Το Σάββατο 29 Ιουνίου 2002, στις 22:25 στο λιμάνι του Πειραιά εξερράγη στα χέρια του Σάββα Ξηρού ένας αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός πριν από την τοποθέτησή του. Ο Ξηρός στην συνέχεια νοσηλεύτηκε στον Ευαγγελισμό με σοβαρά τραύματα στα μάτια, στο δεξί χέρι και στον Θώρακα. Ωστόσο έγινε το πρώτο μέλος της οργάνωσης, που συνελήφθη.
Μιας οργάνωσης που έδρασε από το 1975 μέχρι το 2002, χωρίς να έχει συλληφθεί κανένας μέχρι εκείνη την ημέρα. Αυτό θα ήταν και το τελευταίο χτύπημα της οργάνωσης, το οποίο βέβαια δεν έγινε ποτέ. Λίγο αργότερα ξεκίνησαν οι συλλήψεις των υπολοίπων μελών της οργάνωσης. Το αν ήταν βέβαια μόνο αυτοί δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Ας πάμε όμως στην ιστορία αυτής της οργάνωσης ή τουλάχιστον όσα γνωρίζουμε για αυτήν. Η Ε.Ο. 17 Ν πήρε το όνομά της από την ημέρα που γιορτάζει η Ελλάδα την εξέγερση του πολυτεχνείου του 1974. Η δράση της ξεκίνησε την 23η Δεκεμβρίου του 1975 με την δολοφονία του σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, Ρίτσαρντ Γουέλς, έξω από το σπίτι του στο Ψυχικό. Για αυτήν την δολοφονία φέρεται πως εγκέφαλος και συμμετέχων ήταν ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ωστόσο για αυτή την δολοφονία δεν δικάστηκε κανείς αφού το 2002 είχαν περάσει πάνω από 20 χρόνια από την τέλεση του εγκλήματος και είχε ήδη παραγραφεί. Λίγες ημέρες μετά την δολοφονία η 17 Νοέμβρη έστειλε μια σύντομη προκήρυξη στην γαλλική εφημερίδα Libération η οποία έγραφε ότι παρακολουθούσαν τις κινήσεις του σταθμάρχη από το καλοκαίρι του 1975.
Στις 14 Δεκεμβρίου του 1976, περίπου ένα χρόνο μετά την δολοφονία του Γουέλς, δολοφονήθηκε ο Ευάγγελος Μάλλιος, που κατά την περίοδο της δικτατορίας ήταν αξιωματικός της Αστυνομίας πόλεων. Σύμφωνα με κατηγορίες που του αποδόθηκαν από κρατούμενους στις φυλακές την περίοδο της δικτατορίας ήταν ένας εκ των πρωταγωνιστών των βασανισμών που υπέστησαν πολλοί αριστεροί και δημοκρατικοί πολίτες εκείνη την εποχή. Στην δίκη που έγινε μεταπολιτευτικά με κατηγορίες για κατάχρηση της εξουσία και ηθική αυτουργία σε κατάχρηση αυτής, καταδικάστηκε σε 10 μήνες φυλάκιση με δικαίωμα εξαγοράς της ποινής. Τον Δεκέμβριο του 1975 παραπέμφθηκε σε νέα δίκη στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών και αθωώθηκε, ενώ τον Μάιο του 1976 αποτάχθηκε. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους οδηγήθηκε εκ νέου στο εδώλιο του κατηγορουμένου, αυτή τη φορά στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών και καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε ποινή φυλάκισης δεκαεπτά (17) μηνών. Τον Δεκέμβριο δολοφονήθηκε. Δράστες της δολοφονίας ήταν ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος (φυσικός αυτουργός), και οι Νίκος Παπαναστασίου (Νικήτας) και η επονομαζόμενη ως «Άννα». Στον τόπο του εγκλήματος βρέθηκε και η προκήρυξη της οργάνωσης, όπου ουσιαστικά δικαιολογούσε την δολοφονία λόγω της δράσης του κατά την διάρκεια της δικτατορίας.
Στις 16 Ιανουαρίου η οργάνωση εκτέλεσε τον Παντελή Πέτρου και τον Σωτήρη Σταμούλη. Ο Πέτρου ήταν υποδιοικητής των ΜΑΤ, ενώ ο Σταμούλης ήταν ο οδηγός του. Η τρομοκρατική οργάνωση το ίδιο βράδυ πέταξε προκηρύξεις στο χώρο του Πανεπιστημίου και στην περιοχή του Παλαιού Φαλήρου. Η επιλογή του στόχου, που δεν συνδεόταν με τη δικτατορία και την τιμωρία όσων σχετίζονταν με την επταετία, δικαιολογήθηκε από την οργάνωση από το ότι συνδέονταν με το νεοϊδρυθέν επίλεκτο σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας, την «κύρια δύναμη τρομοκράτησης του λαού», δηλαδή αφορούσε τον θεσμικό της ρόλο.
Στις 8 Νοεμβρίου του 1983 έγινε επίθεση σε Χωροφύλακες από μέλη της οργάνωσης. Δυο χωροφύλακες, δηλαδή ο Κώστας Αργυρόπουλος και ο Ιωάννης Χατζημπίρος προσπάθησαν να σταματήσουν μια μοτοσυκλέτα που δεν είχε πινακίδες, όπου επέβαιναν δυο άτομα, εκείνοι πυροβόλησαν προς το μέρος του αυτοκινήτου των χωροφυλάκων και διέφυγαν. Κανένας δεν τραυματίστηκε από την επίθεση, ενώ εντάχθηκε στις επιθέσεις της οργάνωσης και αυτή, λόγω του βρέθηκε το όπλο που πυροβόλησαν σε γιάφκα της οργάνωσης στα Κάτω Πατήσια.
Στις 15 Νοεμβρίου του 1983 δολοφονήθηκαν στο Φάρο του Νέου Ψυχικού και ενώ επέβαιναν σε αυτοκίνητο, ο Αμερικανός πλοίαρχος ανώτατο στέλεχος (υπαρχηγός) της Αμερικανικής Στρατιωτικής Αποστολής JUSSMAG (Τζασμάγκ) στην Αθήνα Τζορτζ Τσάντες και ο οδηγός του Νίκος Βελούτσος. Κανένα από τα μέλη της οργάνωσης, που έχουν συλληφθεί, δεν έχει αποδεχτεί την συμμετοχή του σε αυτή την δολοφονία, και κανείς δεν παραπέμφθηκε για αυτήν στην δικαιοσύνη.
