Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Είμαστε δέκα χρόνια μετά από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, δηλαδή στις 25 Ιανουαρίου του 2015. Δέκα χρόνια μετά εκείνο το κόμμα δεν θυμίζει τίποτα από τον παλαιό του εαυτό. Άφησα πόλύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να μπορέσω να γράψω κάτι για αυτή την επέτειο, που πέρα από τα όσα πιστεύω και όσα έχουν αλλάξει σε σχέση με εκείνη την εποχή, για εμένα και για πολλούς άλλους ανθρώπους που γεννήθηκαν με τις αριστερές ιδέες με τους αγώνες των προγόνων τους, παραμένει μια ημερομηνία κλειδί.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ένα ανεπανάληπτο θαύμα για την ελληνική πολιτική σκηνή και αυτό οφειλόνταν προφανώς στην προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα. Άλλαξε το πολιτικό σκηνικό της χώρας, έδωσε ελπίδες που πολλές από αυτές όσες αναγνώσεις και να κάνεις χάθηκαν στην δίνη των μεταλλάξεων. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνο το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου που ο Αλέξης Τσίπρας από τα προπύλαια και με χιλιάδες να τον αποθεώνουν, μιλούσε για μια Ελλάδα που θα άλλαζε σελίδα, για μια νέα Ελλάδα που θα άφηνε πίσω της τον φόβο και τον αυταρχισμό, για μια νέα Ελλάδα που θα άφηνε πίσω της μια πενταετία ταπείνωσης και οδύνης (αναφερόμενος προφανώς στα δυο μνημόνια που είχαν επιβληθεί μέχρι εκείνη την χρονική στιγμή).
Μέχρι εκείνο το σημείο υπήρχαν συγκεκριμένα μεταπολιτευτικά δεδομένα, με εναλλαγές στην εξουσία των δυο μέχρι τότε μεγάλων κομμάτων, δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Η ΝΔ εκείνη την εποχή, αλλά ακόμα και σήμερα έχανε ψήφους από την ακροδεξιά, αφού η Χρυσή αυγή δέσποζε στον χώρο αυτό, ενώ την θέση του ΠΑΣΟΚ θα την έπαιρνε ο ΣΥΡΙΖΑ, κάτι βέβαια που ήδη είχε γίνει από 2012, που οδηγήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ σε εκείνες τις εκλογές θα έπαιρνε το 36,34%, το μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία του. Μερικούς μήνες αργότερα όμως θα έφτανε στο δημοψήφισμα και την αλλαγή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ λίγες μέρες αργότερα από το 61,31% που ψήφισε το ΟΧΙ.
Ας εξηγήσουμε όμως και κάτι για το δημοψήφισμα, πέρα του γεγονότος ότι προκηρύχθηκε στις 27 Ιουνίου του 2015 και διεξήχθη μια εβδομάδα αργότερα, δεν είχε το σαφές ερώτημα που έλεγε Grexit or Gremain, όπως για παράδειγμα ήταν το δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ερώτημα που έθετε ήταν αν θα πρέπει να υπογράψει ο Τσίπρας το σχέδιο συμφωνίας που του πρότειναν οι τρεις θεσμοί (ΕΕ,ΕΚΤ,ΔΝΤ). Είπαμε ΟΧΙ και δεν το υπέγραψε, επαναδιαπραγματεύτηκε και έφερε επί της ουσίας το 3ο μνημόνιο. Αν πάρουμε λοιπόν με βάση το ερώτημα η απάντηση ήταν όντως ΟΧΙ, απλά δεν είχε γίνει σαφές στον Ελληνικό λαό ότι απλά αυτό ήταν ένα εργαλείο που θα του έδινε την δυνατότητα να επαναδιαπραγματευτεί το 3ο μνημόνιο, που ήταν και το πιο σκληρό, αφού δέσμευσε την περιουσία του δημοσίου για τα επόμενα 100 χρόνια. Το 2018 ολοκληρώθηκε το συγκεκριμένο μνημόνιο, και τυπικά θεωρούμαστε μια χώρα ακόμα μέχρι σήμερα εκτός μνημονίου. Η αλήθεια βέβαια είναι πως αυτό κόστισε, διότι πέρα του ματωμένου πλεονάσματος και της δέσμευσης δημόσιων περιουσιακών στοιχείων και της υποχρέωσης για πλεόνασμα κάθε έτος με συγκεκριμένο ποσοστό, ο λαός δεν πήρε αυτό που ήθελε, δηλαδή τις αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, μόνο έδωσε και αυτά που πήρε είναι ψίχουλα μπροστά σε αυτά που κοπήκαν από τα δυο πρώτα μνημόνια.
