Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Μετά τον Παύλο Πολάκη και τον Σωκράτη Φάμελλο,παρουσίασε και την υποψηφιότητά του ο Νίκος Φαραντούρης. Δεδομένου ότι θα βάλει και υποψηφιότητα ο Στέφανος Κασσελάκης έχουμε στο σύνολο 4 υποψηφιότητες.
Ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε την υποψηφιότητά του σε βίντεο που ανέβασε σε προσωπικό του λογαριασμό σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στο μήνυμά του τονίζει ότι ξεκινάει με αίσθημα ευθύνης και καταθέτει την υποψηφιότητά του για τη θέση του προέδρου. Κατά τον Νίκο Φαραντούρη ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να προχωρήσει μπροστά για να γίνει η μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Μπροστά όμως βάζει τους πολίτες, ενώ εξήγησε ότι μπροστά σημαίνει να εργαζόμαστε για τις αξίες και τα ιδανικά της παράταξης, ενώ επίσης τόνισε ότι πρέπει να πείθει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τις πράξεις του και να φέρει κοντά τον κόσμο που απογοήτευσε με συντροφικότητα και αλληλεγγύη. Ζητάει να ολοκληρωθεί η διαδικασία του μετασχηματισμού του κόμματος σε μια μεγάλη δημοκρατική και προοδευτική παράταξη, που να αρχίζει από την αριστερά και να φτάνει μέχρι το προοδευτικό κέντρο. Μίλησε επίσης για πατριωτική αριστερά όπου θα έχει εξωστρέφεια, κύρος και ευρωπαϊκή παρουσία στο κέντρο λήψης των αποφάσεων, που να εμπνέει σεβασμό στους αντιπάλους και ενθουσιασμό στους πολίτες.
Δείτε τα όσα είπε ο Νίκος Φαραντούρης
Σε μια εποχή μεγάλης εσωτερικής περιδίνησης ο ΣΥΡΙΖΑ για να γίνει αυτό που λέει στα λόγια ο Νίκος Φαραντούρης υπάρχει πολύς δρόμος. Πέρα από τις διαδικασίες τις εσωκομματικές και την ανάδειξη του προέδρου, που εμείς πιστεύουμε ότι θα είναι ξανά ο Στέφανος Κασσελάκης, αλλιώς ανα φτιάξει δικιά του παράταξη, πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να μπει βαθιά στα προβλήματα του Ελληνικού λαού και να κερδίσει τις μάζες. Αυτή είναι μια διαδικασία που μπορεί να κρατήσει από μήνες εως χρόνια. Σε πρώτη φάση όμως πρέπει όλοι να αποδεχτούν τον πρόεδρο και τέτοια απαράδεκτη απόφαση από την κεντρική επιτροπή να μην υπάρξει ποτέ ξανά. Ο Νίκος Φαραντούρης ήταν από τους πρώτους που παρουσίαζε υποψηφιότητα σε μια εποχή που δεν υπήρχε τέτοιο θέμα ακόμα. Προφανώς γνώριζε τι θα γίνει και για αυτό προετοιμαζόταν, λίγο αργότερα κατάλαβε το τι ακριβώς θα συμβεί και ο Παύλος Πολάκης, που όμως ανεξαρτήτως του γεγονότος πως δεν θα τον επιλέξω, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Είναι ο μόνος που σίγουρα δε θα φύγει ακόμα και αν χάσειτις εκλογές. Αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Για τους άλλους που ψήφισαν την απαράδεκτη απόφαση το μέλλον είναι δυσοίωνο, όπως όμως έχουμε τονίσει αυτοί θα χάσουν, όχι εμείς, γιατί εμείς δεν είμαστε στην αριστερά για τα οφίτσια και τις θέσεις, είμαστε από ιδεολογία.
Η αριστερά για εμάς είναι τρόπος ζωής και όχι τρόπος για να ζεις. Στο τέλος αυτής όμως της διαδρομής είναι σίγουρο πως θα έχουμε δυο κόμματα, απλά η μάχη είναι για το brand name, και αυτή δίνεται αυτές τις μέρες. Η αριστερά όμως δεν είναι εμπορικά σήματα και δικαιώματα των σημάτων, είναι ιδεολογική προσέγγιση με βάση τα θεωρητικά εργαλεία τέτοια που να πιάνει τον παλμό της κοινωνίας και να εκφράζει τον κόσμο της εργασίας, τους ανθρώπους του μόχθου, τους ανθρώπους που απειλούνται από τα funds, τους ανθρώπους που εργάζονται για ψίχουλα. Οι κινηματικές διαδικασίες δεν είναι λάθος ιδέα, αλλά αυτές μας χαρίστηκαν το μακρινό 1974, αυτό που δε μας χαρίστηκε ήταν η εξουσία. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ άφησε ένα έργο το οποίο σε εκείνες τις δύσκολες συνθήκες φάνταζε μοναδικό, προφανώς έγιναν και λάθη, αλλά δε πληρώσαμε μόνο τα λάθη της διακυβέρνησης αλλά το γεγονός πως ο προκάτοχος του Στέφανου Κασσελάκη άφησε ένα κόμμα που μόνο αυτό δε θυμίζει. Προσομοιάζει περισσότερο ως μια λέσχη ιδεών παρά ως κόμμα εξουσίας. Οι λέσχες δεν εξουσιάζουν απλά δίνουν ιδέες σε αυτούς που εξουσιάζουν αλλά και σε αυτούς που βρίσκονται απέναντι στην εξουσία. Είναι χρήσιμες και αυτές, αλλά ο κόσμος θέλει λύσεις και όχι γενικόλογα και τσιτάτα, αυτά ανήκουν σε άλλες εποχές.
Το σχόλιο προφανώς δεν πάει μόνο στον Νίκο Φαραντούρη αλλά προς όλους εκείνους που έχουν εδραστεί στην Κουμουνδούρου, είναι έξω από την κοινωνία και μιλάνε για τα προβλήματά της. Το πρόβλημα βέβαια των επαγγελματικών στελεχών που δεν έχουν δει τους πραγματικούς χώρους εργασίας δεν το έχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο για αυτόν γράφουμε τώρα. Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα θα ξαναμιλήσουμε, εκεί όμως οι όροι θα είναι διαφορετικοί, λυπάμαι που κάποιοι θα χάσουν την εργασία τους αλλά καλό είναι να μιλάνε για θέματα που γνωρίζουν και όχι με τσιτάτα. Είμαστε η καμμένη γενιά που καλούμαστε να δώσουμε κάτι καλύτερο στους μελλοντικούς εργαζόμενους-εκμεταλλευόμενους και για να το δώσουμε δεν θα το κάνουμε μέσα από τις κομματικές γερουσίες και τις θεωρίες της κακιάς ώρας. Ας στραφούμε στην κεντροαριστερά αλλά χωρίς να καλούμε κόμματα, ο κόσμος μας ενδιαφέρει.
Αυτά προς το παρόν
