Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Είναι γεγονός πως τα γεγονότα που συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα στην πλατεία συντάγματος και ειδικά η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, που πέτυχε τους σκοπούς της και γενικότερα οι διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης και πολλά άλλα γεγονότα, ενοχλούν την κυβέρνηση. Ενοχλεί την κυβέρνηση το μνημείο που έστησαν οι συγγενείς για τα Τέμπη μπροστά στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, και πολλά άλλά δρώμενα.
Ο πρωθυπουργός λοιπόν μέσω του κυριακάτικου μηνύματος προανήγγειλε ότι η φύλαξη του μνημείου του άγνωστου στρατιώτη θα περάσει στο υπουργείο άμυνας, δηλαδή στον στρατό. Η σκέψη πολλών πήγε κατευθείαν στις πιο σκοτεινές εποχές όπου έζησε η χώρα πριν από δεκαετίες. Ο Ελληνικός στρατός θα ελέγχει τι ακριβώς; Τα ερωτήματα είναι πολλά. Αυτό που ενδιαφέρει πλέον τον πρωθυπουργό είναι το να μην συγκεντρώνεται κόσμος στο σύνταγμα, δεν κόπτεται για το μνημείο, αλλά για το ότι δεν θα υπάρχουν διαδηλώσεις μπροστά στην βουλή και απέναντι από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Αυτό είναι το βασικό, δεν πρέπει να στραπατσαριστεί η εικόνα του και να ακουστούν αντικυβερνητικά συνθήματα είτε μέσα στην βουλή είτε έξω από αυτήν.
Αυτό δεν θα ενοχλούσε αν όμως η συζήτηση δεν πήγαινε γύρω από τα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες των ανθρώπων. Προσωπικά δε συμφωνώ με όλους τους διαδηλωτές και όλες τις διαδηλώσεις που γίνονται στην Ελλάδα. Δεν συμφωνώ ακόμα και με πολλές από αυτές που έχω καταγράψει σε αυτό το μέσο. Ωστόσο δεν θα μπορούσα να κόψω το δικαίωμα των ανθρώπων να διαδηλώνουν έιτε στο σύνταγμα ή σε οποιαδήποτε πλατεία της Αθήνας και της Ελλάδας. Ποτέ με την γραφή μου δεν εναντιώθηκα σε διαδηλωτές, πιστεύω ότι είναι ένας τρόπος για να διορθωθούν κάποια πράγματα σε αυτό τον τόπο. Ο Πάνος Ρούτσι, που ενόχλησε την κυβέρνηση, δυστυχώς μόνο έτσι θα μπορούσε να κερδίσει τα αιτήματά του. Αυτό που ο κύριος Γεωργιάδης ονόμασε προνόμια για τον πατέρα του θύματος των Τεμπών, είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου που χάνει το παιδί του. Για να κερδίσει το κεκτημένο δικαίωμα της ανθρωπότητας ο κύριος Ρούτσι, έπρεπε να κάνει 23 μέρες απεργία πείνας. Ναι, ήταν μια ακραία πράξη, που πολλοί εκ των συγγενών του συνέστησαν να μην κάνει, ακόμα και εμένα αν με γνώριζε, το ίδιο θα του έλεγα. Θα του έλεγα ότι δεν αξίζει να χάσεις την ζωή σου για αυτούς. Αυτός άλλωστε είναι και ο αστικός τρόπος σκέψης που έχει όλη η γενιά μας. Ο Ρούτσι όμως διέλυσε με τις πράξεις του τα δεδομένα, και έδειξε ότι αν βάλεις ακόμα και σε κίνδυνο την ζωή σου μπορείς μόνος σου να κερδίσεις ένα ολόκληρο κρατικό μηχανισμό.
Απέδειξε ότι άξιζε να βάλει σε κίνδυνο την ζωή του για να κερδίσει τα αιτήματά του, και να αποδείξει ότι μόνο με αγώνα μέχρι «εσχάτων» μπορείς να δικαιωθείς. Το αφήγημα της κυβέρνησης δεν πέρασε και για αυτό φτιάχνει ένα νέο αφήγημα ότι δήθεν το μνημείο του αγνώστου στρατιώτη ανήκει στον στρατό. θα αφήσετε Έλληνες να έρθει η δικτατορία στην Ελλάδα; Εσείς αποφασίζετε.