Η Ελλάδα λοιπόν ως προς το οικονομικό κομμάτι δεν άλλαξε σελίδα, απλά βρήκε έναν καλύτερο διαχειριστή, αν μπορεί να θεωρηθεί καλύτερη διαχείριση το ξεπούλημα προφανώς. Είναι αλήθεια βέβαια πως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε οικονομικά σκάνδαλα, είναι η πρώτη που άφησε στην επόμενη γεμάτα ταμεία. Θα τολμούσα να πω σε όλη την διάρκεια της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, αλλά ας μείνω στην μεταπολίτευση, όπου το σύνθες κατά τις εναλλαγές στην εξουσία ήταν να βρίσκει ο επόμενος άδεια ταμεία και υπερχρεωμένα, όπως βρήκε βέβαια και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αποτελεί μια μοναδική ιστορική εξαίρεση και τιμή για ένα κόμμα της αριστεράς, αλλά κανείς δεν ξεχνά ούτε τα capital control, ούτε το γεγονός πως τελικά δεν βαρέσαμε νταούλια στους θεσμούς.
Έγιναν προφανώς πολλά θετικά, αφού για παράδειγμα αν δεν ήταν ο Σπίρτζης υπουργός υποδομών δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ το έργο Πάτρα-Κόρινθος, δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ ακόμα και το μετρό της Θεσσαλονίκης, που αν έμενε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα είχε ήδη τουλάχιστον 5 χρόνια λειτουργίας και με αρχαία άθικτα. Τα αν όμως δεν βοηθάνε και τόσο. Ας πάμε στα γεγονότα και πάλι.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε την συμφωνία των Πρεσπών το 2018, όπου έλυσε ένα σημαντικό πρόβλημα με τους βόρειους γείτονές μας. Δεν θα μπορούσε δεδομένου των συνθηκών να υπάρξει καλύτερη συμφωνία, το μόνο που θα μπορούσε να γίνει ήταν ο πόλεμος, ωστόσο τα αποτελέσματά του δεν θα ήταν αυτά που θα αναμέναν οι μακεδονομάχοι. Υπολόγισαν χωρίς τις ΗΠΑ ότι θα μπορούσαμε να μπούμε στα Σκόπια σε λίγες ώρες και να τα κατακτήσουμε. Οι ΗΠΑ όμως δεν θα το επιτρέπαν, και προφανώς θα γινόμασταν στόχος βομβαρδισμών για καλό σκοπό ή καλύτερα για να γίνουμε καλύτερα παιδιά, θα γινόμασταν Συρία για έναν χαζό εντελώς λόγο.
Με αυτή τη συμφωνία θωρακίσαμε την ίδια μας την ιστορία και είναι πλέον στα διακριτά μας χέρια να την εφαρμόσουμε. Ξέρω βέβαια πως ο Μητσοτάκης έχει δυσκολία πάνω σε αυτό το θέμα, αλλά οι διεθνείς συνθήκες δεν ακυρώνονται, μόνο απενεργοποιούνται και για αυτό έχει φροντίσει η παρούσα κυβέρνηση.
Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν η συμφωνία, αλλά το γεγονός πως δεν έδωσε στον λαό αυτά που έταξε. Όλα είναι θέμα οικονομίας. Ο κόσμος έδωσε ωστόσο την δεύτερη ευκαιρία με το 31,53% του 2019. Ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε με συνοδεία ένα χαώδες κόμμα, γεμάτο τάσεις, υπουργοί και στελέχη του κόμματος έλεγαν αντίθετα πράγματα και δεν διακρινόταν το ποια είναι η θέση του κόμματος. Εκείνο το πολυτασικό κόμμα έδωσε την εντολή ο λαός το 2019 να αλλάξει. Ο Τσίπρας είπε ότι θα την κάνει την αλλαγή, θα φέρει νέα πρόσωπα, θα εκκαθαρίσει τις τάσεις, όποτε όμως προσπάθησε να το εφαρμόσει έβρισκε τοίχος από στελέχη που πήγαν αργότερα στην Νέα αριστερά, αλλά και από αυτούς που έμειναν. Όλοι μαζί έσκαψαν τον πολιτικό του λάκκο, και έτσι φτάνουμε στο 2023, όπου ο Μητσοτάκης παίρνει το περίφημο 41% (40,56%) και ο Τσίπρας το 17,83% και φθάνουμε σε μια διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου κόμματος της τάξης του 22,73%, και σε μια απλή αναλογική που απλά κάηκε.
Κάηκε γιατί όποτε ο Τσίπρας καλούσε το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και άλλα κόμματα της λεγόμενης κεντροαριστεράς εισέπραττε αρνητική απάντηση. Με αυτό τον τρόπο ο κόσμος κατανοούσε ότι αν βγάλει πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ πολύ απλά δε θα μπορούσε να κάνει κυβέρνηση. Ο κόσμος ήθελε σταθερότητα, και ανεξαρτήτως των όσων αμαρτιών είχε η ΝΔ και ο Μητσοτάκης, ένοιωθε ασφαλής, και για αυτό ψήφισε ξανά τους ίδιους. Ο Μητσοτάκης κυριάρχησε πολιτικά, ο Τσίπρας παραιτήθηκε και φτάσαμε στην εκλογή Κασσελάκη. Ο Κασσελάκης πέρα από τα όσα αρνητικά μπορεί κάποιος να του καταλογίσει το κεντρικό του πολιτικό δόγμα ήταν αυτό που είχε ο Αλέξης Τσίπρας το 2019, σαρωτικές αλλαγές σε όλους τους τομείς, κατάργηση των τάσεων και αντιπολίτευση στους δρόμους, δίπλα στον λαό και δίπλα στον κόσμο.