Στις 3 Απριλίου του 1984 έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Αμερικανού αρχισμηνία της JUSSMAG (Τζασμάγκ) Ρόμπερτ Τσαντ (Robert Judd) στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος του Αγίου Δημητρίου. Την επίθεση έκαναν οι Δημήτρης Κουφοντίνας και Χριστόδουλος Ξηρός που επέβαιναν σε μηχανάκι αλλά ο αρχισμηνίας επιταχύνοντας -αν και βαριά τραυματισμένος- το αυτοκίνητό του κατάφερε να ξεφύγει.
Τον Φθινόπωρο του 1984 ο Χριστόδουλος Ξηρός, ο Γιάννης Σκανδάλης και ο Δημήτρης Κουφοντίνας εισέβαλλαν στον υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στα Κάτω Πετράλωνα και απέσπασαν από τον ταμία, που εκείνη την ώρα καταμετρούσε τα χρήματα της ημέρας, 300.000 δρχ. Η υπόθεση διαλευκάνθηκε ύστερα από την ομολογία του Χριστόδουλου Ξηρού, μετά τη σύλληψή του.
Στις 24 Δεκεμβρίου του 1984 οι Πάτροκλος Τσελέντης, Παύλος Σερίφης, Γιάννης Σκανδάλης, Δημήτρης Κουφοντίνας, Οζτούρκ Γιαβούζ και Χριστόδουλος Ξηρός εισέβαλλαν στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στα Άνω Πετράλωνα, και αφού σκότωσαν εξ επαφής τον φρουρό της τράπεζας, αστυφύλακα Χρήστο Μάτη, άρπαξαν 7.5 εκατ. δρχ. και το πιστόλι του φρουρού και εξαφανίστηκαν. Φυσικός αυτουργός της δολοφονίας ήταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Και αυτή η υπόθεση διαλευκάνθηκε μετά την ομολογία του Ξηρού.
Στις 21 Φεβρουαρίου του 1985 δολοφονείται στο Κολωνάκι, μέσα στο αυτοκίνητό του, ο εκδότης της εφημερίδας Απογευματινής και Υπουργός Βιομηχανίας της κυβέρνησης Μαρκεζίνη επί Χούντας, Νικόλαος Μομφεράτος μαζί με τον σωφέρ του Παναγιώτη Ρουσσέτη.Ένοχοι για την δολοφονία κρίθηκαν οι Δημήτρης Κουφοντίνας, Χριστόδουλος Ξηρός, Βασίλης Τζωρτζάτος, Πάτροκλος Τσελέντης και Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.
Στις 26 Νοεμβρίου του 1985 έγινε βομβιστική επίθεση σε κλούβα των ΜΑΤ έξω από την έδρα των αστυνομικών δυνάμεων στην Καισαριανή. Από την έκρηξη σκοτώθηκε ο αστυφύλακας Ιωάννης Γεωργακόπουλος και τραυματίστηκαν ακόμα 14 αστυνομικοί. Οι Βασίλης Τζωρτζάτος, Δημήτρης Κουφοντίνας, και Χριστόδουλος Ξηρός έστησαν την ενέδρα, περιμένοντας τη διέλευση του λεωφορείου και ενεργοποιώντας τον μηχανισμό πυροδότησης την κατάλληλη στιγμή. Στην προκήρυξή της η οργάνωση αναφέρει ότι η επίθεση έγινε ως εκδίκηση για τον φόνο του Μιχάλη Καλτεζά που είχε συμβεί κατά την διάρκεια της επετείου του πολυτεχνείου εκείνης της χρονιάς.
Στις 8 Απριλίου του 1986 δολοφονήθηκε από τον Χριστόδουλο Ξηρό στο Κολωνάκι κατά τη στιγμή που έβγαινε από το σπίτι του, ο μεγαλοβιομήχανος Δημήτρης Αγγελόπουλος. Στην επιχείρηση συμμετείχαν επίσης οι Δημήτρης Κουφοντίνας, Γιώργος Σκανδάλης και Πάτροκλος Τσελέντης, ενώ το δικαστήριο έκρινε ως ένοχο και τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο και τον Βασίλη Τζωρτζάτο.
Στις 5 Οκτωβρίου του 1986 έγινε πολλαπλή βομβιστική επίθεση με στόχο τις εφορίες των Αθηνών. 4 βόμβες τοποθετήθηκαν. Η μια στην εφορία του Αγίου Δημητρίου, η δεύτερη στο Καλαμάκι και οι άλλες δυο στις εφορίες του Αμαρουσίου και της Νέας Ιωνίας. Στην προκήρυξη της η 17Ν έγραφε «(…) Αποφασίσαμε λοιπόν να χτυπήσουμε με βόμβες τέσσερις απ’ τις υπηρεσίες του μηχανισμού απάτης-ληστείας του λαϊκού εισοδήματος, που αποκαλείται φορολογικό σύστημα του ελληνικού κράτους-απατεώνα, τις λαομίσητες Εφορίες. (…)»
Στις 4 Φεβρουαρίου του 1987 έγινε απόπειρα δολοφονίας έναντι του νευροχειρούργου και ιδιοκτήτη της ιδιωτικής κλινικής «Εγκέφαλος» Ζαχαρία Καψαλάκη, έξω από την κλινική του στο Χαλάνδρι. Στην επίθεση συμμετείχαν ο Βασίλης Τζωρτζάτος, ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ο Πάτροκλος Τσελέντης. Στην προκήρυξή της η 17Ν κατονομάζει τον Καψαλάκη ως συνυπεύθυνο μαζί με όλους τους μεγαλογιατρούς και το πολιτικό προσωπικό είτε της Ν.Δ. είτε ΠΑΣΟΚ, για την κατάντια και την τραγική κατάσταση της προσφερόμενης υγείας στον τόπο μας. Επίσης αναφέρεται ότι τον πυροβόλησαν στα πόδια ως εκφοβισμό και όχι με σκοπό να τον δολοφονήσουν και αναφέρουν ότι πρόκειται για διαμαρτυρία έναντι του κυκλώματος των μεγαλογιατρών που παίρνουν φακελάκι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία ή αστρονομικά ποσά εργαζόμενοι στις ιδιωτικές κλινικές.
