Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
Μια ολόλαμπρη «χρυσή» καραμούζα έχοντας πάνω χαραγμένο ένα περίεργο σηματάκι κι ένας καλοσυνάτος – γλυκύτατος ταχυδρόμος με ένα μοτοσακό Zündapp (ζούνταπ) φορτωμένος την μεγάλη δερμάτινη καφετί τσάντα στην πλάτη ανεβαίνει κάθε Παρασκευή απομεσήμερο (για χρόνια) στην Πηγή. Σταματάει στο καφενείο του Πέδου κι αρχίζει να καλεί με την κάπως γυριστή καραμούζα τους χωριανούς…. Κάτι σαν την καμπάνα της εκκλησιάς μας όταν χτυπάει την Κυριακή!
Εμείς τα μικρά οι πρώτοι που καταφτάνουν κρατώντας στα χεράκια συχνά, όχι πάντα, έναν ή και περισσότερους φακέλους ακολουθούν κι άλλοι να «ποστάρουν» τα γράμματα (!) με προορισμούς: Αθήνα, Αμερική , Καναδά, Αυστραλία… Ανοίγει την τσάντα ο κυρ- Θεμιστοκλής (Ατισσής) αυτός ήταν ο ταχυδρόμος μας ο πιο αγαπητός επισκέπτης!
Και τι δεν θυμόμαστε από εκείνες τις Παρασκευές… καθώς άνοιγε την τσάντα η μυρωδιά ξεχειλίζει μέχρι σήμερα τη μνήμη, έβγαζε κατ΄ αρχήν το πακέτο με τα γράμματα δεμένα σε σπάγκο κι άρχιζε να φωνάζει δυνατά τα ονόματα των παραληπτών, η χαρά ήταν απερίγραπτη και τα χαμόγελα ολόφωτα των «τυχερών» ωσότου «ξεσχίσουν» τις περισσότερες φορές με βιασύνη τα φάκελα να μάθουν νέα, κάποτε κατσούφιαζαν αν ήταν λυπητερά τα μαντάτα ή είχαμε και δράματα σε περιπτώσεις ειδήσεων με θάνατο αγαπημένων… λογαριασμούς δεν έφερνε ποτέ, (κι αυτό τον έκανε ακόμα πιο αγαπητό) έφερνε όμως συντάξεις! εκείνη η μέρα για τις γιαγιάδες και τους παππούδες ήταν σκέτο πανηγύρι!
Ο κυρ- Δημήτρης ένας μοναχικός γέροντας που έμενε στο παραπάνω χωριό, το Μάραθο, γνώριζε ακριβώς την ημέρα και την ώρα της πληρωμής, του έστηνε καρτέρι κάπου πιο πάνω γιατί δεν ήθελε κανείς να είναι παρών στο οικονομικό του νταλαβέρι με το κράτος και συνήθως είχε και τα ρέστα έτοιμα σε ψιλά για να παίρνει τα χάρτινα τα οποία ο παππούς υπεραγαπούσε!
Κάποια φορά ένας χωριανός μας, περίμενε ανυπόμονα νέα από τον γιο του που ταξίδευε σε μακρινές θάλασσες, ποιος ξέρει από πού θα του έστελνε το πολυπόθητο γράμμα, και να που σήμερα το έλαβε! το σήκωσε λοιπόν ψηλά ψηλαφώντας το ταυτόχρονα με την ελπίδα μπας έχει μέσα και κανένα χάρτινο «δώρο», μετά το άνοιξε όχι άγαρμπα αλλά με προσοχή σχεδόν με ευλάβεια μην τυχόν και σχιστεί, κάτι ως φαίνεται να είχε εντοπίσει, όταν το άνοιξε τα μάτια θόλωσαν προς στιγμή, να! που δεν τον είχε ξεχάσει λοιπόν το παιδί του… έλα όμως που δεν κατάφερε να διαβάσει τα γραφόμενα; Ζήτησε την βοήθεια του κουμπάρου που ήταν δίπλα του κι όταν εκείνος προσπάθησε να του μεταφέρει το περιεχόμενο της σελίδας γυρίζει απότομα και του λέει: «Αυτό κουμπάρε μου δεν είναι γράμμα, είναι σκέτο… καρδιογράφημα»!
Άλλη φορά πάλι η κυρα Καλλιόπη στεκόταν καρτερικά με λαχτάρα μπας και τούτη την φορά ακούσει το όνομά της, επιτέλους να που σήμερα μετά από καιρό έφτασε γράμμα από την ξενιτεμένη, στην Αυστραλία, κόρη της… εδώ όμως προέκυπτε ένα πρόβλημα με τον αποστολέα, δεν ήταν το όνομα της κόρης της αυτό! το μικρό μόνο – Λεμονιά – ταίριαζε όχι όμως και το επίθετο, το ανοίγει γεμάτη περιέργεια και τότε καταλαβαίνει πως η κόρη της είχε προ πολλού παντρευτεί μόνη στην ξενιτιά…
Με αυτά και άλλα πολλά μεγαλώσαμε είμαστε ή δεν είμαστε «πλούσιοι»; το βέβαιο είναι πως αυτός ο πλούτος δεν αρπάζεται από κανέναν σύγχρονο πειρατή! μήτε καίγεται με φιρμάνια, μήτε φορολογείται με εγκυκλίους, μήτε σφραγίζεται με «πρωτόκολλα»!
Ας τα κρατήσουμε για καλό και για κακό μην είστε και τόσο σίγουροι πως είναι για πέταμα μπας και τα χρειαστούν οι επόμενοι και «πελαγώσουν» σαν δε τα βρίσκουν…
