε κανένα πιστοποιητικό αριστεροφροσύνης. Το ποιοι είναι καλύτεροι τιμητές αυτών δεν μας απασχολεί, διότι δεν θα ασχοληθεί κανένας ιστορικά και πολιτικά με τους τιμητές. Γενιές και γενιές έχουν τιμήσει π.χ. τον Κολοκοτρώνη. Ο Κολοκοτρώνης τιμάται ακόμα, οι τιμητές του είναι άγνωστοι……
Με αυτές τις σκέψεις, σας λέμε το εξής: Σας χαρίζουμε τα μνημεία, την ιστορία όμως όχι……
Καλό πάσχα κατά τα άλλα
