Για δες κάτι αλλαγές

Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης

Για δες κάτι αλλαγές

Θυμόμαστε όλοι την εποχή που ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης παρουσίαζε το βιβλίο Οι Εβραίοι: Όλη η αλήθεια του Κωνσταντίνου Πλεύρη στις τηλεοπτικές του εκπομπές. Ένα βιβλίο που είναι η επιτομή του αντισημιτισμού στην Ελλάδα. Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε το 2006 από τις εκδόσεις Ήλεκτρον και έχει γύρω στις 1400 σελίδες. Ο συγγραφέας, γνωστός ακροδεξιός, για αυτό το βιβλίο οδηγήθηκε σε δίκη για «ενθάρρυνση ρατσιστικού μίσους» και καταδικάστηκε πρωτοδίκως αλλά σε επόμενη βαθμίδα αθώωθηκε. Ο Γεωργίαδης την εποχή που ήταν στο ΛΑΟΣ είχε έντονες αντισημιτικές αναφορές στον λόγο του που ουκ ολίγες φορές βρέθηκε στο στόχαστρο της κριτικής από την Εβραϊκή κοινότητα της Ελλάδας και όχι μόνο. Σε αυτό το σημείο βέβαια θα πρέπει να τονίσω σε ότι με αφορά πως προφανώς δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που χαρακτηρίζομαι από έντονα ρατσιστικά πάθη και μίση έναντι ομάδων της κοινωνίας μας. Το άκρως αντίθετο ισχύει, ωστόσο δεν μπορώ να μην τονίσω ότι ο τρόπος που πολεμάνε οι Σιωνιστές τους Παλαιστίνιους ότι με βρίσκει σύμφωνο. Και εδώ θα πρέπει να τονίσουμε και κάτι πολύ σημαντικό, ο Εβραϊσμός είναι μια εκ των θρησκειών και όσοι πιστεύουν σε αυτή είναι απολύτως σεβαστοί, ο Σιωνισμός όμως δεν είναι θρησκεία είναι η ακρότητα, που έχει την δική της ιστορία βέβαια, που ζητάει την επικράτηση της λογικής της δημιουργίας ενός κράτους με κάθε τρόπο, δηλαδή είναι ο Εβραϊκός ιμπεριαλισμός και η ιστορία αυτού μόνο αίμα έχει. Η αντίθεση μας λοιπόν είναι με αυτή την λογική.

Ας πάμε όμως στο σήμερα και στα όσα γράφει ο κύριος Γεωργιάδης, που πλέον είναι φανατικός υποστηρικτής των Εβραίων. Δεν στεκόμαστε μόνο στις αναρτήσεις του αλλά και στο μεγάλο συγνώμη που ζήτησε για το γεγονός πως υποστήριζε τις ιδέες του Κωνσνταντίνου Πλεύρη, που το έχει πει πολύ νωρίτερα ( Δείτε εδώ). Η ανάρτηση αυτή είναι από το 2017. Το θέμα όμως είναι ότι ο Γεωργιάδης και πάλι ως ιστορικός δεν λέει την πλήρης αλήθεια. Και αναφέρομαι στο εξής που έγραψε: «Ο Ερντογάν λέει ότι η Ιερουσαλήμ ανήκει στους Άραβες. Ο Νετανιάχου, από την άλλη πλευρά, μας υπενθυμίζει ότι η Ιερουσαλήμ είναι εβραϊκή πόλη. Η Ιερουσαλήμ είναι πράγματι εβραϊκή πόλη. Οι Εβραίοι ίδρυσαν αυτή την πόλη, η ιερή πόλη είναι κληρονομιά τους. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα ιστορικά γεγονότα».