Στις 24 Απριλίου του 1987 έγινε βομβιστική επίθεση έναντι στρατιωτικού λεωφορείου με προορισμό την Αμερικανική βάση στο Ελληνικό. Από την επίθεση τραυματίστηκαν 16 αμερικανοί στρατιώτες και ο Έλληνας οδηγός του Λεωφορείου. Στην εκτέλεση της επιχείρηση συμμετείχαν οι Σάββας και Χριστόδουλος Ξηρός, Βασίλης Τζωρτζάτος, Δημήτρης Κουφοντίνας και Πάτροκλος Τσελέντης. Στην προκήρυξή τους αναφέρουν ότι το χτύπημα είχε σκοπό την έμπρακτη διαμαρτυρία έναντι των Αμερικανών Ιμπεριαλιστών και ότι το λεωφορείο μετέφερε μισθοφόρους που έχουν επιλέξει το επάγγελμα του επαγγελματία φονιά.
Στις 10 Αυγούστου του 1987 πραγματοποιείται η δεύτερη συνεχόμενη επίθεση σε αμερικανικό στρατιωτικό λεωφορείο, αυτή τη φορά στο Καβούρι. Τραυματίστηκαν 11 επιβάτες από τους οποίους 9 ήταν Αμερικανοί. Στην επίθεση συμμετείχαν ο Χριστόδουλος Ξηρός, ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ο Βασίλης Τζωρτζάτος.
Στις 21 Ιανουαρίου του 1988 γίνεται απόπειρα δολοφονίας έναντι του Τζορτζ Κάρος (George Carros) στη Φιλοθέη. Ο Κάρος που ήταν επικεφαλής κλιμακίου της αμερικανικής CIA στην Ελλάδα. Η επίθεση δεν τελεσφόρησε λόγω του ότι οι φρουροί του Κάρος ανακαλύψαν την βόμβα πριν εκραγεί. Η 17Ν. με ανακοίνωση που έστειλε στον Τύπο, τρεις μέρες αργότερα, αναλαμβάνει την ευθύνη της επιχείρησης, και δίνει την πληροφορία ότι μερικές ώρες «αργότερα τηλεφωνήσαμε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία δίνοντας την πληροφορία για την ύπαρξη της βόμβας, για να εμποδίσουμε οποιαδήποτε ενδεχόμενη προβοκάτσια της ασφάλειας ή της CIA με ενδεχόμενα θύματα.» Για την απόπειρα δολοφονίας όλοι οι κατηγορούμενοι (Χριστόδουλος και Σάββας Ξηρός, Πάτροκλος Τσελέντης και Βασίλης Τζωρτζάτος) κρίθηκαν αθώοι.
Την 1η Μαρτίου του 1988 δολοφονείται ο βιομήχανος Αλέξανδρος Αθανασιάδης-Μποδοσάκης. Για τη δολοφονία του Μποδοσάκη, κρίθηκαν ένοχοι οι Δημήτρης Κουφοντίνας, Βασίλης Τζωρτζάτος και Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ενώ ο Χριστόδουλος Ξηρός (που επίσης, σύμφωνα με την ομολογία του, συμμετείχε στην επιχείρηση) κρίθηκε αθώος. Η προκήρυξη που έστειλε η 17Ν. είχε τον ιδιαίτερα εύγλωττο τίτλο, «Ένας δολοφόνος της εργατικής τάξης λιγότερος».
Στις 23 Μαΐου του 1988 έγιναν βομβιστικές επιθέσεις σε αυτοκίνητα Τούρκων διπλωματών στο Παγκράτι. Την επίθεση δικαιολόγησαν ως απάντηση στο τουρκικό φασιστικό καθεστώς.
Στις 28 Ιουνίου του 1988 δολοφονείται λίγα μέτρα μακριά από το σπίτι του στο Κεφαλάρι Κηφισιάς, ο στρατιωτικός ακόλουθος των Η.Π.Α. στην Ελλάδα, πλοίαρχος Γουίλιαμ Νορντίν (William Nordeen). Ένοχοι για την πράξη αυτή κρίθηκαν οι Δημήτρης Κουφοντίνας, Σάββας Ξηρός, Χριστόδουλος Ξηρός, Βασίλης Τζωρτζάτος, Πάτροκλος Τσελέντης και Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.
Στις 13 Ιουλίου του 1988 πραγματοποιείται ληστεία σε ταχυδρομικό ταμιευτήριο στην οδό Πατησίων, ενώ στις 14 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς μέλη της οργάνωσης εισέβαλλαν στο Α.Τ. Βύρωνα και κατάφεραν να κλέψουν δύο περίστροφα, δύο αυτόματα όπλα, έξι μακρύκανα τουφέκια, έξι φορητούς ασύρματους της Αστυνομίας, σφραγίδες του Τμήματος και του παραρτήματος Ασφαλείας και τέσσερα πηλήκια.
Στις 10 Ιανουαρίου του 1989 δολοφονήθηκε ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Ανδρουλιδάκης. Οι δράστες όπως ισχυρίστηκαν στην προκήρυξη, ήθελαν μόνο να τραυματίσουν τον εισαγγελέα καθώς τον πυροβόλησαν στα πόδια. Ο Ανδρουλιδάκης είχε εισηγηθεί την απαλλαγή της οικογένειας Τσάτσου, ιδιοκτήτριας της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ «Ηρακλής», όταν βρέθηκε κατηγορούμενη για απάτες σε βάρος του Δημοσίου. Ο εισαγγελέας ωστόσο πέθανε έναν μήνα μετά την δολοφονική επίθεση από μετεγχειρητικές επιπλοκές. Για την επίθεση κρίθηκαν ένοχοι ο Βασίλης Τζωρτζάτος, ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και ο Κωνσταντίνος Τέλιος.
