Μια μέρα σαν σήμερα το 1998 έφυγε από την ζωή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όπου γεννήθηκε το 1907 στην Πρώτη Σερρών. Χαρακτηρίστηκε ως εθνάρχης και παρόλο που το αμφισβητούμε σίγουρα είναι μια πολιτική προσωπικότητα που δεν πέρασε απαρατήρητη.
Ο Καραμανλής γεννήθηκε το 1907 στη συνέχεια γεννήθηακν τα υπόλοιπα αδέρφια του, δηλαδή η Όλγα (1911), ο Αλέκος (1913), η Αθηνά (1916), η Αντιγόνη (1925) και ο Αχιλλέας (1929). Ο τελευταίος είναι ο μοναδικός εν ζωή. Ο Αχιλλέας είναι ο πατέρας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, υπουργού μεταφορών (2019-2023) και του ανθρώπου που κατηγορείται για το έγκλημα των Τεμπών. Ο γιός του Αλέκου Καραμανλή έγινε επίσης πρωθυπουργός τα έτη (2004-2009).
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής φόιτησε στο δημοτικό και Γυμνάσιο των Σερρών. Το 1923 μετακόμισε στην Αθήνα για να αποφοιτήσει από το 8ο Γυμνάσιο Αιθηνών. Σπόυδασε στην νομική της Αθήνας που πήρε το πτυχίο του το 1929. Υπηρέτησε στρατιωτική θητεία για 4 μήνες ως μέλος πολύτεκνης οικογένειας και από το 1930 εως το 1935 άσκησε δικηγορία στις Σέρρες. Πρώτη φορά εκλέχθηκε βουλευτής το 1935 με το λαϊκό κόμμα και σε ηλικία 27 ετών. Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου ανέκοψε την πολιτική του σταδιοδρομία, αλλά συνέχισε να ασκεί δικηγορία εως το 1941. Κατά την διάρκεια της κατοχής παρέμεινε στην Αθήνα χωρίς να αναμιχτεί ενεργά στην πολιτική, ωστόσο τα έτη 1942-1943 συμμετείχε σε μια ομάδα πολιτικού προβληματισμού με την ονομασία Σοσιαλιστική ένωση, όπου μετείχαν αξιόλογοι μετέπειτα πολιτικοί και τραπεζίτες όπως ο Ξενοφών Ζολώτας, ο Πέτρος Γαρουφαλιάς, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος και ο Γεώργιος Μαύρος.
Το καλοκαίρι του 1944 ο Καραμανλής προσπάθησε να εμπλακεί περισσότερο στην πολιτική διαφεύγοντας με πλωτό σκάφος στην Μέση Ανατολή που είχε σχηματιστεί η εξόριστη κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου. Η μετάβαση άργησε πολύ και όταν εντέλει έφτασε στο Κάϊρο η Αθήνα είχε μόλις απελευθερωθεί και έτσι υποχρεωτικά επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το 1946 εκλέχθηκε βουλευτής Σερρών με το Λαϊκό κόμμα, το καλοκαίρι του ίδιου έτους μετέβη στις ΗΠΑ για χειρουργείο διότι έπασχε από ωτοσκλήρυνση. Ωστόσο συμμετείχε σε επίσημη αποστολή ενημέρωσης της Αμερικάνικης κυβέρνησης για τις οικονομικές ανάγκες της Ελλάδας. Στη συνέχεια πέρασε από διάφορες υπουργικές θέσεις των κυβερνήσεων της δεξιάς της περιόδου. Ως υπουργός εργασίας φρόντισε για την αποφυλάκιση αντιφρονούντων συνδικαλιστών, ενώ προώθησε τη πρόβλεψη για σημαντική αύξηση των συντάξεων και ευνόησε την καθιέρωση ενιαίου φορέα που θα δίνει τις συντάξεις. Εκεί που άφησε όμως εποχή ήταν η περίοδος που ήταν υπουργός μεταφορών, όπου ξυλώθηκαν τα Τραμ της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και σταμάτησε την ασυδοσία που υπήρχε από τους ιδιώτες των γραμμών. Κατηγορήθηκε βέβαια πως εξυπηρέτησε τα συμφέροντα του ανερχόμενου αυτοκινιτιστικού λόμπι, αλλά να μην τρελαθούμε, η εποχή του αυτοκινήτου ήδη είχε ξεκινήσει και αργά ή γρήγορα η κατάσταση θα έφτανε στα σημερινά δεδομένα.