Αυτό στην μπορζουαζία που έριξε τον Τσίπρα, προφανώς δεν άρεσε, και έτσι έριξε και τον Κασσελάκη, σχεδόν έναν χρόνο μετά την εκλογή του, όπου με τρεις διασπάσεις παρέμεινε στην δεύτερη θέση με χάσιμο μόλις 3 μονάδων και με ένα ποσοστό της ΝΔ να πέφτει από το 41% στο 28,31%. Ο Κασσελάκης δεν πίστευε και δεν πιστεύει στις ανίαρες συμμαχίες ωστόσο στις δημοτικές εκλογές έδωσε το στίγμα του στον δεύτερο γύρο και έχασε η ΝΔ πολλούς και σημαντικούς δήμους και Περιφέρειες. Ξήλωσε το αφήγημα του Μητσοτάκη, και έδωσε την ελπίδα πως μπορεί να βρεθεί ξανά η αριστερά στην εξουσία.
Τα γεγονότα του μπουζουκτζίδικου και κυρίως η ανοχή τους από πλευράς του Αλέξη Τσίπρα, όπου έσκαψε τον λάκκο του διαδόχου του επί της ουσίας διέλυσαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον οδήγησαν δημοσκοπικά στο ποσοστό που είχε πριν το 2012 και ίσως πολύ μικρότερο ακόμα ποσοστό στις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Η αριστερά δεν είχε ποτέ το πάθος της καρεκλοκενταυρίασης και της εξουσίας, οπότε και 1% να πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ μας αφήνει αδιάφορους. Αυτό που μας πονάει είναι πως με τις ίδιες του τις επιλογές εκείνος ο λαοπρόβλητος ηγέτης του 2012 και του 2015 εξελίχθηκε σε πολιτική καρικατούρα, έχασε κάθε επαφή με τον λαό και μετατράπηκε σε πειθήνιο όργανο της εξουσίας.
Ζήτησε συγνώμη στον Βενιζέλο, προσκύνησε την ίδια την εξουσία και αμέριμνος πια κάθεται σε ένα ίδρυμα όπου διεξάγει φιλοσοφικές συζητήσεις. Μπορεί να είναι 50 χρονών, αλλά τώρα μοιάζει ίσα με 100 ετών. Έκανε ένα ποιοτικό άλμα το 2015, όπου κατέληξε σε πολιτική χρεοκοπία το 2024. Μπόρεσε και κράτησε μεγάλα ποσοστά σε αντίξοες συνθήκες και ακόμα και όταν δεν έκανε όσα υποσχέθηκε είχε μεγάλο ποσοστό συμπάθειας από τον Ελληνικό λαό. Σήμερα είναι ο πιο μισητός άνθρωπος της αριστεράς, κάτι που ο ίδιος δεν το έχει δει ακόμα, δεν τον ενδιαφέρει έτσι και αλλιώς. Ήθελε την νίκη και την πήρε, ήθελε εκδίκηση και την πήρε και τώρα ανεβάζοντας τους υπονομευτές του στην εξουσία του κόμματος, παίρνει την τριπλή του εκδίκηση. Αυτοί που τον λοιδορούσαν, αυτοί που τον κατέστρεψαν, καλούνται να κρατήσουν εν ζωή το κόμμα. Και βέβαια όταν θα έχει ολοκληρωθεί το σχέδιο που μπορεί να στείλει και τον ΣΥΡΙΖΑ εκτός βουλής, τότε θα πάρει την απόλυτη εκδίκηση.
Ο Φάμελλος και η παρέα του δεν έχουν καταλάβει πως ο ίδιος ο Τσίπρας τους έστησε παγίδα για να αποδείξει πως χωρίς αυτόν, όλους όσους βλέπετε σε αυτό το κόμμα είναι ένα πολιτικό τίποτα. Μόνο που σε μια τυχόν επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή μετά την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα δεν θα είναι τα ίδια. Εκείνη η ερωτική σχέση με τον λαό έχει ήδη φύγει, και πλέον ο Τσίπρας είναι αντικείμενο μίσους. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε η Γεροβασίλη, ούτε ο Πολάκης, ούτε ο Κασσελάκης. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ έχει όνομα και επίθετο (Αλέξης Τσίπρας). Δυστυχώς….
Κανείς δεν ξεχνά και τίποτε δεν ξεχνιέται. Αυτό γραφόταν στους τείχους της Κύπρου το 1974 και αυτό το σύνθημα πέρα από την ανοιχτή πληγή της Κύπρου, αντιπροσωπεύει και τον ΣΥΡΙΖΑ, αντιπροσωπεύτει και τα Τέμπη, αντιπροσωπεύει και το Μάτι, αλλά και όλες τις μεγάλες καταστροφές και τις ήττες που δέχτηκαν η χώρα μας ή τα πολιτικά της κόμματα.
