Πέρασαν 31 χρόνια από τότε που 13 συμπατριώτες μας έχασαν την ζωή τους στην φονική πυρκαγιά που έκαψε περισσότερα από 20.000 στρέμματα. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και εφέτος έγιναν εκδηλώσεις στο μνημείο των θυμάτων.
Ας θυμηθούμε όμως λίγο τα γεγονότα.
Το μεσημέρι της 30ης Ιουλίου 1993 ξέσπασε μια μεγάλη δασική πυρκαγιά στην Ικαρία, στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Κηρύκου από άγνωστη μέχρι σήμερα αιτία. Οι άνεμοι ήταν ισχυρότατοι και τα πυροσβεστικά μέσα ανεπαρκή. Η φωτιά πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις, πολλοί άνθρωποι άρχισαν αν εγκαταλείπουν τις εστίες τους για να γλιτώσουν. Κατέφυγαν στην κεντρική πόλη του νησιού μας, τον Άγιο Κήρυκο, αλλά προφανώς όχι όλοι. Πολλοί προσπάθησαν να μείνουν εκεί και να σώσουν περιουσιακά στοιχεία και άλλους συνανθρώπους τους.
Τρεις νέοι άνθρωποι, ο Ηλίας Φυσίδας, ετών 25, ο Γιώργος Κήρυκος, ετών 39, και ο Δημήτρης Τσαγανός. ετών 21 προσπάθησαν να σώσουν δυο ηλικιωμένους που κινδύνευαν από την φωτιά. Τόσο οι ηλικιωμένοι, όσο και αυτά τα νέα παιδιά έχασαν την ζωή τους. Μεταθανάτια τιμήθηκαν οι τρεις αυτοί νέοι άνθρωποι για την αυτοθυσία τους από την Ακαδημία Αθηνών. Ο Κήρυκος όμως ήταν και στην πόρτα του Πολυτεχνείου το 1973. Οι φασίστες δεν του στέρησαν την ζωή όταν μπήκαν στην πύλη του ιδρύματος με το Τανκς, ωστόσο η ζωή του χάθηκε στα άγια χώματα αυτού του τόπου, που αγαπάμε και αγωνιζόμαστε για την ευημερία του.
Χάθηκαν και άλλοι άνθρωποι, ο καθένας βέβαια με την δική του ιστορία. Οι άνθρωποι που έφυγαν από την ζωή είναι γνωστοί, και έχουν γραφτεί και ξαναγραφτεί τα ονόματά τους, αλλά θα πρέπει να τους θυμόμαστε. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν χάθηκαν μόνο από δικά τους λάθη που ήρθαν στις στιγμές πανικού που έζησαν, αλλά χάθηκαν λόγω της κρατικής αδιαφορίας. Αυτές οι δύο λέξεις συνόδευσαν πολλά προγενέστερα και πολλά μεταγενέστερα γεγονότα. Η Ικαρία άλλωστε ήταν η πρώτη που έζησε αυτή την μεγάλη τραγωδία, όπου χάθηκαν ανθρώπινες ζωές. Ακολούθησαν δυστυχώς και άλλα περιστατικά κρατικής αδιαφορίας ή μιας σειράς λαθών. Δεν θα ξεχάσουμε προφανώς τις πυρκαγιές του 2007 στην Πελοπόννησο, όπου χάθηκαν 49 άνθρωποι, και βέβαια δεν θα ξεχάσουμε και την πυρκαγιά στο Μάτι το 2018, όπου χάθηκαν 104 άνθρωποι. Ξέρουμε και καταλαβαίνουμε τι σημαίνει ανθρώπινος πόνος, και ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπους που γνωρίσαμε και είχαμε τα βιώματά μας, της μνήμες τους.
Δεν χρειάζεται να γράψω πολλά, πέρα από το να αναφέρω αυτούς τους 13 ανθρώπους, που 30 χρόνια μετά δεν έχουμε μάθει το γιατί αυτά τα παιδιά έφυγαν. Γιατί το κράτος άργησε 25 ώρες να κηρύξει το νησί μας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, το γιατί δεν ανοίξαν τα στόματα για το ποιος ευθύνεται. Καμία φωτία δεν μπαίνει μόνη της, πάντα υπάρχει αιτία, και έστω και μετά από 30 χρόνια, καλό είναι να ανοίξουν τα στόματα.
Τα θύματα
- Πούλος Ευστράτιος, ετών 80
- Πούλου Κούλα, ετών 73
- Πούλου Σταματούλα, ετών 67
- Κήρυκος Γεώργιος – Ελευθέριος, ετών 39
- Φυσίδας Ηλίας, ετών 25 .
- Τσαγανός Δημήτριος, ετών 21
- Μπρατσής Κωνσταντίνος, ετών 68
- Πεσκέσης Γεώργιος, ετών 73
- Πεσκέση Αικατερίνη, ετών 64
- Λιάρης Σιδερής, ετών 69
- Λιάρη Καλλιόπη, ετών 70
- Ξυλά Γεωργία, ετών 18
- Ξυλά Δέσποινα, ετών 65
Υ.Γ. Το μνημείο μνήμης των θυμάτων της φονικής φωτιάς στήθηκε το 2000, στην θέση Πουλάτο. Φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Μ. Κάσση από την Μάνη, και αναπαριστά την θυσία των παιδιών με την μορφή χελιδονιού τα οποία αγκαλιάζει η μητέρα Ικαρία.
