Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος
Καθώς η χώρα βρίσκεται σε πολύπλευρη κρίση με ασύμμετρες συνέπειες και ασύμμετρη διάρκεια , το βουητό μιάς επερχόμενης κοινωνικής έκρηξης γίνεται όλο και πιό έντονο. Η μεθοδευμένη δε από την Δεξιά απίσχανση του δημοκρατικού θεσμικού πλαισίου κι ο εκφυλισμός του συστήματος διακυβέρνησης της χώρας έχουν σαν αποτέλεσμα να έχουν μεταβληθεί σε μέρος του προβλήματος βασικοί πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το έλλειμμα , ούτως ειπείν, οργανωμένου μαζικού διεκδικητικού κινήματος με σαφές ταξικό πρόσημο, με μέτωπα πάλης και μιά Αριστερά ικανή να πολιτικοποιεί τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό έχει αφήσει εντελώς ελεύθερα τα χέρια στις πιο αντιδραστικές κοινωνικές δυνάμεις με απρόβλεπτες συνέπειες για την Δημοκρατία. Έχει αποδειχτεί και ιστορικά, πέραν των θεωρητικών και ιδεολογικών επεξεργασιών ότι η Αριστερά είναι συνεπής με τον εαυτό της μόνο όταν λειτουργεί σαν οργανωτής και καθοδηγητής μαζών και αγώνων με το όραμα μιας δικαιότερης κοινωνίας.
Τα φληναφήματα περί κυβερνώσας Αριστεράς, έστω και κάτω από τις καλύτερες των προπϋποθέσεων , ως και η παράνοια Τσίπρα περί αριστερού καπιταλισμού, δεν μπορεί να είναι αριστερή πολιτική. Δεν είναι καν πολιτική. Ούτε φυσικά το κυνήγι της κυβερνησιμότητας την τιμά ιδιαίτερα αφού οδηγείται, εκ των πραγμάτων, σε τακτικές συμμαχίες και στο έλεος των εσωτερικών αντιφάσεων που εξ ορισμού αυτές εμπεριέχουν , πχ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
(Στην Ελλάδα άλλωστε δεν υπάρχουν, από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, ισχυρές και συμπαγείς κοινωνικές δυνάμεις για να στηρίξουν προγράμματα και συγκλίσεις. Έχουμε, και ιστορικά πλέον , μια κατακερματισμένη κοινωνία σε μικροομάδες συμφερόντων με πλημμυρίδα και άμπωτη που οφείλονται στην όλη πορεία του ελληνικού Έθνους , καθώς πορεύεται δίχως παραγωγικές δομές επί δύο αιώνες. Και αυτό είναι απότοκο του ότι απελευθερώθηκε μεν ο τόπος από τον τουρκικό ζυγό αλλά ποτέ δεν απόκτησε την εθνική του ανεξαρτησία. Το πρόβλημα ανυπαρξίας ηγετικής τάξης προ και μετά το 1821 καθόρισε όλα τα αρνητικά των δύο αιώνων εθνικού βίου. Αλλά αυτό είναι από μόνο του ένα πελώριο ζήτημα που ταλάνισε τον ελληνισμό και θα συνεχίσει να τον ταλανίζει για πολύ ακόμη.)
Κατά την μη ταπεινή άποψή μας η Αριστερά σε όλες της τις εκφάνσεις αδυνατεί ή δεν θέλει να διαβάσει σωστά την περιρρέουσα κρίση θεσμών και να αντιπαρατεθεί στο υπάρχον σύστημα με πρόγραμμα αμφισβήτησης και ανατροπής. Απλώς θρηνεί στα συντρίμμια της οικονομίας , του Κράτους Προνοίας, της Υγείας και του Κράτους Δικαίου. Η κρίση του συστήματος είναι πλέον κοινός τόπος. Ακόμη και οι δημοσκοπήσεις που το ίδιο το σύστημα οργανώνει καταγράφουν τις αντισυστημικές διαθέσεις της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος καθώς οι μεθοδεύσεις υπέρ συγκεκριμένων συμφερόντων είναι το κύριο μέλημα των θεσμών. Η επιμονή της όποιας Αριστεράς να κινείται εντός των πλαισίων του συστήματος και της κρίσης του την έχει οδηγήσει σε διάσταση με την κοινωνική Αριστερά που γεννά το ίδιο το σύστημα. Με αποτέλεσμα και όλος ο χώρος του κοινωνικού ριζοσπαστισμού να αφήνεται έρμαιο της Ακροδεξιάς. Όπως ακριβώς συμβαίνει διεθνώς στα πλαίσια της πολυκρίσης του καπιταλιστικού συστήματος η οποία είναι φορτισμένη με ακραίες ταξικές πολιτικές.