Η συγκεκριμένη ανάρτηση έφερε έντονες αντιδράσεις στην γείτονα χώρα, Τουρκία, με εκτενής αναφορές των Τουρκικών ΜΜΕ σε αυτή του την δήλωση που στερείται όμως πολλών ιστορικών στοιχείων. Μια απλή έρευνα στην σελίδα που αναφέρεται στην Ιερουσαλήμ στο Wiki να γίνει, μπορεί να δει κανείς ποια είναι η αλήθεια για την Ιερουσαλήμ. Ας το γράψουμε όμως και εμείς μπας και γίνει κατανοητό. Η πόλη αυτή ιδρύθηκε περίπου το 2000 πχ από μια φυλή που υπήρχε εκείνη την εποχή που ονομάζονταν Καναανίτες και 600 χρόνια μετά ήρθε υπό την Αιγυπτιακή επιρροή και περίπου το 1000 πχ ο Δαβίδ την έκανε πρωτεύουσα του Ισραηλίτικου έθνους. Από κει και πέρα υπάρχει μια έντονη ιστορική διαδρομή με την πόλη να περνάει υπο την κατοχή των Βαβυλωνίων, των Περσών, των Ελλήνων, των Σελευκίδων, των Πτολεμαίων, των Ρωμαίων, των Βυζαντινών, των Οθωμανών και τέλος των Βρετανών για να φτάσει στα χέρια του σύγχρονου Εβραϊκού κράτους. Οι Καναανίτες ή Χαναναίοι όμως που την ίδρυσαν δεν έχουν καμία ιστορική σχέση με τους Εβραίους. Μια απλή έρευνα να γίνει στην ιστορία θα γίνει πλήρως κατανοητό ότι στην ευρύτερη περιοχή του Ισραήλ υπήρχαν τρεις μεγάλες εθνότητες (οι Φοίνικες, οι Φιλισταίοι και οι Χαναανίτες).

Οι Φοίνικες ζούσαν στο εσωτερικό της Παλαιστίνης και υπάρχει μια δοξασία πως πρόκειται για Ελληνικό φύλο που ήρθε στην περιοχή περίπου το 1500 π.χ και ήταν κοντά στα σύνορα του σημερινού Ισραήλ με τον Λίβανο και την Συρία. Δεν έχουν καμία φυλετική σχέση με τους σύγχρονους Εβραίους, ενώ αυτό που όλοι γνωρίζουμε είναι ότι έδωσαν στην ανθρωπότητα το πρώτο αλφάβητο, που στη συνέχεια πέρασε στους Έλληνες και έπειτα σε όλες τις γλώσσες της Ευρώπης.

Οι Φιλισταίοι έχουν και αυτή σχέση με την Ελλάδα, και μάλιστα όπως ανέφερε και ο Αραφάτ προέρχονται από την Κρήτη, ζούσαν στις ακτές του σημερινού Ισραήλ και ήταν ένας λαός που ασχολούνταν με τα επαγγέλματα της Θάλασσας κατά κύριο λόγο. Θεωρούνται πρόγονοι των σημερινών Παλαιστίνιων.

Οι Χαναναίοι που έφτιαξαν την Ιερουσαλήμ ήταν ένας συγγενής λαός με τους Φοίνικες και τους Φιλισταίους που έμενε απλά στην πόλη αυτή. Ο λαός αυτός είχε πολυθεϊκο σύστημα και μέσα στους θεούς που λάτρευαν ήταν και ο θεός Σαλίμ, που στην παράδοση των Χαναναίων ήταν ο θεός της ειρήνης, της ολοκλήρωσης και του δειλινού. Το 1000 πχ οι Αμορίτες που ήταν ιστορικά οι πρόγονοι των σύγχρονων Εβραίων κατέλαβαν την πόλη και αργότερα κατασκεύασαν και τον ναό του Σολομώντα. Ο Δαβίδ έκανε την πόλη ιερή για τους Εβραίους, που είχαν και την πρώτη μονοθεϊστική θρησκεία με τον θεό στην παράδοση που δημιούργησαν οι Αμορίτες να έχει την ονομασία Γιαχβέ. Εκείνη την εποχή όντως η πόλη απέκτησε την σημαντική της αίγλη που στην συνέχεια δημιούργησε και την Χριστιανική θρησκεία και λίγο αργότερα την Μουσουλμανική. Το εντυπωσιακό όμως είναι πως έχουμε μια πόλη που αναφέρεται σε έναν θεό μιας άλλης εθνότητας που παρέμεινε βέβαια στην ευρύτερη περιοχή αλλά δεν ήταν Σημίτες. Ο μόνος Σημιτικός λαός που ήρθε στην περιοχή αυτή ήταν οι Αμορίτες, τόσο οι Φοίνικες όσο και οι Φιλισταίοι όσο και οι Χαναναίοι είχαν άλλη καταγωγή. Για αυτό βρέθηκαν και σε πόλεμο ήδη από εκείνη την περίοδο. Το λάθος λοιπόν του Γεωργιάδη προέρχεται ακριβώς από την ίδια την προπαγάνδα των Εβραίων και είναι εντυπωσιακό μιας και μιλάμε για έναν άνθρωπο που για αρκετά χρόνια εξέφραζε αντισημιτικές ιδέες με διάφορους τρόπους.