Εκείνη την εποχή έδειξε την αποφασιστικότητά του και διακρίθηκε ιδιαίτερα για την ευφυΐα του. Ωστόσο δεν ανήκε στον στενό κύκλο του Παπάγου, εκεί βρισκόταν αρχικά ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης και αργότερα ο Στεφανόπουλος και ο Κανελλόπουλος. Ο Παπάγος όμως πέθανε στις 4 Οκτωβρίου του 1955 και ενώ όλοι περίμεναν ο βασιλιάς Παύλος να ανακοινώσει τον Στέφανος Στεφανόπουλο ως αντικαταστάτη του θανόντα, ανακοίνωσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, όπου έκανε την πρώτη του πρωθυπουργική θητεία μέχρι το 1956, όπου ίδρυσε την ΕΡΕ στην θέση του Ελληνικού συναγερμού και κέρδισε τις εκλογές με 47,38%.
Στην πρώτη του θητεία ως πρωθυπουργός ο Καραμανλής πέτυχε την προσωπική του καθιέρωση ως ηγέτης. Τον Μάϊο του 1958 οδήγησε την χώρα σε πρόωρες εκλογές, όπου ναι μεν κέρδισε ξανά, αλλά στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρέθηκε η ΕΔΑ, δηλαδή το μόνο νόμιμο κόμμα της αριστεράς εκείνη την περίοδο. Ο Καραμανλής μαζί με τον βασιλιά και με όλο το παρακρατικό κύκλωμα δημιούργησε έντονο κλίμα τρομοκρατίας προκειμένου να διαλύσει την αριστερά. 3 χρόνια αργότερα (1961) έγιναν οι εκλογές της βίας και της νοθείας όπου έβγαλαν με 50,81% πρώτο τον Καραμανλή και δεύτερο κόμμα την ένωση Κέντρου του Γεώργιου Παπανδρέου. Το σχέδιο της αποδυνάμωσης της αριστεράς είχε πετύχει, ωστόσο η χώρα θα έμπαινε σύντομα σε περιπέτεια.
Το 1963 θα κέρδιζε τις εκλογές ο Γεώργιος Παπανδρέου, λίγο πριν δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης, λίγα χρόνια μετά θα γινόταν η δολοφονία του Πέτρουλα. Ο Καραμανλής μετά την ήττα θα έφευγε για την Γαλλία, έχοντας ήδη στο ενεργητικό του 8 χρόνια πρωθυπουργίας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν οδήγησαν στην δικτατορία της 21ης Απριλίου του 1967. Τον Ιούλιο του 1974 υπό το βάρος του Κυπριακού ο Καραμανλής θα γύρναγε πίσω στην Ελλάδα, έχοντας πουλήσει ήδη πριν την δικτατορία την Κύπρο, και μη αντιδρώντας στρατιωτικά μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων στην Γενεύη. Το 35% των εδαφών της Κύπρου πέρασε στην Τουρκία, ωστόσο η μεταπολίτευση θα ξεκίναγε. Ο Καραμανλής θα δημιουργούσε την ΝΔ, θα ξεκαθάριζε το πολιτειακό και θα γινόταν αργότερα πρόεδρος της Δημοκρατίας. Θα γινόιταν πρωθυπουργός για άλλα 6 χρόνια (1974-1980) και θα τον διαδεχόταν ο Γεώργιος Ράλλης και ύστερα ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τα έτη 1980-1985 θα γινόταν πρόεδρος της δημοκρατίας, θα έκανε και δεύτερη θητεία τα έτη 1990-1995. Θα έφευγε τότε από την πολιτική όντας συνολικά 8 έτη υπουργός, 14 έτη πρωθυπουργός και 10 έτη πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η πολιτική του σταδιοδρομία θα άρχιζε το 1935 και θα τελείωνε το 1995, 60 έτη πάντοτε θα ήταν ενεργός, ανεξαρτήτως που για 11 χρόνια (1963-1974) θα έλειπε από την Ελλάδα.
Πέθανε στις 23 Απριλίου του 1998, το πολιτικό του στίγμα σίγουρα ήταν βαθύ, και βέβαια δε χρειάζεται να μιλήσουμε για το βαρύ πολιτικό όνομα που άφησε, και έδωσε την πρωθυπουργία στον ανιψιό του τα έτη (2004-2009), και την υπουργία στον έτερο ανιψιό του μέχρι το βαρύ έγκλημα των Τεμπών. Η Ιστορία έχει να κρίνει πολλά, και πολλά γεγονότα έχουν απαλειφθεί από το άρθρο, ωστόσο σε άλλο ιστορικό άρθρο θα παρατεθούν.
