Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
Με την ευκαιρία των ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ που σε λίγο αρχίζουν στην πόλη του φωτός και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (αυτό δικό μου), θα σας πω μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή και διασταυρωμένη από τις πιο αξιόπιστες βιβλιογραφικές πηγές.
Όλοι γνωρίζουμε ότι το 393 μ. Χ. ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος της χριστιανικής πλέον Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, απαγόρευσε με διάταγμα τη διεξαγωγή όλων των ειδωλολατρικών εορτών, μαζί και των Ολυμπιακών αγώνων.
Η απαγόρευση βεβαίως αυτή δεν ήρθε ξαφνικά, μιας και οι αγώνες ετούτοι είχαν περιέλθει προ πολλού σε πλήρη εκφυλισμό και τέλεια παρακμή… Δεν είχε μείνει ή μάλλον δεν είχαν αφήσει, οι κρατούντες την τότε εξουσία, τίποτα που να θυμίζει την παλαιά εκείνη δόξα της κλασσικής αρχαιότητας…
Πριν την τελική παύση τους όλοι οι Αυτοκράτορες είχαν μια ακατανίκητη εμμονή να στεφανώνονται με τους Ολυμπιακούς «κότινους» και με κάθε στεφάνι απ΄ ό,τι και να ήταν φτιαγμένο αρκεί να ήταν το Α΄ έπαθλο, τα οποία έφεραν και μετέφεραν επί της κεφαλής των ως τα σπουδαιότερα γι αυτούς βραβεία στα παλάτια και στις αγορές, επιδεικνύοντάς τα ταυτόχρονα και στους υπηκόους τους!
Η εμμονή ετούτη μόνο αθώα δεν ήταν, ούτε είχε καμία σχέση με τα ολυμπιακά αθλητικά ιδεώδη, αλλά ήταν απολύτως εναρμονισμένη με πολιτικά, στρατιωτικά, κοινωνικά και οπωσδήποτε οικονομικά οφέλη. (αλίμονο! τόσος ξεπεσμός στην κοιλάδα του Ολύμπιου Διός και του Ηρακλή)!!!
Το 67μ. Χ. έγινε ακόμα μια Ολυμπιάδα στην αρχαία Ολυμπία, ο τότε Αυτοκράτωρ ο πολύ γνωστός Νέρων ημιπαράφρων και πυρομανής (όπως μας τον παρέδωσαν οι βιογράφοι του) πήρε μέρος στους αγώνες αρματοδρομίας με άρμα που έσερναν δέκα καθαρόαιμα άλογα. Κι εκεί που πήγαινε ωραία και καλά τρέχοντας στην δοξασμένη κλασική πίστα… θεός φυλάξοι συμβαίνει το απρόσμενο! ξάφνου το αυτοκρατορικό άρμα βγαίνει απ΄ την στροφή σηκώνεται το μισό πάνω απ΄το έδαφος με τον διάσημο αναβάτη στον αέρα να ανατρέπεται με μία θεαματική ακροβατική τούμπα και να σκάει κάτω μέσα σε μεγάλη οχλαγωγία!!! Οποία συμφορά!
Σε τέτοιες περιπτώσεις, που δεν ήταν σπάνιες, οι θνητοί αρματοδρόμοι εγκαταλείπουν τον αγώνα και αποσύρονται ησύχως και αξιοπρεπώς… Ναι αλλά ο Νέρων δεν είναι κοινός θνητός!
Είναι ο Αυτοκράτωρ! είναι ο «Μωυσής» του λαού! μόλις έχει ανακηρυχθεί επίσημα θεός! και οι ελλανοδίκες όχι μόνο δεν τολμούν να τον ακυρώσουν αλλά τρέχουν κοντά του, τον βοηθούν να σηκωθεί, τον ξεσκονίζουν και τον ξανανεβάζουν όπως–όπως στο άρμα με μία μικρή παρέμβαση τερματίζει ΠΡΩΤΟΣ μέσα σε ιαχές και πανηγυρισμούς!!!
Ο Νέρων ο Αυτοκράτωρ!!!Ε! εντάξει δεν έγινε και κάτι φοβερό. Εκείνη τη χρονιά η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή «άλλαξε λίγο», για ευνόητους λόγους, τους κανονισμούς και έκανε έκπτωση στο λεγόμενο «ολυμπιακό πνεύμα»! στο:
« Αρχαίο Πνεύμα, το αθάνατον , του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού», που θα πει αιώνες αργότερα ο Κωστής Παλαμάς.
Οι Έλληνες εκείνη την χρονιά με «μικρές πονηρούτσικες» παρεμβάσεις ανακήρυξαν τον Νέρωνα νικητή σε 1.808 αθλητικούς και καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς! Θα είχαν πληροφορηθεί ότι ο Αυτοκράτωρ–ο Μωυσής, ο γιός (έστω και υιοθετημένος) του Κλαύδιου, ο Μέγας εξουσιαστής-στενοχωριέται πολύ όταν δεν παίρνει το πρώτο βραβείο, θα είχαν ασφαλώς ακούσει και τι μπορεί να συμβεί όταν ο αυτοκράτορας θυμώνει αν δε πάρει το πρώτο βραβείο!
Έτσι έδειξαν την ανάλογη προσαρμοστικότητα, όπως, τότε, στους Ολυμπιακούς αγώνες που διοργανώθηκαν προς τιμήν του υψηλού επισκέπτη…
Τώρα αν κάτι σας θυμίζει την σημερινή εποχή με τις ρακέτες να χτυπούν μπαλάκια πάνω απ΄ τα κεφάλια μας παρακαλώ ζητείστε εξηγήσεις από τους: (Φιλόστρατος, Βίος Απολλώνιου Τυανέως / Δίων Κάσσιος, Ρωμαϊκή Ιστορία, 63. 20, 2 / Σουητώνιος, Νέρων, 25, 3 / Πλίνιο (Naturalis Historiae) και άλλους πολλούς ακόμα…
