Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Είμαι από τους ανθρώπους που σχεδόν γεννήθηκα μέσα στον λεγόμενο Συνασπισμό της αριστεράς και της προόδου και έζησα όλη την μετεξέλιξή του μέχρι σήμερα, όπου πλέον έχουμε τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και πρόεδρο τον Στέφανο Κασσελάκη. Είμαι περήφανος για πολλά από αυτά που έκανε αυτό το κόμμα, αλλά όπως πάντα προβληματισμένος.
Η ιστορία της παράταξης είναι πασίγνωστη, δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε αυτήν. Το σημαντικό όμως κομμάτι της, και είναι αυτό που συζητάει ο περισσότερος κόσμος, είναι η τετραετία της κυβέρνησης Τσίπρα. Προφανώς έγιναν πολλά και σοβαρά λάθη σε αυτή την τετραετία, όπως η οικονομική αφαίμαξη προκειμένου να βγει το μεγάλο αυτό πλεόνασμα που επέτρεψε στη χώρα μας να βγει από τα μνημόνια. Το λάθος δεν ήταν βέβαια η αφαίμαξη, αλλά το γεγονός πως μετά από αυτή ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, σημερινό στέλεχος της Νέας Αριστεράς, αρνήθηκε να δώσει μέρος του πλεονάσματος στις αδύνατες ομάδες του πληθυσμού μας. Η αφαίμαξη δυστυχώς έπρεπε να γίνει για να μπορεί η χώρα να σταθεί όρθια και να φύγει από τα μνημόνια.
Λάθος επίσης είναι ότι τα ΤΕΙ έγιναν ΑΕΙ, λάθος επίσης είναι ότι το ΦΠΑ αμέσως μετά την έξοδο από τα μνημόνια δεν μειώθηκε στο 20% τουλάχιστον και έδωσε την πάσα στον Μητσοτάκη να συνεχίσει αυτή την τεράστια φοροληστεία. Λάθη έγιναν πολλά, και σε πρόσωπα και σε λογικές, και βέβαια αυτό έστρεψε τον κόσμο έναντι του Τσίπρα και του κόμματος. Ο Τσίπρας όπως έφτασαν τα πράγματα έπρεπε να παραιτηθεί. Ωστόσο είναι ένας πολιτικός που τον Ιούλιο θα πατήσει τα 50 του έτη. Έζησε το απόλυτο όνειρο, αφού πήρε ένα κόμμα από το 5% και το πήγε στο 35% και του έδωσε την δυνατότητα να κυβερνήσει. Στην διάρκεια της διακυβέρνησής του πέρα πό τα λάθη του κατάφερε να πάει κόντρα σε πολλά κατεστημένα και για αυτό κόντεψε να ολοκληρώσει χωρίς αφαίρεση των αρχαιων το Μετρό της Θεσσαλονίκης, μεγάλο λάθος βέβαια πως παρουσίασε τους μουσαμάδες, και έδωσε τη νεντύπωση ότι κοροϊδεύει τους πολίτες, ενώ επί της ουσίας είχε ξεμπλοκάρει ένα τεράστιο έργο πνοής για την συμπρωτεύουσα. Κατάφερε με τον ίδιο τρόπο να ολοκληρώσει το πολύπαθο έργο της Κορίνθου-Πάτρας και αν δεν ερχόταν ο ωλετήρας Μητσοτάκης θα ολοκλήρωνε σίγουρα τον ΒΟΑΚ στην Κρήτη και τον δρόμο της Πάτρας-Πύργου. Έγιναν πολλά επί διακυβέρνησής του, αυτό όμως που δεν κατάλαβε ποτέ ο Αλέξης Τσίπρας, και φαίνεται ότι δεν το καταλαβαίνει ακόμα, είναι ότι ποτέ δεν είχε τους πιο σημαντικούς συνεργάτες.
Το πρόβλημα του Τσίπρα ήταν οι άνθρωποι που τον περικλείαν, προφανώς μιλάω για αυτούς που σήμερα βρίσκονται στην Νέα Αριστερά. Το τι αξίζαν οι πρώην υπουργοί του Τσίπρα το είδαμε στις εκλογές, όπου τους πέρασε ακόμα και ο Βαρουφάκης.
Εκεί που θέλω να καταλήξω στο σημερινό κείμενο είναι ότι αυτές τις μέρες ο Τσίπρας κάνει κάτι πολύ σημαντικό, καλώντας σε ένα συνέδριο, όπου μιλάνε σηαμντικές προσωπικότητες της αριστεράς και όχι μόνο. Εκεί που μιλάνε άνθρωποι σαν τον Φρανσουά Ολάντ και την Κέλλερ, την αρχηγό των πρασίνων στην Ευρώπη. Εκεί που μιλάνε άνθρωποι σαν τον Μάρτιν Σόλτζ και άλλοι πολλοί. Εκεί βρίσκεται και ο λίγος Νίκος Βούτσης, ο Χαρίτσης και τα άλλα πολλά παιδιά.