Στις 18 Ιανουαρίου του 1988 για τους ίδιους λόγους που έγινε η επίθεση στον εισαγγελέα Ανδρουλιδάκη, έγινε απόπειρα δολοφονίας του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Ταρασουλέα. Τον πυροβόλησαν στα πόδια λίγο πριν μπει στο αυτοκίνητό του συνοδευόμενος από τη γυναίκα του. Η 17Ν στην προκήρυξη που εξέδωσε και για τις δυο επιθέσεις σε δικαστικούς λειτουργούς γράφει ότι τους θεωρεί «συνυπεύθυνους και συνενόχους των καπιταλιστών για τις απάτες σε βάρος του τόπου». Για την απόπειρα κρίθηκαν ένοχοι οι Κουφοντίνας, Σάββας Ξηρός και Γιωτόπουλος.
Την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου του 1988 η οργάνωση πυροδότησε τρεις βόμβες μικρής ισχύος σε τρεις προς ενοικίαση κατοικίες Ελλήνων επιχειρηματιών στο Κολωνάκι, το Χαλάνδρι και τα Βριλήσσια. Η προκήρυξη που έστειλε είχε τον τίτλο, «Βόμβες σε σπίτια καπιταλιστών».
Στις 8 Μαΐου του 1988 έγινε απόπειρα δολοφονίας έναντι του Γιώργου Πέτσου, τότε υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών. Η Δικαιοσύνη κήρυξε ενόχους τους Κουφοντίνα, Σ.Ξηρό και Γιωτόπουλο.
Στις 29 Ιουνίου του 1988 οι Ξηροί, ο Κουφοντίνας, ο Τζωρτζάτος και Τέλιος εισέβαλλαν ένοπλοι σε υποκατάστημα της Τράπεζας Εργασίας στην οδό Πατησίων και άρπαξαν περίπου 30 εκατ. δρχ.
Στις 26 Σεπτεμβρίου του 1988 δολοφονήθηκε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Παύλος Μπακογιάννης. Η 17Ν. έστειλε δυο προκηρύξεις με θέμα την δολοφονία και έκανε λόγο για εμπλοκή και ενοχή του Παύλου Μπακογιάννη στο σκάνδαλο Κοσκωτά. Για την δολοφονία έχουν κριθεί ένοχοι ο Κουφοντίνας, ο Σ.Ξηρός, ο Τζωρτζάτος, ο Κωστάρης και ο Γιωτόπουλος.
Στις 24 Δεκεμβρίου του 1988 έγινε κλοπή στρατιωτικού οπλισμού από τις αποθήκες πυρομαχικών του στρατοπέδου του Συκουρίου. Στην επιχείρηση πήραν μέρος οι Ξηροί, ο Τζωρτζάτος, ο Τέλιος, ο Σερίφης, ο Καρατσώλης, ο Κωστάρης και ο Κουφοντίνας.
Στις 3 Φεβρουαρίου του 1990 ο Σάββας Ξηρός και ο Βασίλης Τζωρτζάτος έκλεψαν από το Πολεμικό Μουσείο, δυο παλαιά μπαζούκας συμπληρώνοντας έτσι τον οπλισμό τους. Στην επιχείρηση συμμετείχαν εκτός από τους δυο προαναφερθέντες οι Χριστόδουλος Ξηρός, Θωμάς Σερίφης και Δημήτρης Κουφοντίνας.
Στις 15 Μαΐου του 1990 έγιναν 30 εκρήξεις βομβών στην Εκάλη. Οι περισσότερες βόμβες είχαν τοποθετηθεί σε διάφορα οικόπεδα της περιοχής ενώ μία κατέστρεψε κολώνα της ΔΕΗ. Στην επιχείρηση (τόσο στην προετοιμασία των βομβών όσο και στην τοποθέτησή τους) συμμετείχαν οι Δημήτρης Κουφοντίνας, Σάββας Ξηρός, Χριστόδουλος Ξηρός και Βασίλης Τζωρτζάτος.
Στις 10 Ιουνίου του 1990 χτυπήθηκαν με ρουκέτα τα γραφεία της αμερικανικής πολυεθνικής εταιρείας Procter & Gamble στη λεωφόρο Συγγρού. Στην προκήρυξή της η οργάνωση, περιγράφει την ενέργειά της ως δυναμική αντίδραση στο σχέδιο των ιδιωτικοποιήσεων, όπου πώληση κερδοφόρων βιομηχανικών μονάδων και δημόσιων επιχειρήσεων «συνιστά κλοπή σε βάρος του ελληνικού λαού». Την εκτόξευση, σύμφωνα με την ομολογία του Βασίλη Τζωρτζάτου έκανε ο Σάββας Ξηρός ενώ συμμετείχαν ακόμα ο ίδιος και ο Δημήτρης Κουφοντίνας.
Στις 18 Ιουλίου του 1990 πραγματοποιήθηκε ληστεία στη Τράπεζα Εργασίας στο Περιστέρι.
Στις 20 Νοεμβρίου του 1990 χτυπήθηκε από έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου με τρεις αντιαρματικές ρουκέτες το αυτοκίνητο του Βαρδή Βαρδινογιάννη που ήταν ειδικά θωρακισμένο όχημα. Από την επίθεση δεν υπήρχαν τραυματίες αλλά έγιναν εκτεταμένες ζημιές σε σταθμευμένα αυτοκίνητα.
Στις 16 Δεκεμβρίου του 1990 χτυπήθηκαν με δυο αντιαρματικές ρουκέτες τα γραφεία της τότε ΕΟΚ στο Κολωνάκι.
Μεταξύ 25-28 Ιανουαρίου του 1991 τρεις βομβιστικές επιθέσεις λαμβάνουν χώρα σε τράπεζες αμερικανικών συμφερόντων. Συγκεκριμένα, χτυπήθηκαν τα υποκαταστήματα της Citibank σε Χαλάνδρι και Αγία Παρασκευή (δεν εξερράγη), και της Barclays στο Μαρούσι στις 25 Ιανουαρίου. Επίσης, βόμβα εξερράγη και στο γραφείο του Γάλλου στρατιωτικού ακόλουθου στο Μετς, Φεγέτ Μπερνέτ. Ως συνέχεια αυτών των επιθέσεων, την Κυριακή 27 Ιανουαρίου, αντιαρματική ρουκέτα χτύπησε τα γραφεία της American Express στο κέντρο της Αθήνας και την Δευτέρα 28 Ιανουαρίου το βράδυ τα γραφεία της BP στο Χαλάνδρι ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στον Κόλπο και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, όπως έγραψαν οι ίδιοι στις προκηρύξεις τους.
Στις 12 Μαρτίου του 1991 σκοτώνεται από έκρηξη βόμβας στην είσοδο του σπιτιού του, ο Αμερικανός λοχίας Ρόναλντ Στιούαρτ. Ο Στιούαρτ δεν ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του Αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα, ούτε υπεύθυνος σε κάποιον σημαντικό τομέα, για αυτό και οι εφημερίδες απέδωσαν την ενέργεια σε πρόθεση της οργάνωσης να εξοργίσει ακόμα περισσότερο τους Αμερικανούς. Κάτι που τελικά το επιβεβαιώνει και η οργάνωση μέσα από την προκήρυξή της. Ένοχοι για την δολοφονία κρίθηκαν οι Δημήτρης Κουφοντίνας, Σάββας Ξηρός, Χριστόδουλος Ξηρός, Ηρακλής Κωστάρης και Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.
Την ίδια ημέρα πέντε βόμβες εκρήγνυνται σε πέντε τουριστικά λεωφορεία που είχαν επιστρατευτεί από την κυβέρνηση λόγω της μεγάλης απεργίας των οδηγών λεωφορείων του ΟΑΣΑ που αντιδρούσαν στην ιδιωτικοποίηση των συγκοινωνιών. Στις 31 Μαρτίου του 1991 ρουκέτα εκτοξεύτηκε στο ξενοδοχείο «Πεντελικόν», η οποία όμως εξερράγη στο κήπο του ξενοδοχείου, προκαλώντας ελάχιστες ζημιές. Κατά την 17Ν., το ξενοδοχείο ανήκε στον όμιλο του Βαρδή Βαρδινογιάννη, που είχαν αποτύχει προηγουμένως να δολοφονήσουν.
Ακολούθησαν αρκετές βομβιστικές επιθέσεις. Μια εξ’αυτών έγινε στο ρυμουλκό «Καραπιπέρης -6» στο λιμάνι του Περάματος, όπου το βύθισε. Αργότερα βομβιστική επίθεση έγινε σε υποκατάστημα της ΔΕΗ στους Αγίους Αναργύρους και στα γραφεία της Siemens. Επίσης το 1991 πραγματοποίησαν βομβιστική επίθεση στην τσιμεντοβιομηχανία «ΧΑΛΥΨ», στο εργοστάσιο της Löwenbräu και έναντι Τούρκων διπλωματών.
Στις 7 Οκτωβρίου του 1991 δολοφονείται ο Τούρκος διπλωματικός ακόλουθος Τσετίν Γκιοργκιού, ο λόγος της δολοφονίας όπως και οι απόπειρες εις βάρος άλλων Τούρκων διπλωματών νωρίτερα ήταν κατά την 17Ν ο φασιστικός επεκτατισμός της Τουρκίας. Για αυτές τις επιθέσεις δεν υπήρχε καμία παραδοχή από τους κατηγορούμενους, ενώ είναι ανοικτό το ενδεχόμενο οι επιθέσεις να έγιναν σε συνεργασία με τον τον Αρμενικό Μυστικό Απελευθερωτικό Στρατό (ASALA). Ένοχοι πάντως κρίθηκαν οι Δημήτρης Κουφοντίνας, Σάββας Ξηρός και Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.
Στις 2 Νοεμβρίου του 1991 μετά από επίθεση σε λεωφορείο των ΜΑΤ σκοτώθηκε ο αστυφύλακας Γιάννης Βάρης και τραυματίστηκαν ακόμα 7 αστυνομικοί. Την ρουκέτα εκτόξευσε από κοντινή απόσταση ο Σάββας Ξηρός ενώ ταυτόχρονα η κλούβα χτυπήθηκε και με χειροβομβίδα.
Στις 8 Δεκεμβρίου του 1991 έγινε βομβιστική επίθεση στα γραφεία της ΒΙΟΧΑΛΚΟ.
Στις 14 Ιουλίου του 1992 η οργάνωση προσπάθησε να δολοφονήσεις τον τότε υπουργό οικονομικών Ιωάννη Παλαιοκρασσά με ρουκέτα την ώρα που ο υπουργός έφευγε από το γραφείο του στο Σύνταγμα. Η ρουκέτα δεν χτύπησε το αυτοκίνητο, αλλά έπεσε λίγο πιο μπροστά από τον προφυλακτήρα. Η θωρακισμένη λιμουζίνα του Υπουργού άντεξε το ωστικό κύμα, ενώ ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο, καταστράφηκε ολοσχερώς. Ωστόσο η μεγαλύτερη απώλεια ήταν ο θάνατος του φοιτητή Θάνου Αξαρλιάν, που περνούσε εκείνη την ώρα, πεζός και βέβαια δεν ήταν στόχος της οργάνωσης. Ο θάνατος όμως του Θάνου Αξαρλιάν, μετέβαλλε δραστικά την άποψη του κόσμου για την 17Ν. που άρχιζε πλέον να την ταυτίζει με εγκληματική οργάνωση. Ένοχοι για την ενέργεια αυτή κρίθηκαν ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Σάββας Ξηρός, ο Χριστόδουλος Ξηρός, ο Βασίλης Τζωρτζάτος, ο Κώστας Τέλιος και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος (ηθικός αυτουργός).
Στις 20 Νοεμβρίου και στις 3 Δεκεμβρίου του 1992 έγιναν βομβιστικές επιθέσεις στις εφορίες της Νέας Φιλαδέλφειας και του Αμαρουσίου, ενώ στις 21 Δεκεμβρίου έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του βουλευτή της Ν.Δ., Ελευθέριου Παπαδημητρίου, στο Μαρούσι.
Μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου 1993 τα μέλη της 17Ν πραγματοποίησαν σειρά βομβιστικών επιθέσεων κατά Εφοριών και εφοριακών.
