Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
Για να σταθείς όπως λες και θες στην σωστή πλευρά, προϋπόθεση είναι να γνωρίζεις όλες τις πλευρές. (αλλιώς ή θα αιωρείσαι ή θα τσαλαβουτάς στα βρομόνερα και τα δύο επικίνδυνα)
Ο κ. Κ.! Κανείς δεν έμαθε ποτέ το πραγματικό του όνομα, ένας ταλαίπωρος κι αγράμματος ορεσίβιος υπήρξε κι έτσι παρέμεινε σε όλη του την ζωή… Μακεδόνας; Σλαβομακεδόνας; Έλληνας; Ελληνομακεδόνας; μακάρι κι αυτός να ΄ξερε, ένα κουβάρι η εθνική του συνείδηση που ούτε o ίδιος κατάφερε να ξεμπλέξει… έμπλεξε όμως ετούτος όπως και άλλοι /άλλες στον μεγάλο εκείνο αλληλοσπαραγμό, στον αδελφοκτόνο πόλεμο που σαν ρίχτηκε κι η τελευταία σφαίρα σε μια χαράδρα του Γράμμου κι απλώθηκε η εκκωφαντική σιωπή του βουνού, η τρομακτική εκείνη ησυχία του θανάτου, απόλυτη ησυχία… Απόλυτη!
Αυτός ο κύριος Κ. βρέθηκε στην πλευρά των ηττημένων κι από αυτήν την αναθεματισμένη ώρα άρχισε να εξασκείται φανερά πια στην συνομωσία, στην μηχανοραφία, στην ίντριγκα, στην προδοσία πρώτος σε όλες αυτές τις «αρετές» και με πολλές επιτυχίες στα καθήκοντα της «ανακαταγραφής»!
Τον συνάντησα που λέτε κι εγώ τυχαία, μέσα σε ένα μυθιστόρημα –που τόσο ομοιάζει με πραγματική ιστορία! Πέρα μακριά πολύ μακριά από εδώ στην ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΠΟ ΒΑΜΒΑΚΙ μες στην πρωτεύουσα της χώρας των Ουζμπέκων, την Τασκένδη που ακόμα και σήμερα οι θρύλοι του λαού αυτού μπερδεύουν (όχι από λάθος μάλλον επίτηδες) τον δικό τους Τιμουρλένκ με τον δικό μας Ισκαντέρ κι ας τους χωρίζουν καμιά 15/αριά αιώνες τον έναν από τον άλλον…
Από εκεί λοιπόν μαθαίνουμε με μία καθυστέρηση 70 χρόνων πάνω – κάτω, τι πράγμα ήταν αυτή η περίφημη «ανακαταγραφή»!
«Ανακαταγραφή»: όρος με πολιτικό και κομματικό περιεχόμενο που επέβαλε ο Γ.Γ. του τότε ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης (1951), με στόχο να επανελεγχθούν, να επανεξεταστούν και να επαναξιολογηθούν όλα τα μέλη του Κόμματος: Αν και εφόσον μετά τον Εμφύλιο, ήταν… άξια και… έμπιστα και προπάντων πειθαρχημένα στις άνωθεν εντολές, να συνεχίσουν να είναι μέλη του κόμματος!
Η διαδικασία που ακολουθήθηκε χαρακτηρίστηκε από τους πρωταγωνιστές άκρως προσβλητική ως και απαξιωτική για ανθρώπους που είχαν ονειρευτεί έναν καινούργιο δίκαιο κόσμο, για αυτούς που με αυτοθυσία πολέμησαν στην Εθνική Αντίσταση πρώτα και μετά στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού.
Φανερό ότι ο Ζαχαριάδης ως γνήσιο τέκνο της πιο σκληρής εκδοχής της Σταλινικής επιβολής ήθελε να ξεφορτωθεί όσους δεν θεωρούσε έμπιστούς του. Ο φόβος που γίνεται μίσος και το μίσος που φέρνει καταστροφή…
Τα γεγονότα του 1955 στην Τασκένδη ανάμεσα στους Έλληνες παρτιζάνους που έγιναν πολιτικοί πρόσφυγες ήταν ακόμη πιο θλιβερά… άλλος ένας εμφύλιος σε μικρογραφία ανάμεσα σε αυτούς που υποστήριζαν τον Ζαχαριάδη και στους αντιπάλους του.
Η τραγική κατάληξη του ίδιου του Ζαχαριάδη τον οποίο εξόντωσε: ψυχικά, ιδεολογικά και σωματικά το ίδιο το σύστημα που τόσο πιστά υπηρέτησε, έδειξε: πως μπορεί ένα απολυταρχικό καθεστώς στο όνομα των πιο υψηλών ιδεωδών του ανθρώπου να μετατραπεί σε απάνθρωπο και μισητό βυθίζοντας ολόκληρες κοινωνίες σε ανήκουστες εθνικές αλλά και προσωπικές τραγωδίες… τα ζήσαμε, τα ζούμε και για πολύ ακόμα θα βουτάμε κι εμείς στα απόνερά τους… Και να που έρχεται η λογοτεχνία να μας πει τα ανείπωτα! Πότε «η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα» της Άλκη Ζέη (παρεμπιπτόντως ανεβαίνει σε θεατρικό μονόλογο την περίοδο αυτή στο θέατρο ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ) και πότε η ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΠΟ ΒΑΜΒΑΚΙ της Έλενας Χουζούρη για την μεγάλη τραγωδία, το βαθύ τραύμα της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας…
Όσο θα υπάρχουν και θα κινούνται με την ίδια άνεση οι κ. Κ.(άπες) τόσο ο δρόμος θα γίνεται πιο δύσκολος ποτέ όμως απροσπέλαστος!!! γιατί ο κ. Κ. δεν είναι και τόσο άγνωστος, τον έχουμε συναντήσει πολλές φορές είναι και το «Ανθρωπάκι» του Τσίρκα! τον θυμάστε στις «Ακυβέρνητες πολιτείες» του; ήταν εκείνος που καταδίωκε συνεχώς και τον δικό μας Γιάννη Σαλά (!) και «ανθρωπάκια» τέτοια υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα γύρω μας (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου) ακόμα κι αν αλλάζουν οι συνθήκες κι οι εποχές…
Όσο όμως και να μας εμποδίζουν εμείς θα προχωράμε τον ίδιο δρόμο … του αγώνα με Ανθρωπιά!