Με αυτούς προφανώς δεν μπορεί να κάτσει και πολύ ώρα ο άνθρωπος που τους εκκαθάρισε εν μια νυχτί από το κόμμα. Για αυτό πήγε ο Κασσελάκης, είπε ένα γεια, και έγινε λούης που λέμε και στο χωριό μου. Και πολύ καλά έκανε. Δεν απαξιώσε ούτε τους ομιλητές, ούτε τους διοργανωτές, απαξιώσε αυτούς που γέμισαν θλίψη τους ανθρώπους αυτής της παράταξης. Και για του λόγου του αληθές, όταν έκανε την θεαματική είσοδο και έξοδο έγραψε στην πλατφόρμα Χ.
Περήφανος για την Ιστορία της παράταξής μας. Ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πήραν μια γενναία απόφαση κόντρα σε κάθε μορφή λαϊκισμού. Μια απόφαση πατριωτισμού.
Καλή αρχή @atsipras στο νέο εγχείρημα.
Πριν σχεδόν ένα χρόνο βρέθηκα στη λίμνη Δοϊράνης, στα σύνορα της χώρας, πριν καν πάρω την απόφαση να κατέβω ως υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Με ειλικρίνεια, αδιαμεσολάβητα, όπως κάνω πάντα, σας μίλησα για τη σημασία της συμφωνίας των Πρεσπών:
Πατριώτης είναι αυτός που με αυταπάρνηση θυσιάζει κάτι από τον εαυτό του για το κληροδότημα της πατρίδας του.
Και βέβαια και εμείς νοιώθουμε περήφανοι για την ιστορία της παράταξής μας, που μιας που μιλήσαμε και για τα λάθη, ας πούμε και έναν καλό λόγο. Αυτή η παράτξη υπεγραψε την συνθήκη των Πρεσπών, όχι αυτή που κυβερνά την Ελλάδα και την Βόρεια Μακεδονία στις μέρες μας. Και οι δύο τότε αντιπολιτευόμενοι θέλουν να την καταργήσουν, αλλά δεν παύει να είναι διεθνής συμφωνία και αυτές δεν καταεργούνται, οπότε θα την καταργήσουν στην πράξη, δηλαδή ναι μεν θα ισχύει αλλά θα βρίσκουμαι έναν καλό λόγο για να μην ισχύει. Ο ένας θα αρνείται να την εφαρμόσει, και σε πράγματα μάλιστα που είναι ευεργετικά για την χώρα, και ο άλλος θα το λέει απλά Μακεδονία, γιατί δεν μπορεί να την πει αλλιώς.
Όσο για τα παιδιά της Νέας Αριστεράς, επειδή εμείς ανήκωμεν εις την παλαιά αριστερά, μπορείτε να προσωρήσετε τις διεργασίες σας για την Πασοκοποίησή σας. Που ξέρετε μπορεί να βγει και στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, και να πάρετε την θεσούλα σας. Εμάς όμως αφήστε μας ήσυχους, πληγώστε άλλους…..
Επίσης βέβαια για να μην αναφέρομαι μόνο στα παιδιά της Νέας Αριστεράς, όποιος άλλος νοιώθει ότι δεν τον εκφράζει ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, σπίτι του…..Αυτοί είμαστε
Σε ότι αφορά την λέξη προβληματιζόμαστε. Δεν προβληματιζόμαστε ως προς αυτά που αφορούν την επικαιρότητα, αλλά ως προς τα άκρως αντίθετα. Δε δέχομαι ο Τσίπρας να θέλει να πάει με αυτούς που τον πλήγωσαν. Δεν δέχομαι ο Κασσελάκης να πάει με αυτούς που μας πλήγωσαν και δε δέχομαι την μεγάλη κεντροαριστερά. Η πολιτική δεν είναι συγκολλητική, δηλαδή έχω α+β=γ. Η πολιτική έχει υπαρκτούς προβληματισμούς, και αν το να κατακτήσεις τους αρμούς της εξουσίας είναι το ανέβασμα της ίδιας θεατρικής παράστασης με πιθανόν άλλους ηθοποιούς, τότε επιτρέψτε μου να πάω σπίτι μου, να ψηφίσω κάτι άλλο, να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησα πριν μερικές δεκαετίες. Καλό είναι και το ΚΚΕ κοινώς…
