Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Παραιτήθηκε ο Γιάννης Δραγασάκης από τον ΣΥΡΙΖΑ αφήνοντας αιχμές κατά του Κασσελάκη. Καλά σιγά το νέο θα μου πείτε. Ας μιλήσουμε όμως λίγο με την λογική. Ένας εργαζόμενος συνταξιοδοτείται όταν συμπληρώσει τα 30 χρόνια ή το 65ο έτος της ηλικίας του. Αυτό λέει ο νόμος στην Ελλάδα.
Γιάννης Δραγασάκης λοιπόν….Είναι 76 ετών, ξεκίνησε την πολιτική του πορεία ως μέλος της νεολαίας Λαμπράκη (1964-1967) όντας τότε μαθητής, αργότερα συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα και έγινε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ, όπου το 1991 διεκδίκησε την θέση του ΓΓ του ΚΚΕ μετά την παραίτηση του Γρηγόρη Φαράκου, εκπροσωπώντας τότε την ανανεωτική πτέρυγα του κόμματος. Στην ψηφοφορία έχασε από την Αλέκα Παπαρήγα καθώς συγκέντρωσε 53 ψήφους έναντι των 57 της Παπαρήγα. Το 1989 είχε εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής με τον τότε Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, όπου είχε φτιαχτεί μετά από συμφωνία της ΕΑΡ του Λεωνίδα Κύρκου και του ΚΚΕ του Χαρίλαου Φλωράκη. Ο Συνασπισμός αυτός το 1991 διαλύθηκε, και τα κόμματα ακολούθησαν έκτοτε διαφορετική πορεία. Η ανανεωτική πτέρυγα του ΚΚΕ έμεινε στον Συνασπισμό και η άλλη πτέρυγα με ΓΓ την Αλέκα Παπαρήγα, ακολούθησε αυτόνομη και ανεξάρτητη πορεία.
Ο Δραγασάκης ήταν υπουργός εθνικής οικονομίας στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα. Το 1996, 2000, 2004, 2012,2015 εκλέγει βουλευτής στη Β’ Αθηνών. Έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα και το 2018 ανέλαβε την θέση του υπουργού οικονομίας και ανάπτυξης. Το 2019 επανεκλέγει και μέχρι τον Δεκέμβριο του 2023 ήταν μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, όπου παραιτήθηκε. Σήμερα παραιτήθηκε και από το κόμμα. Είναι όπως είπαμε 76 ετών και όλη του την ζωή την ανάλωσε ως επαγγελματικό στέλεχος, βουλευτής κ.τ.λ. Δεν έχει εργαστεί ούτε μια μέρα στον τομέα που σπούδασε, δηλαδή τις πολιτικές και οικονομικές επιστήμες. Πρόκειται για επαγγελματία λοιπόν πολιτικό, και αφού το έκανε ο άνθρωπος επάγγελμα, έπρεπε να πάρει και την σύνταξή του. Και βέβαια θα έπρεπε και ως συνταξιούχος να πει και μια καλή κουβέντα για τα αφεντικά του. Τι είπε λοιπόν, παραθέτω αναλύτικά την δήλωσή του.
Αναλυτικά η δήλωση παραίτησής του Γιάννη Δραγασάκη
Οι εξελίξεις κάνουν αναγκαίο ένα νέο μαζικό, λαϊκό κόμμα της Αριστεράς.
Στους παράξενους καιρούς που ζούμε, δεν θα ήθελα, από δική μου αδράνεια, να βρεθώ εγκλωβισμένος σε ένα κόμμα το οποίο δεν θα έχει πλέον καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ που υπηρέτησα από την ίδρυσή του, & είμαι περήφανος που συνέβαλα στη δημιουργία του. Θέλω να δηλώσω λοιπόν, ότι παραιτούμαι από μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μια απόφαση που δεν θα ήθελα να χρειαστεί να λάβω, αλλά οι εξελίξεις την έχουν καταστήσει αναγκαία από καιρό.
