Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος
“ΕΥΡΩΠΗ : μία χερσόνησος της Ασίας” ( Νίτσε, 1844 – 1900)
Ασφαλώς, ο Γερμανός διανοούμενος του προπερασμένου αιώνα, με τις πέντε αυτές λέξεις δεν θέλει να προσδιορίσει την γεωγραφική θέση της “Γηραιάς Ηπείρου” αλλά να επισημάνει το διαχρονικό έλλειμμα αυτογνωσίας της Ευρωπαϊκής Δανιμαρκίας . Αυτό το έλλειμμα ακριβώς είναι η βαθύτερη αιτία της υπαρξιακού χαρακτήρα κρίσης που διέρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, αδυνατώντας να αποκτήσει συνεκτικό ιστό οικονομικής και πολιτικής ολοκλήρωσης. Αυτός είναι άλλωστε και ο βασικός λόγος που η Ε.Ε. έχει μετατραπεί σε άθυρμα των προβλημάτων του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ έχοντας απεμπολήσει ένα προς ένα όλα της τα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Όσο δε για την πολιτική της ηγεσία, την έτσι κι αλλιώς αμφιλεγόμενη, το μόνο που ξέρει να κάνει καλά είναι να αναπαράγεται με ακρίβεια ωρολογίου ενεργώντας και αποφασίζοντας , ξεπερνώντας ενίοτε και τα όρια του παραλόγου. Μία ιστορική αναδρομή στην αντιπαλότητα μεταξύ των μεγάλων κεντροευρωπαϊκών δυνάμεων στις οποίες άρχουν οι νόρμες του προτεσταντισμού και του ρωσικού μεγαλοϊδεατισμού δείχνει ότι αυτή η αντιπαλότητα έχει σαν αποτέλεσμα το να στερείται η Ευρώπη του αναγκαίου στρατηγικού βάθους . Έτσι, στην ουσία αυτοϋπονομεύεται μιά πραγματική οικονομική ολοκλήρωση που θα την καθιστούσε έναν βιώσιμο διεθνή οικονομικό – γεωπολιτικό παράγοντα ευημερίας και ειρήνης.
(Ειδικά για την Αριστερά το θέμα των ευθυνών για την εξέλιξη των πραγμάτων στην Ε.Ε. έχει την δική του αυτονομία, καθώς έχει να κάνει με την εγκατάλειψη του οράματος “Ευρώπη των Λαών” και με την στρατηγική “Ευρώπη πεδίο ανάπτυξης της ταξικής πάλης με στόχο τις διαρθρωτικές – θεσμικές αλλαγές”. Βάζοντας στην θέση τους μιά αποϊδεολογικοποιημένη κυβερνησιμότητα που ακύρωσε ακόμη και τα φυσιογνωμικά στοιχεία του πολιτικού υποκειμένου που θα πολιτικοποιούσε τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό σε προοδευτική κατεύθυνση.)
ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ
“Θα έλεγα ότι η Ιστορία γράφεται πριν συμβεί” (Ντουράν – καθ. Παν. Γενεύης).
Το έλλειμμα αυτογνωσίας έχει διαλεκτική σχέση με το έλλειμμα Ηγεσίας και πολιτικής των συμφερόντων που εκπροσωπεί η έτσι κι αλλιώς αφερέγγυα πολιτική Ελίτ της Ε.Ε. Επί του πεδίου της εν εξελίξει κρίσης έχουν δημιουργηθεί εφιαλτικές καταστάσεις και δεν αποκλείουν καμμιά από τις πιθανές δυσάρεστες εξελίξεις. Το BREXIT με πρωτοβουλία των πιό αντιδραστικών δυνάμεων του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν η αρχή της νέας τραγωδίας που εξυφαίνεται .
Η Ηγεσία της Ε.Ε. έχει αυτοανακηρυχθεί επισήμως σε διαχειρίστρια των απόνερων της μείζονος κρίσης που διέρχονται οι ΗΠΑ από σύστασής τους, τρέχοντας πίσω από τα γεγονότα σε ρόλο νεροκουβαλητή. Προσηλωμένη στην διακίνηση χρήματος που φέρνει κέρδη και μόνο κέρδη. Με καθηλωμένους, στην πραγματικότητα, τους δείκτες ανάπτυξης κάτω του μηδενός , με την συντριπτική πλειοψηφία των Λαών να γίνονται μέρα με την μέρα φτωχότεροι και δίχως καμμία προοπτική ανάκαμψης. Η μεγάλη εικόνα όσων προαναφέραμε σηματοδοτείται από τα ακόλουθα αποτελέσματα:
α) Την άνοδο της Ακροδεξιάς και μάλιστα σε τροχιά απόκτησης πολιτικής βάσης με συνθήματα κοινωνικού ριζοσπαστισμού και αντισυστημκής δύναμης, παράλληλα με την ραγδαία αύξηση των ανισοτήτων.
β) Την δημογραφική επιβράδυνση που είναι πλέον για την Ευρώπη πρόβλημα υπαρξιακών διαστάσεων. (Στην Σύνοδο της Ακροδεξιάς στην Μαδρίτη 8-2-΄25 ήταν κύριο θέμα συζήτησης, προς εκμετάλλευση βέβαια)
γ) Την παράνοια Τράμπ με οικονομικά μέτρα μηδενικού αθροίσματος και στρατηγικό στόχο μιάς μικρής ομάδας του σκληρού πυρήνα του βορειοαμερικάνικου καπιταλισμού και τον αποκλεισμό οποιασδήποτε προοπτικής οικονομικής περιφερειακής ολοκλήρωσης.
δ) Την κατάρρευση της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων που φτάνει ως και την αλλαγή συνόρων. Που προκαλεί την αναβίωση των εθνικισμών που τροφοδοτούν τα μαύρα σύννεφα του πολέμου και την υποχώρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
ε) Την πλήρη κατάρρευση του Διεθνούς Δικαίου.
στ) Την αντιπαλότητα με την Ρωσία που καθιστά την Ευρώπη ανάπηρη (Ουκρανία, όπου η Ευρώπη πυροβολεί τα πόδια της) .
ζ) Την περιβαλλοντική κρίση με μη διαχειρίσιμο κόστος για την πανίδα, την χλωρίδα και τους όρους ζωής σε σημείο που να τίθεται πλέον ζήτημα επιβίωσης του πλανήτη.
Η κατάρρευση του Κόσμου που προέκυψε με το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου ήταν προβλέψιμη ένεκα των εσωτερικών του αντιφάσεων. Αυτό όμως είναι ένα πελώριο θέμα και υπόθεση του ιστορικού του μέλλοντος. Σε συνδυασμό δε με την αλόγιστη χρήση των τεράστιων επιτευγμάτων και εφαρμογών της επιστήμης παράγεται υπαρξιακό άγχος για το σύνολο του ανθρωπίνου γένους αντί για βελτίωση των όρων ζωής. Φυσικά , με το εάν και τα τοιαύτα δεν γράφεται η Ιστορία. Η διαμορφούμενη κατάσταση είναι απείρως εφιαλτικότερη από όσο αφήνουν να φαίνεται οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του Συστήματος. Ήδη η τεχνητή νοημοσύνη στα χέρια μιάς δράκας υπανθρώπων οδηγεί το ανθρώπινο είδος σε μετάλλαξη ώστε να φτάνει ένας αλγόριθμός για να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν. “Τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται, είναι χειρότερα” είπε ο αξέχαστος Χάρυ Κλύν.