Λίγο μετά το Σάλο μάλιστα ο Γεωργιάδης πήγε και ένα βήμα παραπέρα, ανέρτησε ένα κείμενο θαυμασμού για το Εβραϊκό έθνος. Θα το παραθέσουμε και αυτό, αλλά το ερώτημα είναι γιατί εκφράζεται τόσο πολύ υπέρ ενός έθνους που λίγα χρόνια πριν μισούσε; Τόσο αυτός όσο και πολύ άλλοι στην κυβέρνηση θεωρούν ότι φιλία των δυο λαών θα μας φέρει και προστασία σε περίπτωση που υπάρξει επιθετική ενέργεια εναντίον μας ιδίως από την Τουρκία. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα. Οι Σιωνιστές ενδιαφέρονται για την περαιτέρω εξάπλωση του κράτους τους και για αυτό βρίσκονται σε σύγκρουση σχεδόν με όλους τους γειτονικούς τους λαούς (Λίβανο, Συρία, Ιορδανία και Αίγυπτο). Τα κράτη αυτά τα στηρίζουν άλλα αραβικά κράτη, όπως το Ιράν, και για αυτό βρίσκεται σε σύγκρουση και με το Ιράν παρόλο που δεν έχει σύνορα με αυτό ή με την Υεμένη ( Χούθι), αλλά και σε έναν βαθμό και η Τουρκία, που ιδίως ενδιαφέρεται για τους Κούρδους της Συρίας. Στην περιοχή της Μέσης Ανατολής παίζονται πολλά Γεωπολιτικά παιχνίδια, που οι διεθνολόγοι προσπαθούν να τα εξηγήσουν. Η Ελλάδα προφανώς έχει έντονο ενδιαφέρον γιατί είναι μια περιοχή που έχει τα δικά της συμφέροντα, ωστόσο η απόλυτη προσκόλληση με το Ισραήλ δεν θα φέρει τους καρπούς που νομίζει ο κύριος Γεωργιάδης, που ευτυχώς δεν διαχειρίζεται αυτός το Γεωπολιτικό παιχνίδι.

Ο Γεωργιάδης αποτελεί το πιο σοβαρό παράδειγμα οπορτουνιστή στην Ελλάδα. Δεν είναι ο μόνος βέβαια, αλλά είναι ο μόνος που ξεδιάντροπα και με γραπτά κείμενα προσπαθεί να αποδομήσει πλήρως το παρελθόν του. Ας δούμε όμως τι γράφει χωρίς περαιτέρω σχόλια:

Η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη

Γιατί θαυμάζω το Ισραήλ;

Αυτές τις ημέρες με την πολύ μεγάλη πόλωση λόγω του πολέμου στη Γάζα, έχω πάρει δημοσίως ξεκάθαρη θέση υπέρ του Ισραήλ και πολλοί με ρωτούν γιατί έχω εκτεθεί τόσο πολύ. Θα μπορούσα να πω πολλά και προφανή π.χ. ότι είναι η μόνη Δημοκρατία στη μέση Ανατολή με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι είναι ένα Κράτος που προσφέρει μέχρι σήμερα απέραντη πρόοδο στην επιστήμη, έχοντας τους περισσότερους νομπελίστες από κάθε άλλο Κράτος στον κόσμο, ότι είναι ένα Κράτος που μάχεται για την επιβίωση του, καθώς οι εχθροί του δε ζητούν απλώς την ήττα του στον πόλεμο αλλά την ολοκληρωτική του εξαφάνιση από τον χάρτη. Ή ότι ο πόλεμος που διεξάγεται τώρα στη Γάζα δεν ξεκίνησε από το Ισραήλ, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας άθλιας τρομοκρατικής επίθεσης, που έγινε από την Χαμάς εναντίον αθώων πολιτών του. Θα μπορούσα ακόμη να σας πω ότι αποτελεί τον μεγαλύτερο στρατηγικό σύμμαχο της Ελλάδος και τον μεγαλύτερο εχθρό της Τουρκίας και άρα και από την σκοπιά των Εθνικών μας συμφερόντων η υποστήριξη του είναι μονόδρομος. Όμως δεν θα πω τίποτα απ’ όλα αυτά, διότι όλα είναι δευτερεύοντα μπροστά σε αυτό που θα σας πω τώρα, το Ισραήλ το υποστηρίζω διότι το θαυμάζω! θαυμάζω το Κράτος τους, θαυμάζω τον Εβραϊκό Λαό, είμαι δε πεπεισμένος πλέον ότι η κυριότερη πηγή του αντισημιτισμού διαχρονικά ήταν και τώρα είναι ο φθόνος, για έναν αρχαίο λαό, που αν και έχει περάσει τις μεγαλύτερες κακουχίες παντός άλλου, στέκεται σήμερα στο σημείο που είναι και θριαμβεύει και θα σας δώσω δύο συγκεκριμένα παραδείγματα για να καταλάβετε γιατί το θαυμάζω τόσο.