Στις 24 Ιανουαρίου του 1994 δολοφονείται ο τέως διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, Μιχάλης Βρανόπουλος, λίγο πριν μπει στο δικηγορικό του γραφείο στο Κολωνάκι. Ακολουθούν βομβιστικές επιθέσεις σε ALICO – NATIONALE NEDERLANDEN – HMS ARK ROYAL και μια (αποτυχημένη) επίθεση με δυο ρουκέτες εναντίον του βρετανικού αεροπλανοφόρου en:HMS Ark Royal (R07) στην Ακτή Ξαβερίου στον Πειραιά. Τον Απρίλιο του 1994 έγινε Βομβιστική επίθεση σε φορτηγό της MIELE και τον Μάϊο Βομβιστική επίθεση εναντίον των γραφείων της IBM στην Ελλάδα.
Το 1995 γίνεται επίθεση με ρουκέτες στον τηλεοπτικό σταθμό του MEGA CHANNEL και το 1996 ύστερα από τα γεγονότα στα Ίμια γίνεται επίθεση με ρουκέτα κατά της Αμερικανικής Πρεσβείας. Ακολουθούν και άλλες βομβιστικές επιθέσεις, που η μια ήταν σε σε αυτοκίνητο αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας, στην Κυψέλη και σε υποκατάστημα της της τράπεζας Citibank στο Χαλάνδρι. Τις δυο τελευταίες επιθέσεις πάντως τις αρνούνται τα μέλη της 17Ν, ωστόσο συσχετίστηκαν από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία.
Τον Ιανουάριο του 1997 έγινε ληστεία στο υποκατάστημα των ΕΛ.ΤΑ στο Βύρωνα, όπου πήραν το ποσό των 90.000.000 δρχ, ενώ στις 28 Μαΐου του 1997 δολοφονείται από τρεις ενόπλους, με έξι πυροβολισμούς, ο εφοπλιστής Κώστας Περατικός. Από την ομολογία του Βασίλη Ξηρού, προέκυψε ότι στην επιχείρηση συμμετείχαν ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο Σάββας Ξηρός, και κάποιος άγνωστος στον Βασίλη Ξηρό, με το ψευδώνυμο Τάκης. Στην προκήρυξη που έστειλε η οργάνωση, κατηγορεί τον Περατικό για την διάλυση, την χρεωκοπία και το κλείσιμο των Ναυπηγείων της Ελευσίνας.
Το 1998 έγιναν βομβιστικές επιθέσεις σε καταστήματα των McDonald’s στο Χαλάνδρι και στα Βριλήσια και σε κατάστημα της General Motors στη λεωφόρο Κηφισίας. Επίσης έγιναν βομβιστικές επιθέσεις σε κατάστημα της Chrysler στη λεωφόρο Κατεχάκη στο Νέο Ψυχικό και στην αντιπροσωπεία της Opel, στη λεωφόρο Μεσογείων στον Χολαργό και σε υποκαταστήματα της Citibank και της Εθνικής τράπεζας.Στις 17 Δεκεμβρίου του 1998 έγινε ληστεία στην Εθνική Τράπεζα στο Παγκράτι, όπου έμελλε να ήταν και η τελευταία της οργάνωσης.
Τον Μάρτιο του 1999 έγινε επίθεση με ρουκέτα στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου βομβιστική επίθεση στα γραφεία της Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ στο Γαλάτσι. Ακολούθησαν επιθέσεις με ρουκέτες στα γραφεία της “Chase Manhattan” της “Midland Bank” και της “Banque National de Paris” τα οποία βρίσκονταν σε μικρή απόσταση το ένα από το άλλο στην Ακτή Μιαούλη και μια βομβιστική επίθεση στην Ολλανδική πρεσβεία και επίθεση με ρουκέτα στο σπίτι του Γερμανού πρέσβη.
Στις 8 Ιουνίου του 2000 γίνεται και η τελευταία δολοφονάι της οργάνωσης. Δολοφονείται ο Άγγλος στρατιωτικός και διπλωμάτης Στήβεν Σόντερς.
Το 2001 γίνεται ληστεία σε χρηματαποστολή του ΟΤΕ Πειραιά και τον Νοέμβριο του 2001 απόπειρα δολοφονίας έναντι του βουλευτή της ΝΔ Βασίλη Μιχαλολιάκου.
Το 2002 λίγο πριν εκραγεί η βόμβα στα χέρια του Σάββα Ξηρού έγινε και η τελευταία ληστεία σε χρηματοαποστολή στις 2 Απριλίου. Έγινε στην οδό Πατησίων σε χρηματοαποστολή του ΟΤΕ όπου κλάπηκε το ποσό των 130.000.000 δρχ.
Η δράση της οργάνωσης είναι τα παραπάνω γεγονότα που στοίχησαν την ζωή σε 23 τουλάχιστον ανθρώπους. Η οργάνωση φάντασμα για 27 χρόνια συνελήφθη το καλοκαίρι του 2002. Ο τραυματισμός του Σάββα Ξηρού οδήγησε στην σύλληψη του Χριστόδουλου Ξηρού στην Αθήνα στις 3 Ιουλίου, του Βασίλη Ξηρού και του Διονύση Γεωργιάδη στη Θεσσαλονίκη στις 16 Ιουλίου, του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στους Λειψούς στις 17 Ιουλίου και του Βασίλη Τζωρτζάτου και Θεολόγου Ψαραδέλλη στη Χιλιαδού την επόμενη μέρα. Στις 20 Ιουλίου, συνελήφησαν ο Κωνσταντίνος Καρατσώλης και ο Ηρακλής Κωστάρης στο Μόρφιο Θεσπρωτίας, στις 21 Ιουλίου στην Αθήνα ο Θωμάς Σερίφης και στις 24 Ιουλίου ο Παύλος Σερίφης στην Καρδίτσα.