Η ηγεμονία της κρατικοδίαιτης και μαϊμού μεγαλοαστικής τάξης είναι καθεστώς δύο και πλέον αιώνων στον τόπο μας και δεν αντιμετωπίζεται με τον κυβερνητισμό χωρίς στρατηγική ανατροπής. Η διάλυση της κοινωνικής ισορροπίας που υπήρχε ως το 2010 και το πέρασμα στην κοινωνία του ενός τρίτου είναι σκληρή ταξική επιλογή και όχι μόνο απλά έργο των κατσαπλιάδων της ΝΔ. Μεταλλαγμένη δε πλέον σε συστημική η Αριστερά ήταν αναπόφευκτο να γίνει και έγινε και η ίδια μέρος της κρίσης του συστήματος. Γι αυτό άλλωστε και δεν υπάρχει συνιστώσα της Αριστεράς που να μην έχει οξύτατο πρόβλημα ιδεολογικοπολιτικής συνοχής. Η κονιορτοποίησή της είναι αναπόφευκτη στο άμεσο μέλλον και στον τόπο μας όπως συνέβη για τους ίδιους ακριβώς λόγους στον υπόλοιπο κόσμο. Οι προσπάθειες υπέρβασης του προβλήματος με κρουστικό απλώς λόγο χωρίς πειστικό πρόγραμμα ή με το να παραμονεύουν για την κατάληψη των ανακτόρων οδηγούν την Αριστερά για πολλοστή φορά σε έναν σισύφειο κύκλο.
Ο Ελληνικός λαός συνθλίβεται παραδομένος στα καρτέλ των σουπερμάρκετ με 70% των προϊόντων να είναι εισαγωγής , στα καρτέλ των τραπεζών με 4,5δις κέρδη προ του εξαμήνου του 2025, με το 60% των επιχειρήσεων να είναι ξένων συμφερόντων, με τα καρτέλ της υγείας που έχουν ρημάξει τα ασφαλιστικά ταμεία και υποφέρει υφιστάμενος μία μόνιμη διεργασία ανακατανομής του ΑΕΠ σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας και υπέρ της μπουρζουαζίας μέσω αέναων ανατιμήσεων.
Η κατάσταση αυτή είναι καθεστώς. Με πολιτικές διεργασίες εναλλαγής στην εξουσία δεν αλλάζουν τα καθεστώτα. Τα καθεστώτα ανατρέπονται με ρίξεις σε πολλά επίπεδα και με εντελώς συγκεκριμμένες στοχεύσεις και στρατηγική ικανή να συνεγείρει όλες τις ζωντανές δυνάμεις του λαού μας. Με πολιτικάντικες καντρίλλιες κυβερνησιμότητας , προσωποπαγή πολιτικά υποκείμενα, τακτικισμούς και αναλώσιμους μεσσίες δεν υπάρχει μέλλον. Αυτό πλέον το γνωρίζει πολύ καλά ο λαός μας γι αυτό και συμπεριφέρεται ως κινούμενη άμμος και αργά ή γρήγορα θα γκρεμίσει το σαθρό κοινωνικοπολιτικό καθεστώς που ως τώρα λειτουργεί με τον πιο άθλιο τρόπο και αναπαράγεται απρόσκοπτα.Από την στιγμή που η Αριστερά περιφρονεί, αν μη τι άλλο, την ουτοπία που την σηματοδοτεί ιδεολογικά και εφαρμόζει αποϊδεολογικοποιημένες πολιτικές με όρους τάχα πολιτικού ρεαλισμού παύει να είναι Αριστερά. Η Σαμάρεια των πολιτικών υποκειμένων που δηλώνουν Αριστερά είναι πλέον αδύνατο να εγγυηθεί την ιστορική αναγκαιότητα ανάταξης του κινήματος. Η κοινωνική Αριστερά θα ανοίξει τον δρόμο της Επανίδρυσης μακριά από τα συντρίμμια του κρατικού καπιταλισμού που κατέρρευσε και της σοσιαλδημοκρατίας που εξελίχτηκε σε πυλώνα του συστήματος.
Υ.Γ. Στο μαλακό υπογάστριο της χώρας ( Αιγαίο, Αν. Μεσόγειο) Τούρκοι και κρυφοί και φανεροί σύμμαχοί τους προσπαθούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα (de facto) σε βάρος ακόμη και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Η κυβέρνηση της Δεξιάς τους αντιμετωπίζει με την μυστική διπλωματία, μέθοδο που οδηγεί συνήθως σε de jure αναγνώριση των τετελεσμένων. Η αφωνία δε της Αντιπολίτευσης επί του προκειμένου μόνο ως συνενοχή μπορεί να εκληφθεί.
