Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος
«Ένα πράγμα μόνο είναι σαφές. Ότι η αν η Ανθρωπότητα θέλει να έχει αναγνωρίσιμο μέλλον δεν μπορεί να συνεχίσει να παρατείνει το παρελθόν και το παρόν» : ‘Ερικ Χόμπσμπομ.
Κέντρο, κεντροδεξιά, κεντροαριστερά! Δύσκολα μπορεί κανείς να διακρίνει και στις τρείς αυτές εκδοχές κυβερνησιμότητας κάποιο, έστω, πολιτικό, προγραμματικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Πρόκειται για ερμαφρόδιτα με άλλα λόγια σχήματα με αποστολή το ξέπλυμα των φυσικών προσώπων που ασκούν συγκεκριμμένες πολιτκές κατ΄ επάγγελμα. Τέτοιοι σχηματισμοί έχουν αναλάβει κατά καιρούς κι έχουν καταφέρει την εξαέρωση ακόμη και δομημένων μαζικών κινημάτων αμφισβήτισης και ανατροπής. Η δε εργαλειοποίησή τους από το σύστημα είναι ο βασικός λόγος δημιουργίας και ύπαρξής τους. Η πολιτική ιστορία του τόπου από καταβολής του ελληνικού κράτους είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Με κριό την κυβερνησιμότητα και μέσω καλπονοθευτικών εκλογικών συστημάτων φαλκιδεύεται συστηματικά η ισοτιμία της ψήφου και δημιουργούνται πλασματικές πλειοψηφίες με επί κεφαλής τους αναλώσιμους μεσσίες.
Η δεδομένη ιδεολογικοπολιτική ένδεια τέτοιων σχηματισμών , ετερόφωτων κατά κανόνα και με το σύνθημα «είμαστε καλύτεροι διαχειριστές των κοινών», όπως και ο ρόλος τους καθ΄αυτός σηματοδοτούν τα όρια της στρατηγικής των συντηρητικών δυνάμεων καθώς και την αγωνία τους να κρατήσουν με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος την νομή της εξουσίας και κυρίως τον έλεγχο των κέντρων αποφάσεων. Οι τακτικές συμμαχίες ουσιαστικά στον αντίποδα των στρατηγικών συμμαχιών και των προγραμματικών συγκλίσεων είναι το ελιξήριο για την δημιουργία πλασματικών συσχετισμών και κυβερνησιμότητας ώστε να μείνει αλώβητος ο χώρος ξεπλύματος της συστημικής πολιτικοκοινωνικής ελίτ. Οι όποιες εσωτερικές αντιφάσεις του εγχειρήματος και οι κυβιστήσεις λειτουργούν αμφίδρομα σαν ταυτοτικό στοιχείο.
Οι όποιες τακτικές συμμαχίες δεν δύνανται να ελπίζουν στην ευώδοση των στόχων τους όσο ριξικέλευθοι κι αν φαντάζουν, εφ όσον στην καλύτερη περίπτωση είναι ιδεολογικά ακόμη και πολιτικά ουδέτερες επί της ουσίας. Οι πιο ανώδυνες συμμαχίες για το σύστημα είναι οι τακτικές συμμαχίες χωρίς ιδεολογικό , στρατηγικό και κοινωνικοπολιτικό βάθος με μοναδικούς στόχους την κατάληψη χαρακωμάτων ή και την επαναστατική γυμναστική δίχως κανένα απολύτως υπόβαθρο. ( Σε κάθε περίπτωση , στα πλαίσια των τακτικών συμμαχιών οι όποιες διεκδικήσεις εξαντλούνται στο περιθώριο των πραγματικών προβλημάτων ήτοι στην διεκδίκηση οικονομικίστικων αιτημάτων και μόνο, χωρίς καμμιά προοπτική , εφ΄ όσον οι διεκδικήσεις αυτές δεν εντάσσονται σ΄ένα πρόγραμμα συνεχούς διαπάλης και στα πλαίσια μίας στρατηγικής συμμαχιών με πυρήνα τις θεσμικές διαρθρωτικές αλλαγές.. Μοναδικός τρόπος καταπολέμησης των αιτιών των ανισοτήτων.
Στρατηγικές και τακτικές συμμαχίες
Οι στρατηγικές συμμαχίες είναι ταυτοτικό στοιχείο , ειδικά στην εποχή μας , των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που διεκδικούν μια δικαιότερη κοινωνία. Ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός και η πολιτικοποίησή του δεν υπηρετούνται μέσα από τακτικές συμμαχίες και ταχτικισμούς κυβερνησιμότητας. Τέτοιες πρακτικές υπηρετούν άμεσα είτε έμμεσα τους σχεδιασμούς και τις στοχεύσεις προσωπικών πολιτικών και στρατηγικών και ό,τι κρύβεται πίσω τους.