Θυμίζω ότι από τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ έχω παραιτηθεί ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο. Οι φόβοι που εξέφραζα τότε για εκφυλιστικές εξελίξεις έχουν, δυστυχώς, πλήρως επιβεβαιωθεί. Δεν χρειάζονται, επομένως, πρόσθετα επιχειρήματα. Μπορείς να παραμένεις σε ένα κόμμα, ακόμη & αν διαφωνείς με την τρέχουσα πολιτική του, αρκεί στο κόμμα αυτό να τηρούνται κάποιοι σταθεροί κανόνες και να υπάρχουν δημοκρατικές εγγυήσεις σεβασμού της αξιοπρέπειας και των απόψεων όλων. Είναι όμως εξαιρετικά δύσκολη η παραμονή σε ένα κόμμα στο οποίο η έννοια της δημοκρατίας & της Αριστεράς, αλλά & η ιστορία του ίδιου του κόμματος, υπονομεύονται & μόνος αποδεκτός κανόνας είναι η συχνά αδιευκρίνιστη & ευμετάβλητη βούληση του αρχηγού.
Προσωπικά είμαι βέβαιος ότι η Αριστερά θα κληθεί από το λαό, ξανά, να κυβερνήσει, γιατί συσσωρεύονται μεγάλα προβλήματα που απαιτούν προοδευτικές λύσεις. Στοιχεία που δημοσιεύτηκαν χθες για τη συνεχιζόμενη φυγή στο εξωτερικό νέου επιστημονικού & εργατικού δυναμικού, είναι άκρως ανησυχητικά. Είναι μια ακόμη ένδειξη ότι, αν δεν υπάρξει σχέδιο & στρατηγική για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου & της άνισης αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου, η χώρα θα οδηγηθεί σε νέα αδιέξοδα & η κοινωνία σε νέα φτωχοποίηση. Η Αριστερά μπορεί να πρωταγωνιστήσει ξανά υπό την προϋπόθεση, ότι εργάζεται & η ίδια γι’ αυτό, δημιουργεί σχέσεις εμπιστοσύνης με τον κόσμο της εργασίας, έχει επεξεργασμένες λύσεις στα προβλήματα & διαμορφώνει αξιόπιστες προϋποθέσεις προοδευτικής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης.
Ορισμένοι είχαν προσδοκίες από τη νέα ηγεσία. Όμως στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, συντελείται μια διαδικασία φθοράς, και όχι δημιουργίας, με πρώτο θύμα την ιστορία του, το έργο του, την ηθικό-πολιτική ακεραιότητά του. Η συζήτηση που άνοιξε, με πρωτοβουλία της ηγεσίας, για «μαύρα ταμεία» αποτελεί τεράστια προσβολή για τα χιλιάδες μέλη του κόμματος που προσέφεραν ανιδιοτελώς & με το υστέρημα τους, κρατούσαν όλα αυτά τα χρόνια το κόμμα όρθιο & τα γραφεία του ανοιχτά. Ήταν ένα μεγάλο δώρο στη Δεξιά & όλους όσους υποστηρίζουν ότι «όλοι είναι το ίδιο».
Ο κ. Κασσελάκης παρέλαβε ένα αριστερό κόμμα με προβλήματα & «παραδίδει» πολύ περισσότερα προβλήματα χωρίς αριστερό κόμμα, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει σε διαδικασία από-αριστεροποίησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με την παρούσα ηγεσία, δεν μπορεί να επιλύσει προβλήματα ταυτότητας, στρατηγικής & δημοκρατικής λειτουργίας που αντιμετώπιζε & από πριν. Θα είναι, για το λόγο αυτόν, σε μια κρίση διαρκείας.
Οι εξελίξεις μάς θέτουν μπροστά σε δυο αλληλένδετα καθήκοντα. Πρώτον, να αγωνιστούμε για να υπάρξει ένα νέο μαζικό, λαϊκό κόμμα της Αριστεράς, από τη ριζοσπαστική αριστερά ως την αριστερή σοσιαλδημοκρατία & δεύτερον, μια προοδευτική εναλλακτική στο πρόβλημα της διακυβέρνησης της χώρας. Ας ανταποκριθεί ο καθένας & η καθεμία σε αυτό το διπλό καθήκον με όποιο τρόπο & από όποια θέση επιλέξει.
Το βέβαιο είναι ότι η κοινωνική Αριστερά, το «αριστερό ημισφαίριο» της κοινωνίας, υπάρχει, & αναζητά μια κατά το δυνατόν ενιαία, ισχυρή & αποτελεσματική πολιτική εκπροσώπηση. Οι εξελίξεις, στον κόσμο, την Ευρώπη & την Ελλάδα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο εφησυχασμού.
Η ιστορία, πάντως, δείχνει ότι η συσπείρωση & ανασύνθεση της Αριστεράς έχει μεγαλύτερες δυνατότητες να πετύχει αν γίνει υπόθεση της κοινωνίας, των νέων, του ανένταχτου κόσμου της Αριστεράς & της οικολογίας, μέσα από συλλογικές πρωτοβουλίες & κινήσεις, που πρέπει να υπάρξουν παντού, με κάθε πρόσφορη μορφή.
Καλή αντάμωση, λοιπόν, στους γνωστούς χώρους, για τους γνωστούς λόγους.
Η Απάντησή μου
Καταρχήν όντως σε ευχαριστούμε για όσα πρόσφερες στο κόμμα μας όντας επαγγελματίας πολιτικός, αλλά η αριστερά όπως είπε και ο πρόεδρος, Στέφανος Κασσελάκης, και συνυπογράφω βέβαια, δεν είναι τρόπος για να ζεις, αλλά τρόπος ζωής. Εσύ Γιάννη Δραγασάκη όπως και άλλοι βέβαια στηρίξατε την ζωή σας στην αριστερά, δηλαδή ζήσατε από αυτή, προφανώς αδιαφορώντας για την κοινωνία, όπου έχει αλλάξει από την εποχή που οργανώθηκες στα κόμματα.
Νοιώθεις εγκλωβισμένος, σου δίνεται λοιπόν η δυνατότητα να απεγκλωβιστείς. Εμείς δε θέλουμε εγκλωβισμένους ανθρώπους στο κόμμα μας. Μιλάς για εκφυλισμό, όπως βέβαια και άλλοι πρόσφατα αποχωρόυντες, και ναι όντως ισχύει. Υπάρχει εκφυλισμός διότι άτομα σαν εσένα δεν έχουν την δυνατότητα να σιτιστούν όπως πριν, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή την στιγμή δεν μπορεί να δώσει ψωμάκι στους εργαζόμενούς του.
Ζητάς να υπάρχουν κανόνες στις διαφορετικές απόψεις και δημοκρατία, και προφανώς εννοείς ότι πρέπει να συνεχιστεί η εκφυλιστική κατάσταση που βέβαια δεν έχει πλήρως φύγει από το κόμμα, αλλά είμαστε σε καλό δρόμο τουλάχιστον. Ποια είναι αυτή Γιάννη; Τη Δευτέρα το κόμμα βγάζει μια απόφαση για ένα θέμα, την Τρίτη ο διαφωνούντας κλείνει μια συνέντευξη σε ένα μεγάλο αστικό μέσο, εκφράζει την διαφωνία του και βρίζει την ηγεσία και τα κεντρικά όργανα που δεν του έκαναν το χατήρι. Όλοι οι υπόλοιποι μετά εμφανίζονται ως πυροσβέστες και βέβαια η άποψη του κόμματος για το οποιοήποτε θέμα ποτέ δεν δημοσιοποιείται, και μένει με την εντύπωση ο κόσμος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει άποψη, άρα δεν μπορεί να ασκήσει αντιπολίτευση, άρα δεν μπορούμε να τον ψηφίσουμε. Υπονομευτές του Τσίπρα τότε, υπονομευτές του Κασσελάκη τώρα, η ιστορία ίδια. Ωστόσο ο Κασσελάκης έχει δείξει ήδη τα δόντια του, και ναι δεν έχουμε πρόβλημα να αποχωρήσουν όλοι. Κανένα απολύτος πρόβλημα δεν υπάρχει από την στιγμή που εγώ δεν έχω πάρει Ευρώ από αυτό το κόμμα.