Ο Κωνσταντίνος Τέλιος παραδόθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 23 Ιουλίου. Στην Αθήνα συνελήφθησαν ο Πάτροκλος Τσελέντης στις 25 Ιουλίου, ο Νίκος Παπαναστασίου στις 26 Ιουλίου και ο Σωτήρης Κονδύλης την 1 Αυγούστου. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας παραδόθηκε στην αστυνομία στις 5 Σεπτεμβρίου όπου αποκαλύφθηκε ότι κρυβόταν στο Αγκίστρι. Στις 12 Σεπτεμβρίου συνελήφθη η Αγγελική Σωτηροπούλου (σύντροφος του Κουφοντίνα) και στις 9 Ιανουαρίου 2003 ο Ανέστης Παπαναστασίου.
Για την συμμετοχή στις επιθέσεις έχουν καταδικαστεί 15 από τους συλληφθέντες, ενώ αθωώθηκαν 4, δηλαδή ο Γιάννης Σερίφης, η Αγγελική Σωτηροπούλου, ο Θεολόγος Ψαραδέλλης και ο Ανέστης Παπαναστασίου.
Κάποιοι θεωρούν την 17 Νοέμβρη ως κομμάτι της ελληνικής αριστερής τρομοκρατίας που λειτουργούσε ως εργαλείο των ξένων μυστικών υπηρεσιών του τότε ανατολικού μπλοκ, και της ΕΣΣΔ προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στην Ελλάδα.
Σχετική αναφορά μάλιστα έχει κάνει και ο δημοσιογράφος Καράμπελας στο βιβλίο του “το Ελληνικό αντάρτικο πόλης 1974-1985”.
Μεταξύ άλλων θεωριών, πολιτικοί και δημοσιογράφοι προσκείμενοι στη Νέα Δημοκρατία κατά καιρούς είχαν ισχυριστεί ότι η 17 Νοέμβρη είχε ως αρχηγό τον Ανδρέα Παπανδρέου και κατευθυνόταν από παπανδρεϊκούς αξιωματικούς και στελέχη της ΕΥΠ.
Η Βιργινία Τσουδερού, Υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, κατηγόρησε ως καθοδηγητές της ελληνικής τρομοκρατίας τον Κώστα Τσίμα, που στις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ 1981-1989 ήταν Διοικητής της ΕΥΠ και Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και τον Διευθυντή του Τμήματος Ασφαλείας της ΕΥΠ, Συνταγματάρχη Γιάννη Αλεξάκη.
Κατά την εξάρθρωση της οργάνωσης πάντως αποκαλύφθηκε ότι η μοναδική σχέση 17 Νοέμβρη και ΠΑΣΟΚ ήταν το γεγονός ότι ο Δημήτρης Κουφοντίνας ήταν μέλος της ΠΑΜΚ (οργάνωση του ΠΑΣΟΚ για μαθητές λυκείου) και θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου στα εφηβικά του χρόνια.
Εμείς ωστόσο θεωρούμε ότι οι συλληφθέντες ήταν απλά εκτελεστικά μέλη της οργάνωσης. Δεν έχει ποτέ διευκρινιστεί (δημόσια τουλάχιστον) ποιοι έγραφαν τις προκηρύξεις και από ποιους πέρναν τις ευαίσθητες πληροφορίες για τα πρόσωπα που δολοφονήσαν ή έκαναν απόπειρες εις βάρος τους. Επίσης είναι πλέον γνωστό ότι υπάρχουν πολλά μέλη της 17Ν που δεν έχουν συλληφθεί.
Η οργάνωση αυτή μαζί με τον ΕΛΑ ήταν οι κυριότερες ακροαριστερές ένοπλες οργανώσεις στην Ελλάδα στην διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ο ΕΛΑ ή Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας ευθύνεται για την δολοφονία του αρχιβασανιστή Πέτρου Μπάμπαλη στις 31 Ιανουαρίου του 1979, ενώ στην διάρκεια της δράσης της έχασε και δυο μέλη, δηλαδή τον Χρήστο Κασσίμη και τον Χρήστο Τσουτσουβή, που σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια της προσπάθειας της αστυνομίας να τους συλλάβουν. Ο ΕΛΑ πάντως εξέδιδε έντυπο προπαγάνδας των θέσεών του με την ονομασία Αντιπηροφόρηση. Πάνω από 15.000 αντίτυπα διανέμονταν στις γειτονιές της Αθήνας. Ο ΕΛΑ τον Ιανουάριο του 1995 ανακοίνωσε την παύση της δράσης του, που δεν προέκυψε όμως από συλλήψεις μελών όπως στην περίπτωση της 17Ν, αλλά ήταν προϊόν πολιτικής απόφασης.
Για τον ΕΛΑ έγιναν 4 συλλήψεις ατόμων. Στο πρωτοδικείο καταδικάστηκαν με 25 χρόνια φυλάκισης ο καθένας ωστόσο και οι τέσσερις αθωώθηκαν σε δεύτερο βαθμό. Ο ΕΛΑ χρησιμοποιούσε κυρίως βόμβες για να παρεμβαίνει στα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα της εποχής του, ενώ διοργάνωνε συνέδρια ή ανοικτές συνελεύσεις των μελών του και παρενέβαινε έντονα στους χώρους εργασίας (σε απεργίες) και στις γειτονιές στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Αν και θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από τις αρχές, έχει πολύ λιγότερες δολοφονίες στο ενεργητικό της σε σχέση με την 17Ν και από τι φαίνεται ήταν και πολύ μαζικότερη οργάνωση σε σχέση με την 17Ν. Πρότυπο του ΕΛΑ ήταν εκείνο της οργάνωσης των ερυθρών ταξιαρχιών στην Ιταλία. Για την ιστορία πάντως οι άνθρωποι που κατηγορήθηκαν για συμμετοχή στην οργάνωση αυτή ήταν ο Χρήστος Τσιγαρίδας, η Ειρήνη Αθανασάκη, ο Άγγελος Κανάς και ο Κώστας Αγαπίου.
Θα κλείσουμε πάντως το άρθρο με ένα περιστατικό που έγινε το 1992 και αφορούσε την πρώτη προσπάθεια της Ελληνικής αστυνομίας να συλλάβει τα μέλη της 17Ν. Είναι το γνωστό περιστατικό της Λουίζης Ριανκούρ.
Στα μέσα λοιπόν του Μαρτίου του 1992 ο τότε αρχηγός της Ελληνικής αστυνομίας, Στέφανος Μακρής, δέχεται ένα τηλεφώνημα από μια άγνωστη γυναίκα που του συστήθηκε ως «Άννα» λέγοντας του ότι έχει σημαντικές πληροφορίες για την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη. Η «Άννα» αποκάλυψε στον Μακρή ότι η 17 Νοέμβρη ετοίμαζε δολοφονικό χτύπημα εναντίον δικαστικού λειτουργού στις 27 Μαρτίου 1992. Σύμφωνα με την «Άννα» οι τρομοκράτες είχαν συμφωνήσει ότι σε περίπτωση που η επιχείρηση αποτύγχανε, αυτοί θα συγκεντρώνονταν σε ένα πάρκο στην οδό Λουίζης Ριανκούρ στους Αμπελόκηπους.
Στην κατάθεση του στη δίκη της «17 Νοέμβρη» ο Μακρής κατονόμασε ως πληροφοριοδότη την Μαρία Τσιντέρη, η οποία εργάζονταν σε μικροβιολογικό εργαστήριο και ήταν σύζυγος αξιωματικού της αστυνομίας. Σύμφωνα με τον Μακρή, η Τσιντέρη έλαβε 13 εκατομμύρια δραχμές για τις πληροφορίες που έδωσε και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Ο Μακρής ανέφερε στο δικαστήριο ότι της έδωσε ο ίδιος τα χρήματα σε ερημική τοποθεσία που του είχε υποδείξει η πληροφοριοδότης ώστε να του δώσει επιπλέον πληροφορίες. Ωστόσο η Τσιντέρη κατά την κατάθεση της στη δίκη της 17 Νοέμβρη διέψευσε τους ισχυρισμούς του Μακρή και υποστήριξε ότι δεν έχει καμία ανάμειξη στην υπόθεση.
Αξιοποιώντας ωστόσο την πληροφορία που είχε η Αστυνομία ανέλαβε την οργάνωση μια αστυνομικής επιχείρησης που είχε σαν στόχο την παρακολούθηση της περιοχής, την φωτογράφιση υπόπτων και τελικά την σύλληψη των μελών της 17 Νοέμβρη.
Οι αστυνομικοί εντοπίζουν φτάνοντας στο σημείο ένα παρκαρισμένο βαν. Κατά την παρακολούθηση που έκαναν, είδαν να βγαίνει από το όχημα ένας άντρας με περούκα. Θεωρώντας τον ως ύποπτο, ένας από τους αστυνομικούς πήγε να τηλεφωνήσει στα κεντρικά της ΕΛΑΣ, προκειμένου να εξακριβώσει αν το όχημα ήταν κλεμμένο. Ωστόσο μέχρι να επιστρέψει πίσω, και αφού εν τω μεταξύ έχει πληροφορηθεί ότι είναι όντως κλεμμένο, τα μέλη της 17Ν επιβιβάστηκαν στο όχημα και διέφυγαν.
Το αυτοκίνητο της αστυνομίας κυνήγησε το όχημα με τους υπόπτους. Ωστόσο σε μία στροφή προς τα Τουρκοβούνια, ο οδηγός του αστυνομικού οχήματος έχασε το βαν, αφού αυτός έστριψε προς την λεωφόρο Κηφισίας. Οι διωκτικές αρχές απέκρυψαν το γεγονός για έναν ολόκληρο μήνα, μέχρι που αποκαλύφθηκε στον Τύπο. Ο τότε υπουργός Δημοσίας Τάξης, Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος, παραδέχθηκε σε συνέντευξη τύπου που έδωσε, πως «η μονάδα των ΕΚΑΜ που πήρε μέρος στην επιχείρηση δεν έκανε καλά τη δουλειά της» και «από την Αστυνομία υπήρχαν διαρροές προς τις τρομοκρατικές οργανώσεις».
Το μέλος της 17 Νοέμβρη Βασίλης Τζωρτζάτος ανέφερε στις διωκτικές αρχές ότι στο περιστατικό της Λουίζης Ριανκούρ ήταν ο ίδιος μαζί με τον «Λουκά» (Δημήτρη Κουφοντίνα), τον «Μιχάλη» (Σάββα Ξηρό) και κάποιους άλλους που δε θυμόταν. Το ίδιο ισχυρίστηκε στην κατάθεση του στις διωκτικές αρχές και ο Χριστόδουλος Ξηρός, ο οποίος ανέφερε με την σειρά του ότι παρόντες στην Λουίζης Ριανκούρ ήταν ο αδερφός του, Σάββας, ο Κουφοντίνας, ο Τζωρτζάτος και ένας ακόμη που δε θυμάται.
Η 17 Νοέμβρη πάντως εκείνη την εποχή εξέδωσε προκήρυξη με αφορμή το περισταικό γράφοντας τα εξής:
Οι μπάτσοι μας ακολούθησαν, όντας μόνο τρεις μέσα στο Fiat, από κάποια απόσταση, μην τολμώντας να μας πλησιάσουν. Φαίνεται ότι ο Μαυρουλέας*, άρχισε να αναρωτιέται και να συνειδητοποιεί τι ακριβώς συμβαίνει και κράτησε μακριά το Fiat…[] Πράγματι μέσα στο Fiat δεν είχαν καμία τύχη, δεν θα προλάβαιναν να ρίξουν ούτε δυο σφαίρες, αφού από το πίσω μέρος του βαν τους σημάδευαν δυο σύντροφοι μας με αυτόματα όπλα, έτοιμοι να τους πυροβολήσουν στην παραμικρή τους κίνηση, ενώ συνολικά ήμασταν πέντε με μεγάλο οπλισμό.
*Ο Μαρουλέας ήταν ο επικεφαλής της ομάδας των ΕΚΑΜ που έφτασε στο σημείο. Ουσιαστικά ο άνθρωπος που οργάνωσε την αποτυχημένη επιχείρηση σύλληψης των μελών της 17Ν. Μετά το περιστατικό αποπέμφθηκε από διοικητής των ΕΚΑΜ και αναγνώρισε και ο ίδιος τις ευθύνες του για το φιάσκο, που τις επέρριψε στον τότε διοικητή της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, ο οποίος είχε και την συνολική ευθύνη του συντονισμού της επιχείρησης
