Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Η πατρίδα του Χίτλερ συνάντησε τις ρίζες της θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του άρθρου, ωστόσο όλα έχουν εξήγηση και μιλάμε για μια διαφορετική εποχή. Αλλά ας δούμε και εκείνη τη εποχή. Ο Χίτλερ γεννήθηκε το 1889 στην πόλη Μπράουναου αμ Ινν, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγαρία, ανέβηκε στην εξουσία της Γερμανίας το 1933 και εκείνη την χρονιά έγινε επίτιμος πολίτης της πόλης. Λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1938 η Αυστρία προσαρτήθηκε στην Γερμανία μετά την εισβολή των στρατευμάτων στην χώρα αυτή. Έτσι δημιουργήθηκε η μεγάλη Γερμανία, όπου κράτησε μέχρι το 1945 με την ήττα του Χίτλερ, όπου λίγο αργότερα δημιουργήθηκε το κράτος της Αυστρίας, αφού πρώτα όμως είχε χωριστεί σε 4 ζώνες κατοχής, όπου κομμάτια της κατείχαν τόσο οι Γάλλοι όσο οι Βρετανοί όσο και οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ. Οι τρεις χώρες πλην της ΕΣΣΔ συγχωνεύθηκαν και έφτιαξαν την δέυτερη δημοκρατία της Αυστρίας το 1945. Μετά την παρατεταμένη περίοδο Συμμαχικής κατοχής η χώρα ανέκτησε την κυριαρχία της και διακήρυξε την διαρκή της ουδετερότητα το 1955, όπου έφυγαν και οι Σοβιετικοί από την ζώνη που κατείχαν. Το 1995 η Αυστρία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή ένωση και το 1999 στην Ευρωζώνη αλλά όχι στο ΝΑΤΟ. Διατηρεί ακόμα και σήμερα την ουδετερότητά της. Όσο για τον τόπο που κατοικούσε ο Χίτλερ, το 1989 μπροστά από το σπίτι που γεννήθηκε τοποθετήθηκε μια αναμνηστική πλάκα κατά του πολέμου και του φασισμού, ενώ μόλις το 2011 το δημοτικό συμβούλιο της πόλης αφαίρεσε κάθε τιμητικό τίτλο που είχε δοθεί στον Χίτλερ και το 2019 ανακοινώθηκε ότι το σπίτι του θα μετατραπεί σε αστυνομικό τμήμα της πόλης.
Αφού τώρα φύγαμε από τα ιστορικά, πάμε στο σήμερα. Σε αυτές τις εθνικές εκλογές για πρώτη φορά μετά το 1945 κέρδισε ένα κόμμα το οποίο εκφράζει την ακροδεξιά και πολλές εθνικιστικές απόψεις. Το κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας, που ιδεολογικά προέρχεται από την εθνικοφιλελεύθερη παράταξη που δημιουργήθηκε το 1848 στην Αυστριακή αυτοκρατορία, επανιδρύθηκε το 1956 σε όλη του την πορεία μέχρι το 1983 σημείωνε μετριοπαθή αποτελέσματα το 1956 είχε περίπου 6,5% ενώ το 1983 έπιασε το χαμηλότερο ποσοστό στην ιστορία του 5%, ωστόσο συμμετείχε σε κυβέρνηση συνεργασίας με το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Αρχηγός του κόμματος εξελέγη το 1986 ο Γεργκ Χάιντερ, όπου υπό την ηγεσία του είχε μια νέα πολιτική και ιδεολογική πορεία που χαρακτηρίστηκε ως δεξιός λαϊκισμός και το κόμμα σημειώσε μερικές εκλογικές επιτυχίες, ωστόσο οι δεσμοί του με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα καταστράφηκαν και το 1999 το κόμμα σημείωσε το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι το χθεσινό 26,9% τότε. Το Αυστριακό λαικό κόμμα έτσι σύναψε συμφωνία μαζί του και δημιούργησαν κυβέρνηση συνεργασίας. Σε εκείνες τις εκλογές είχε βγει πρώτο το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, δέυτερο το κόμμα της Ελευθερίας και τρίτο το λαϊκό κόμμα. Τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης συσπειρώθηκαν και έφτιαξαν κυβέρνηση υπό τον Βόλγκαγκ Συσέλ, αρχηγό του Λαικού κόμματος, όπου έμεινε στην καγκελαρία μέχρι το 2007, όπου τον διαδέχθηκε ο Άλφρεντ Γκουζενμπάουερ, προερχόμενος από τους Σοσιαλδημοκράτες και αργότερα ο Φάιμαν, όπου έμεινε εκεί μέχρι το 2016. Η πιο ακροδεξιά καγκελαρία που υπήρχε στην χώρα ήταν αυτή του Σεμπάστιαν Κουρτς. Από το 2016 μέχρι σήμερα στην καγκελαρία βρίσκονται άνθρωποι προερχόμενοι από το Λαϊκό κόμμα. Από το 2021 μέχρι και αυτή την στιγμή, αφού δεν έχει σχηματιστεί κυβέρνηση, καγκελάριος είναι ο προερχόμενος από το Λαϊκό κόμμα, Καρλ Νεχάμερ.
Εχθές το Λαϊκό κόμμα βγήκε δεύτερο υπό τον καγκελάριο Νεχάμερ με ποσοστό 26,32%, ενώ πρώτο κόμμα είναι το κόμμα της Ελευθερίας με ποσοστό 28,9% υπό τον Χέρμπερτ Κικλ που έκανε λόγο για «σαφές μήνυμα» των ψηφοφόρων και δήλωσε «έτοιμος» για την καγκελαρία. Ο ηττημένος Νεχάμερ έκανε λόγο για μεγάλο αγώνα και ενώ ο στόχος μας ήταν η πρώτη θέση δεν επιτεύχθηκε. Τρίτο κόμμα είναι αυτό των Σοσιαλδημοκρατών υπό τον Αντρέας Μπάμπλερ με ποσοστό 21,12%. Ο Μπάμπλερ δήλωσε πως το χέρι είναι απλωμένο για συνεργασία με το λαϊκό κόμμα. Ας δούμε όμως τα ποσοστά και τις θέσεις στο εθνικό συμβούλιο που έχει 183 μέλη και για να γίνει κυβέρνηση θέλει πάνω από 92 μέλη.
| ΚΟΜΜΑ | ΑΡΧΗΓΟΣ | ΠΟΣΟΣΤΟ | ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ |
| Ελευθερίας της Αυστρίας | Κικλ | 28,90% | 57 |
| Λαϊκό κόμμα | Νεχάμερ | 26,32% | 51 |
| Σοσιαλδημοκράτες | Μπάμπλερ | 21,12% | 41 |
| Φιλελεύθεροι | Ράισινγκερ | 9,11% | 18 |
| Πράσινοι | Κόγκλερ | 8,19% | 16 |
| ΥΠΟΛΟΙΠΑ | 6,36% | 183 |
Το Λαϊκό κόμμα πάντως θα είναι σε μια επόμενη κυβέρνηση, απλά μένει να δούμε με το ποιούς θα συνεργαστεί. Το κόμμα της Ελευθερίας πάντως δεν μπορεί μόνο του να βρεθεί στην κυβέρνηση. Η ακροδεξιά της ΕΕ όμως για άλλη μια φορά πανηγυρίζει, αφού βλέπει την μεγάλη άνοδο τόσο του κόμματος της Λεπέν στην Γαλλία, όσο και της Μελόνι στην Ιταλία, όσο και του AFD στη Γερμανία, όσο και του Βίλντερς στην Ολλανδία, και θα δει και άλλα παρόμοια αποτελέσματα. Επειδή κάνουμε συγκρίσεις με άλλες εποχές, την εποχή του Χίτλερ το πρόβλημα ήταν οι Εβραίοι, πάνω σε αυτό πάτησε το κόμμα του Χίτλερ και το 1932 ανέβηκε στην εξουσία. Βέβαια αργότερα το πρόβλημα έγιναν και άλλες μειονοτικές ομάδες όπως οι Τσιγγάνοι και βέβαια τότε απέκτησε και τον έντονο αντικομμουνιστικό λόγο. Χρειάστηκε και το ξέρουμε καλά να συμβεί ο μεγάλος πατριωτικός πόλεμος από την Ρωσία για να φτάσουμε στον κόσμο μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ το 1989, στον ψυχρό πόλεμο.
Σήμερα το πρόβλημα εξακολουθούν να είναι οι κομμουνιστές και γενικότερα οι προοδευτικοί, αλλά την άνοδο τους σε μια σειρά χωρών δεν την δημιούργησαν οι Κομμουνιστές, αλλά οι μετανάστες που έρχονται σε σωρεία στις χώρες της ΕΕ. Ο ακροδεξιός λόγος έχει πετύχει γιατί στηρίζεται σε δεδομένα που όντως έχουν δημιουργηθεί, όπως η λεγόμενη woke ατζέντα, οι μετανάστες που αλοιώνουν τους πληθυσμούς και η οικονομική κρίση που έχει απλωθεί σε όλο τον δυτικό κόσμο με διαφορετικά χαρακτηριστικά βέβαια σε κάθε χώρα.
Η κυβέρνηση της Μελόνι στην Ιταλία, μια εκ των χωρών που αποτελούν την κύρια είσοδο των μεταναστών στην ΕΕ μαζί βέβαια με την χώρα μας σχεδιάζει να επιβάλλει πρόστιμα σε πιλότους αεροσκαφών που αναζητούν σκάφη μεταναστών που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα. Προσπαθεί με πολλά μέσα η Μελόνι να εμποδίσει την είσοδο των μεταναστών στην χώρα της που έρχονται από τις Αφρικανικές χώρες που έχει θαλάσσια σύνορα και πάνω σε αυτό το πλαίσιο συνεργάζεται με τις κυβερνήσεις αυτών των χωρών. Η αντιμταναστευτική της πολιτική έχει καταστήσει ολοένα και πιο δύσκολο το έργο των ΜΚΟ που διαχειρίζονται πλοία που σώζουν μετανάστες από ναυτικά δυστυχήματα και εκτελούν επιχειρήσεις διάσωσης. Κοινός η Μελόνι περιοριορίζοντας τον αριθμό των επιχειρήσεων διάσωσης, ακινητοποιώντας πλοία των ΜΚΟ σε λιμάνια και αναγκάζοντάς τα να κάνουν μεγάλες παρακάμψεις για να μεταφέρουν μετανάστες στην ξηρά, αφήνει τους μετανάστες να πνίγονται αβοήθητοι στην Μεσόγειο. Η Ελλάδα έχει πάρει και αυτή σκληρά μέτρα, ωστόσο εδώ τα πράγματα είναι λιγο πιο δύσκολα, αφού μπορεί η χώρα μας να διατηρεί το μεγάλο τείχος στον Έβρο για να κλείσει την είσοδο στους μετανάστες, αλλά στα νησιά αυτό πρακτικά δε μπορεί να γίνει. Έτσι τόσο στην Ικαρία όσο και στα νησιά που έχουν δομές μεταναστών γίνεται μαζική εισροή. Οι μετανάστες βέβαια που περνάνε στην χώρα μας, δεν μένουν σε αυτή, πάνε εκεί ακριβώς που οι λαοί στρέφονται προς την ακροδεξιά, στην Γαλλία, στην Γερμανία, στην Αυστρία και σε άλλες χώρες της ΕΕ.
Θα πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά, ανεξαρτήτως τις ιδεολογικές μας τοποθετήσεις, όσο μαίνονται οι πόλεμοι στην μέση ανατολή, όσο μαίνονται οι δύσκολες συνθήκες που ζουν οι άνθρωποι σε σωρεία Αφρικανικών χωρών και όσο οι πολιτικοί των μεγάλων δυνάμεων δεν κοιτάνε να αναπτύξουν αυτές τις χώρες, τόσο το κύμα των μεταναστών θα αυξάνεται και τόσο οι ακροδεξιές κυβερνήσεις θα διαδέχονται η μία την άλλη. Δεδομένου πως το μέτωπο με τη Ρωσία φουντώνει και υπάρχει ορατός ο κίνδυνος χρήσης πυρηνικών θα φουντώνουν μαζί με το πρόβλημα της μετανάστευσης και τα οικονομικά προβλήματα. Όλο αυτό το σκηνικό θυμίζει τον κόσμο του μεσοπολέμου και ειδικά την Γερμανία, που ο Χίτλερ εκμεταλλευόμενος καταστάσεις της εποχής επέβαλλε ένα καταστροφικό καθεστώς το οποίο ναι μεν ηττήθηκε, αλλά κόστισε εκαττομμύρια ζωές. Οδεύουμε κοινώς προς τον Γ παγκόσμιο πόλεμο, οι συνέπειες απρόβλεπτες, οι πολιτικοί ανήμποροι να αντιδράσουν και έτσι για αυτό έχει δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση. Κάθε φορά που νικάνε οι ΝΑΖΙ και οι συγγενείς τους τα ίδια γράφουμε, μάλλον αυτά τα συμπεράσματα θα τα ξαναγράψω και σε άλλο κείμενο για μια άλλη εκλογική νίκη των ακροδεξιών σε μια άλλη χώρα.
Θα τα γράψουν και άλλοι, δεν κατέχω την μοναδικότητα, το θέμα είναι η λύση του προβλήματος και όχι το πρόβλημα, αυτό το γνωρίζουμε όλοι.