Τα περί κυβερνησιμότητας φληναφήματα που εκφωνούνται από διάφορες κατευθύνσεις καταλήγουν να έχουν ρόλο υπέρβασης των κυκλικά επαναλαμβανομένων κρίσεων του συστήματος διακυβέρνησης και υπέρ αυτών που τις προκαλούν και τις νέμονται. Το χαλί πάνω στο οποίο κυλάει ο κυβερνητισμός είναι παντού και πάντα οι τακτικές συμμαχίες και η ακτινοβολία του «πεφωτισμένου» ηγέτη που εσχάτως εισάγεται με αξιώσεις νεολογισμού ως «αδιαμεσολάβητη σχέση» μεταξύ ηγέτη και λαού. Πρόκειται κυριολεκτικά για την πιο ελεεινή μορφή αλλοτρίωσης που υποθηκεύει τα φυσιογνωμικά στοιχεία, ειδικά της αριστεράς και ανοίγει διάπλατα τον δρόμο στον εκφυλισμό και την μετεξέλιξή της.
Καθώς φαίνεται παροξύνεται με απρόβλεπτες συνέπειες η σοβούσα δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που αντί να κοπάσει επιδεικνύει επιδείνωση του κοινωνικού ανταγωνισμού ισχύος και την δημιουργία όλο και νέων αδιεξόδων. Την ίδια ώρα ύποπτα κέντρα και δεξαμενές σκέψης που πατρονάρονται από το σύστημα επιδίδονται σε προνουντσιαμέντα περί τέλους των ιδεολογιών ξυλοφιλοσοφώντας περί εποχής μεταδημοκρατίας και μεταπολιτικής. Χωρίς να κρύβουν τις πραγματικές τους προθέσεις που είναι η μετατόπιση τελικά του κοινωνικού ανθρώπου από το εμείς στο εγώ. Κι αυτό διότι απεργάζονται έναν κόσμο αυτοσυντήρησης μέσω των ενστίκτων . Κάτι που θα σημάνει το τέλος του homo sapiens.
Με την αντίθεση Κεφαλαίου – Εργασίας να παραμένει κύρια όπως και οι συγκεκριμμένες δομές εξουσίας , τα όποια πολιτικά υποκείμενα που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικά είναι υποχρεωμένα να τοποθετηθούν : πολιτικά, ιδεολογικά και από άποψη στρατηγικής στο επίπεδο της διευρυμένης – ένεκα της γενικευμένης κρίσης – κοινωνικής βάσης της ταξικής σύγκρουσης , με όρους αμφισβήτησης και ανατροπής. Μέσα από μια τέτοια θεώρηση των κοινωνικών και πολιτικών πραγμάτων είναι δυνατόν να αποκτήσουν την όποια προοδευτική προοπτική ταυτότητα το Κέντρο, η Κεντροαριστερά και ιδιαίτερα η Αριστερά.
Με όρους κυβερνησιμότητας και ψευδεπίγραφους νεολογισμούς και καλές προθέσεις για έντιμη διαχείρηση της συστημικής μιζέριας οδηγούμαστε στην αγκαλιά των Νονών που διαγουμίζουν τον τόπο. Η αφωνία και η παθητική στάση της Κοινωνίας εμπρός στην πρωτοφανή λεηλασία που υφίσταται ο τόπος βρίσκονται σε αμφιδρομία με την αφωνία της Προοδευτικής Αντιπολίτευσης.
Οι τακτικές συμμαχίες που ήδη εξυφαίνονται από διάφορες κατευθύνσεις δεν πείθουν κανένα ότι είναι η λύση. Η λύση είναι , κατά την ταπεινή μας γνώμη, η στρατηγική συμμαχία με πρόγραμμα θεσμικών και διαθρωτικών αλλαγών και μέτωπα πάλης για την λύση των ώριμων προβλημάτων της Κοινωνίας. Μακριά από τις στρατηγικές της τριμερούς συνεργασίας (σοσιαλδημοκρατία) και των σταδίων (βρυκόλακες του Σταλινισμού).
Το ζητούμενο για τις προοδευτικές δυνάμεις είναι το περιεχόμενο κι όχι το περιτύλιγμα. Η αυτοαναφορικότητα και οι καλές προθέσεις δεν παράγουν, με κανένα τρόπο, προοδευτική ιδεολογία και πολιτική, παράγουν μόνο τραγικούς συνυπεύθυνους για τον εφιάλτη που ζεί η Κοινωνία.