Τον Ιανουάριο του 1982 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε το νόμο για το λεγόμενο μονοτονικό, την μεγαλύτερη αλλαγή στον τρόπο γραφής της Ελληνικής Γλώσσης των τελευταίων 2000 ετών. Τα κυριότερα επιχειρήματα για αυτή την αλλαγή τότε, ήταν ότι τα παιδιά μας θα έχαναν πολύτιμο χρόνο από την εκπαίδευση τους, για να μαθαίνουν τους άχρηστους τόνους και τα πνεύματα και έτσι στην εποχή της πληροφορικής θα απομακρύνονταν από τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Εκείνο το βράδυ σχεδόν κανένας δεν αντιστάθηκε στην λογική της ήσσονος προσπάθειας που έφερε στη χώρα μας ο άκρατος λαϊκισμός της περιόδου και που οδήγησε στο μεγαλύτερο πλήγμα στην Εθνική μας ταυτότητα. Ούτε οι Οθωμανοί δεν είχαν καταφέρει κάτι τόσο αισχρό. Φωτεινή εξαίρεση εκείνο το βράδυ ένας μόνος βουλευτής που πήρε το λόγο και είπε ότι αν αν το κάνουμε αυτό, όχι μόνο δεν θα μάθουν τα παιδιά μας καλύτερα πληροφορική, αλλά τελικά θα γίνουν αγράμματα, ήταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Αυτός εκείνο το βράδυ στην Βουλή και ο αείμνηστος επίσης Οδυσσέας Ελύτης την επομένη ήταν οι μόνοι που είπαν στον λαό μας ότι διαπράτταμε ένα μεγάλο λάθος. Σήμερα τα παιδιά μας μαθαίνουν τα χειρότερα Ελληνικά από ποτέ και δεν θα έλεγε κανένας ότι στην πληροφορική υπερέχουμε των άλλων παιδιών της Ευρώπης. Και είναι λογικό να μην υπερέχουμε, καθώς για να γίνεις ο καλύτερος κάπου, χρειάζεται να μάθεις καταρχάς να κοπιάζεις και να έχεις πειθαρχία. Εμείς για να είμαστε αρεστοί κάναμε όλα τα αντίθετα και τώρα αναρωτιόμαστε γιατί έχουμε αυτά τα μαύρα χάλια.

Δείτε τώρα το παράδειγμα του Εβραϊκού Λαού για να καταλάβετε την μεταξύ μας διαφορά.

Στο σύγχρονο Ισραήλ μιλούν Εβραϊκά (Ivrit), που είναι ουσιαστικά μια αναβίωση της Βιβλικής/Αρχαίας Εβραϊκής (Biblical Hebrew), αλλά προσαρμοσμένη για χρήση ως καθημερινή γλώσσα.

Η μεγάλη ανατροπή ήρθε τον 19ο αιώνα:

• Ο Ελιέζερ Μπεν-Γεχούντα (1858–1922), λογοτέχνης και γλωσσολόγος, πίστευε ότι για να αποκτήσει το εβραϊκό έθνος ξανά ταυτότητα, έπρεπε να μιλάει μια δική του ζωντανή γλώσσα.
• Άρχισε να χρησιμοποιεί τα αρχαία Εβραϊκά στο σπίτι του (ο γιος του θεωρείται το πρώτο παιδί που μίλησε ξανά τα Εβραϊκά ως μητρική γλώσσα μετά από αιώνες).
• Δημιούργησε λεξικό και νέες λέξεις για έννοιες που δεν υπήρχαν στην αρχαιότητα (π.χ. «τρένο», «ηλεκτρισμός»).
• Προώθησε τη χρήση της γλώσσας σε σχολεία και εφημερίδες.
• Στα τέλη του 19ου – αρχές του 20ού αιώνα, οι εβραϊκές κοινότητες που μετανάστευαν στους τόπους του αρχαίου Ισραήλ προέρχονταν από πολλές χώρες και μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες.
• Η επιλογή της αναβίωσης των Εβραϊκών ως κοινής τους γλώσσας (αντί π.χ. της γίντις) βοήθησε να αποκτήσουν ενιαία εθνική ταυτότητα.
• Το 1922 η βρετανική εντολή της Παλαιστίνης αναγνώρισε τα Εβραϊκά ως επίσημη γλώσσα.
• Μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948, τα Εβραϊκά καθιερώθηκαν επίσημα σε εκπαίδευση, διοίκηση, στρατό.
• Τα σύγχρονα εβραϊκά είναι σε μεγάλο βαθμό βασισμένα στην βιβλική γραμματική και λεξιλόγιο, αλλά με απλοποιημένη σύνταξη και πολλές νέες λέξεις.
• Η προφορά βασίζεται στην «Σεφαραδίτικη» (μεσογειακή) παράδοση.
• Είναι μοναδικό παράδειγμα γλώσσας που «αναστήθηκε» από σχεδόν νεκρή και έγινε ξανά μητρική γλώσσα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ενώ εμείς αποφασίσαμε να απομακρυνθούμε από μία Γλώσσα, που είχε μείνει αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες, για να μην κουράζονται τα παιδιά μας, οι Εβραίοι αντιθέτως για να υποστηρίξουν την Εθνική τους ταυτότητα έμαθαν από την αρχή τα αρχαία Εβραϊκά που δεν μιλούσε κανένας τους ως τότε. Ποιο από τα δύο Έθνη σήμερα είναι περισσότερο προοδευμένο στην ψηφιακή τεχνολογία δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σας το εξηγήσω….πραγματικά ντροπή μας αλλά και μπράβο τους.

Το πνεύμα του πρώτου παραδείγματος που σας ανέφερα, συνδέεται άμεσα και με το δεύτερο και καταστρέφει δυστυχώς για μας, όλες μας τις βολικές δικαιολογίες για να μην ξεχωρίζουμε. Είναι η Πίστη και η συλλογική τους απόφαση ως Κοινωνίας, ως Έθνους, ως Λαού να μάχονται τους εχθρούς του και να μην διαπραγματεύονται μπροστά σε καμμία απειλή.

Το μέγεθος του είναι όσο η Πελοπόννησος, δηλ πολύ μικρότερο από την Ελλάδα και ο πληθυσμός του 9.740.000, η Ελλάδα έχει πληθυσμό 10.390.000. Δηλ εμείς έχουμε πολύ μεγαλύτερη έκταση και περισσότερο πληθυσμό από αυτούς. Ο βασικός μας εχθρός είναι η Τουρκία της οποίας ο Πληθυσμός είναι 85.520.000. Ποια είναι τα βασικά μας επιχειρήματα όλα αυτά τα χρόνια πχ από την Τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου; Είμαστε ένα μικρό Κράτος και ο εχθρός μας είναι ασύγκριτα ισχυρότερος μας λόγω του πληθυσμού και του μεγέθους του.

Ας αθροίσουμε τώρα τους βασικούς, όχι τους μόνους, εχθρούς του Ισραήλ γύρω του, θα δούμε ότι αναλόγως της εποχής και των πολέμων που έχει δώσει είτε με την Αίγυπτο, με την Συρία, με το Ιράν, την Χεζμπολάχ, τους Παλαιστίνιους κλπ είναι πάνω από 250.000.000. Δηλ οι Εβραίοι μάχονται διαρκώς εναντίον υπερπολλαπλασίων εχθρών από εμάς, όντες λιγότεροι και έχοντας ένα μικρότερο κράτος από το δικό μας. Αυτό το μικρότερο Κράτος όμως έχει το υπερδιπλάσιο ΑΕΠ από εμάς, δημογραφικό δείκτη (δηλ θέληση του έθνους τους για να ζήσουν) τεράστιο -σε λίγα χρόνια θα μας έχουν ξεπεράσει κατά πολύ δημογραφικά- και έχουν μια συλλογική απόφαση ασχέτως συγκυριακής ηγεσίας, να μήν χαρίζονται σε κανέναν τους εχθρό. Να δώσω ένα παράδειγμα όσο επώδυνο και αν είναι για μας; αν η Κύπρος ήταν Εβραϊκό και όχι Ελληνικό έδαφος, υπάρχει έστω ένας που να πιστεύει, ότι οι Ισραηλινοί θα παρακαλούσαν 50 χρόνια τον ΟΗΕ να βγάλει ψηφίσματα για να πάρουν πίσω τα Κατεχόμενα και θα περίμεναν οι Τούρκοι να σεβαστούν το Διεθνές Δίκαιο;….