Είσαι βέβαιος επίσης ότι η αριστερά θα κυβερνήσει, και ζητάς μαζικό και λαϊκό κίνημα και βέβαια την καραμελίτσα της ενότητας. Πάμε μια στάση στην Γαλλία, όπου ενώθηκαν όλοι, το ΚΚ της Γαλλίας, οι Σοσιαλδημοκράτες, οι πράσινοι και το αντίστοιχο αριστερό κόμμα του Μελανσόν. Βγήκαν πρώτοι, αλλά δεν είχαν ηγεσία. Συλλογική την ονομάζαν, και τώρα η Γαλλία δεν έχει πρωθυπουργό. Δικαιώνεται εκεί απόλυτα αυτό που λέμε από πάνω προς τα κάτω και από κάτω προς τα πάνω. Ενότητα λοιπόν για ποιόν και με ποιόν αρχηγό….και εντάξει πες ότι τα βρίσκουμε με το ΠΑΣΟΚ, γιατί να τα βρούμε με προδότες, γιατί να ανταμώσουμε κύριε Δραγασάκη; Καλή αντάμωση σε κανένα καφενείο για να παίξουμε τάβλι ή κανένα χαρτάκι μπορεί να ισχύει, για διακυβέρνηση και πολιτική συσπείρωση, ξεχάστε το. Δεν σας θέλουμε, ούτε εσάς, ούτε τα παιδιά της νέας αριστεράς και τους λοιπούς προβοκάτορες που επειδή έμειναν άνεργοι, σκούζουν.
Και για να κλείσω, παραθέτω και την απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ όπως κι ο Πρόεδρος του, Στέφανος Κασσελάκης παραμένουν σταθεροί στις αρχές και τις αξίες που πρεσβεύει η αριστερά, επί τους ουσίας κι όχι για τους… τύπους.
Αριστερά σημαίνει η σύγκρουση με τα συμφέρονται και η υπεράσπιση των πολλών και των αδυνάτων με όλες μας τις δυνάμεις. Όπως ακριβώς δηλαδή κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο με τις προτάσεις Νόμου που έχει καταθέσει, για ακρίβεια και φορολογικό, όσο και γι’ αυτές που ετοιμάζει για τη Στέγαση και την στήριξη των Μικρομεσαίων. Αριστερά σημαίνει σύγκρουση με τις πανίσχυρες εταιρείες ενέργειας. Σύγκρουση με όσους λειτουργούν ενάντια στο δημόσιο συμφέρον. Όπως έγινε στην περίπτωση της Attica Bank που ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Πρόεδρος του έφεραν στην δημοσιότητα, αδιαφορώντας για όσους ενδεχομένως «ενοχληθούν» επειδή δεν διατηρήθηκε το «σιωπητήριο» μπροστά στην λεηλασία της δημόσιας περιουσίας. Αριστερά σημαίνει να διατηρείς μια ξεκάθαρη κι αυστηρή στάση απέναντι στην αισχροκέρδεια των Τραπεζών, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης των προθέσεων σου.
Η αριστερά είναι τρόπος ζωής. Και εκφράζεται πάντα με πράξεις κι όχι με κοινοτοπίες και μεγαλοστομίες άνευ περιεχομένου.
Υ.Γ. Αυτή τη φορά ο κ. Δραγασάκης δεν έθεσε θέμα ηγεσίας όπως είχε προϊδεάσει πριν μήνες…
Επίλογος
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ανοιχτό κόμμα στους κερδοσκοπούντες, επαγγελματικά στελέχη και άτομα που τους ενδιαφέρει η πολιτική σαν εργασία. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει κόμμα της κοινωνίας και των ανθρώπων, όπου να εκφράζει τις αγωνίες του λαού και των πολιτών, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να αποβληθεί το πολίτμπιρο. Ο Τσίπρας μπορεί να ήταν ο Μπρέζνιεφ της αριστεράς, αλλά το θέμα είναι η περεστρόϊκα, που μπορεί να μην την κατάφερε ο Γκορμπατσόφ, αλλά θα την πετύχει ο Κασσελάκης, και σύντομα και με την στήριξη του κόσμου, και τότε ας μιλήσουμε για την πραγματική συεσπείρωση και την πραγματική ανασύνθεση της αριστεράς. Ζούμε στο 2024 και όχι στο 1912….
Νέα πρόσωπα και νέες λογικές χρειάζονται….
