Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Όπως και να το κάνουμε η υπόθεση Κασσελάκης δεν τελείωσε για τον ΣΥΡΙΖΑ. Βρέθηκα μαζί με εκατοντάδες θαυμαστές του σήμερα στα εγκαίνια των γραφείων του δικού μας ΣΥΡΙΖΑ στον Ταύρο. Εκεί ξεκινάει η νεά εποχή. Στο πλευρό του βρέθηκε ο Ευάγγελος Αντώναρος, η Θεοδώρα Τζάκρη, η Νίνα Κασσιμάτη και ο ναύαρχος Αποστολάκης. Ο κόσμος ήταν αρκετός και θα ομολογούσα αρκετά ενθουσιώδης. Ο Κασσελάκης μίλησε στους πολίτες και μάλιστα είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε, και βέβαια τόνισε ότι με όλα τα μέσα θα είναι υποψήφιος πρόεδρος και θα διεκδικήσει ξανά την προεδρία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κάπου εκεί ακούστηκε και από την Θεοδώρα Τζάκρη ότι η επιτροπή δεοντολογίας του κόμματος αποφάσισε ότι όλες οι αποφάσεις που αφορούν τις εσωκομματικές εκλογές θα παρθούν μόνο από το συνέδριο και δεν θα υπολογιστεί η απόφαση της Κεντρικής επιτροπής.
Είναι βέβαια ξεκάθαρο εδώ και πολύ καιρό πως στον ΣΥΡΙΖΑ πλέον υπάρχουν δυο κόσμοι και αυτό σε καμία φάση από το Σίριαλ που παρακολουθούμε δεν θα ξεχνάμε να το τονίζουμε. Μπορεί τα γραφεία του στην Κουμουνδούρου να σφραγίστηκαν, αλλά ο πρόεδρος του κόμματος βρίσκεται εκεί που πρέπει να είναι, στον λαό. Αυτό βέβαια για τους άλλους δεν είναι και τόσο αριστερό, γιατί προφανώς αυτοί ασχολούνται με τους τίτλους και τα ασημικά, εμείς όμως ασχολούμαστε με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Μιλάμε με τον κόσμο, όπου νοιώθει ότι υπάρχει η ελπίδα για μια νέα μεγάλη σοβαρή αριστερά και όχι για φιλοσοφικές λέσχες σε ιδρύματα τύπου Τσίπρα. Δυστυχώς ο Τσίπρας γέρασ πριν την ώρα του, δεν τον ενδιαφέρει πια το κόμμα και βέβαια ούτε και εμάς μας ενδιαφέρουν οι φιλοσοφικές αναζητήσεις του. Η κοινωνία δεν βρίσκεται στα ιδρύματα και στις συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης, αλλά στους ανθρώπους που έχουν σκοπό να ακούσουν τα προβλήματα του κόσμου και να βρουν σοβαρές λύσεις. Και βέβαια σε αυτό το σημείο να μην ξεχάσουμε να τονίσουμε και την πιο σημαντική κίνηση που έκανε ο Στέφανος Κασσελάκης και απόψε αλλά και στην πορεία του ως πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Δεν πήγε να συνομιλήσει με τους δολοφόνους του κράτους του Ισραήλ, αλλά με την κυβέρνηση Αμπάς στην Δυτική όχθη, και σήμερα μέλη της Παλαιστινιακής κοινότητας στην Ελλάδα ήταν εκεί. Ήταν εκεί όπου μιλούσε ο εκφραστής της μεγάλης πραγματικότητας που ζει ο Παλαιστινιακός λαός. Όλοι θεωρητικολογούμε, αλλά ο Στέφανος Κασσελάκης το έκανε πράξη, μίλησε με την κυβέρνηση των ανθρώπων που το Σιωνιστικό κράτος διώκει για πάνω από 70 χρόνια. Αυτός είναι ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι ο κόσμος να αποφασίσει κάτι άλλο. Δεν είναι ούτε οι Παππάδες, ούτε οι Φαραντούρηδες, ούτε οι Φάμμελοι. Η Ιστορία έτσι και αλλιώς θα τους ξεπεράσει, όπως θα ξεπεράσει και τον Πολακισμό, μια άκρατη θεωρητικολογία που ναι μεν έχει κάποια αποτελέσματα, αλλά δεν έχει ουσία. Το σπίτι λοιπόν των πραγματικών συζητήσεων από σήμερα βρίσκεται στον Ταύρο, όπου μπορεί ο οποιοσδήποτε να εκφραστεί, γιατί εκεί είναι η πραγματική κοιτίδα της δημοκρατίας, εκεί υπάρχει η ελπίδα, εκεί υπάρχει το όραμα, εκεί υπάρχει η αλήθεια που δεν θέλει το σύστημα να ακούσει.
Ξέρω τι μπορεί να γραφτεί ως αντίλογος. Μα πως είναι δυνατόν το Αμερικανάκι, ο ξενόφερτος, που δεν ήξερε τη ιστορία του Μπελογιάννη, δεν ήξερε ότι η Βόρεια Κύπρος είναι ψευδοκράτος να παρουσιάζεται ως κάτι μοναδικό και σοβαρό. Ναι θα δεχτώ ότι έγιναν λάθη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα να επανεκλεγεί ή έστω να έχει την δυνατότητα, για να μην πείτε ότι προβλέπω και αποτελέσματα. Λάθη έγιναν από έναν νέο άνθρωπο, που δεν ήταν στα σπάργανα της αριστεράς, και ναι ήταν σε μια άλλη χώρα, αλλά αλήθεια οι κολλημένοι στην δεκαετία του 50′, 60′, θεωρητικολόγοι και δήθεν Μαρξιστές, τι καταφέραν τόσα χρόνια; Καταφέραν σε μια χώρα που υπήρξε ο ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ και άλλα μαζικά λαϊκά κινήματα να κυριαρχεί η δεξιά και ο Σοσιαλφιλελυθερισμός. Η παρένθεση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019, είχε πολλά πλεονεκτήματα, αλλά το κόμμα που άφησε ο Τσίπρας πίσω του, δυστυχώς αποδείχτηκε ανίκανο, και όσο για τον Τσίπρα, ας κάτσει να φτιάχνει τις λέσχες του. Οι ακόλουθοί του ας πάνε στις λέσχες να βρουν τον εαυτό τους, εμείς όμως θα είμαστε εκεί, στην κοινωνία και ναι θα παλέψουμε για τον ΕΑΜ της σύγχρονης εποχής.
Τα σημερινά εγκαίνια φέρνουν την αλλαγή, και βέβαια σύντομα θα δικαιωθούμε.