Όμως αυτή είναι μια Κοινωνία που όλοι πάνε στρατό, άνδρες γυναίκες και δεν το θεωρούν αγγαρεία αλλά καθήκον τους και που κανείς δεν διανοείται να βάλει μέσον για να αποφύγει την θητεία του. Δεν χρειάζεται να σας πω τι συμβαίνει με μας, που σχεδόν καταργήσαμε την θητεία μας υπό την πίεση του πολιτικού κόστους, για να μην χάνουν τα παιδιά μας την ώρα τους στον Ελληνικό Στρατό….μα είναι δυνατόν πραγματικά να μην θαυμάζεις αυτόν τον Λαό; Να μην αναγνωρίζεις ότι όσα έχουν επιτύχει τους αξίζουν και επειδή τους αξίζουν θα επιτύχουν πολλά περισσότερα στο μέλλον;. Να μην θες πραγματικά η Ελλάδα και η Κοινωνία της να μην τους έμοιαζε έστω και λίγο;

Γι´ αυτό λοιπόν υποστηρίζω τον Εβραϊκό Λαό και το Κράτος του Ισραήλ, ένα θαύμα της σύγχρονης ανθρωπότητας, που ενώ έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, παραμένει βαθύτατα Δημοκρατικό, σέβεται την άλλη άποψη (δείτε τις πρόσφατες διαδηλώσεις κατά του Νετανιάχου εν μέσω πολέμου), που εκλέγει στο Κοινοβούλιο του πολίτες Αραβικής καταγωγής, όσο και αν γίνονται όσα γίνονται κλπ Έχουν δημιουργήσει μία Κοινωνία που μπορεί δηλ ταυτοχρόνως να διατηρεί και να αναβιώνει την αρχαία του ταυτότητα, χωρίς αυτό να τους εμποδίζει από το να είναι σε όλα πρωτοπόροι στον σύγχρονο Κόσμο, στην Επιστήμη και στην Τεχνολογία, που μπορούν να μάχονται σκληρά τους εχθρούς τους αλλά που όσοι και να είναι αυτοί δεν τους φοβούνται και την ίδια στιγμή θεωρούν δύναμη και όχι αδυναμία τους να επιτρέπουν και την άλλη άποψη, ακόμη και στις ακραίες συνθήκες ενός τέτοιου πολέμου. Έχουν φτιάξει μία Κοινωνία που χαίρεται την ζωή, πρέπει να πάτε στο Τελ Αβίβ για να δείτε την ενέργεια και την χαρά που βγάζει παντού, ενώ γύρω τους πέφτουν ρουκέτες και δεν ξέρουν αν θα ζουν την επόμενη ημέρα, αλλά αισθάνονται και είναι από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο, απλά και μόνον διότι μετά από χιλιάδες χρόνια ζουν στο ελεύθερο Ισραήλ το οποίο λατρεύουν κυριολεκτικά.

Ε ναι λοιπόν με το Ισραήλ και μακάρι να τους μοιάσουμε!

Υγ. Ως πρώτο βήμα ανατροπής της πορείας της συλλογικής μας παρακμής θα πρότεινα να βάλουμε τα μαθήματα των αρχαίων Ελληνικών, της Ιστορίας και της Μυθολογίας μας από την Ά Δημοτικού. Εμείς το έχουμε εφαρμόσει στην Ελληνική Αγωγή και έχουμε διαπιστώσει την συγκλονιστική επίδραση που έχουν τα μαθήματα αυτά στις μικρές ηλικίες και τι είδους χαρακτήρες διαμορφώνουν. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να είναι προνόμιο των λίγων αλλά κτήμα των πολλών. Το παράδειγμα του Ισραήλ δείχνει τον δρόμο.

Loading

Discover more from ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading