Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος
Η Δεξιά των κ.κ.Μητσοτάκη – Γεωργιάδη – Πλεύρη – Βορίδη και λοιπών αρίστων, η Δεξιά της Novartis , των μπαζομένων παρακολουθήσεων, των μπαζομένων Τεμπών, των Φραπέδων του ΟΠΕΚΕΠΕ , των Καρτέλ των Τραπεζών, των καυσίμων, των σούπερ μάρκετ, της υγείας, της παιδείας και δεν συμμαζεύεται είναι το παζλ του απολύτου κακού. Του κακού που σηματοδοτείται από τα ελλείμματα του Κράτους Δικαίου, Προνοίας και Κοινωνικής Ασφάλειας. Όλα όσα περιγράψαμε εδώ είναι καθεστώς κι όχι ένα κακό όνειρο που θα μπορούσε με μιά εκλογική αναμέτρηση να τελειώσει. Τα καθεστώτα, ως γνωστόν, δεν αλλάζουν. Καταρρέουν ή ανατρέπονται. Για να αντικατασταθούν από δικαιότερα ή και, όχι σπάνια, ακόμη χειρότερα.
Ο λαός και ο τόπος περνούν δύσκολες στιγμές καθώς μέρα με την μέρα, το μέλλον φαντάζει όλο και πιό γκρίζο αφού εκτός από το πλιάτσικο που υφίσταται η χώρα από κάθε λογής κατσαπλιάδες της Δεξιάς, σύρεται ως άβουλο πιόνι στους σχεδιασμούς του ορθοτομούντος τον νεοφιλελευθερισμό Τραμπ και των ξεπεσμένων μπουρζουάδων της Ευρώπης.
Η λύση ασφαλώς βρίσκεται στην ανατροπή αυτού του καθεστώτος. Μία ανατροπή που θα έχει συγκεκριμένο πρόγραμμα ριζικών, θεσμικών και διαρθρωτικών αλλαγών με συγκεκριμένο ιδεολογικό πρόσημο και προοδευτική κατεύθυνση. Αυτό δεν μπορεί να γίνει απ’το σύνολο της Αντιπολίτευσης η οποία ομνύει στο σύστημα και συνθηματολογεί περί έντιμης διαχείρισης της υπάρχουσας συστημικής μιζέριας. Ούτε επίσης είναι λύση οι κατεψυγμένοι μεσσίες τύπου Τσίπρα μαζί με τους Ζακχαίους της Κουμουνδούρου. Φυσικά το ίδιο ισχύει κι από πλευράς των νοσταλγών του χαμένου Σταλινικού Παραδείσου του Περισσού.
Τα περί μετώπου που αντί για πρόγραμμα θα έχει το σύνθημα ” Να φύγει ο Μητσοτάκης” δεν πείθουν κανέναν αφού είναι ηλίου φαεινότερο ότι στοχεύει στην πολιτική επιβίωση των καπετανάτων και των επαγγελματιών πολιτικάντηδων όλων των αποχρώσεων. Η όποια συζήτηση περί συμμαχιών είναι προσχηματική.
ΠΡΩΤΕΙΑ.
Τα μισά ελληνικά νοικοκυριά έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές. Με βάση τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας το ποσοστό των Ελλήνων που έχουν οφειλές ανέρχεται, άκουσον άκουσον, στο 42,8%, δηλαδή κάτι λιγότερο από τους μισούς Έλληνες. Πράγμα που σημαίνει ότι η Ελλάδα έρχεται πρώτη από τις χώρες της ευρωπαϊκής Ένωσης με δεύτερη την Βουλγαρία που είναι μόλις το 18,7% και της Ρουμανίας που είναι μόλις στο 15,3 %. Το κερασάκι στην τούρτα είναι το ότι, ενώ σε όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής Ένωσης έχουμε σταθερή αποκλιμάκωση του ποσοστού χρέους των πολιτών στην Ελλάδα έχουμε άνοδο. Δοξάστε τους.
ΤΡΑΜΠ: Τερατογένεση του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Τραμπ με δηλώσεις του την 6/11/’25 και με ύφος τύπου “ξέρετε, ρε, ποιός είμαι εγώ;” ισχυρίστηκε ότι διαθέτει το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο. Κούνια που τον κούναγε, διότι, αν πράγματι είναι τόσο ισχυρός δεν θα είχε κανένα λόγο να κομπορρημονεί. Θα ασκούσε υψηλή πολιτική αφού δεν θα χρειαζόταν να το ρίξει στο “λεβέντικο ” για να φοβηθούμε. Τούτων δοθέντων έχει αντικαταστήσει την πολιτική, μέσα κι έξω από την χώρα του, με μπίζνες!!! Οι όποιες δραστηριότητες του κ. Τραμπ έχουν σχέση με την πολιτική όση σχέση έχει η στρατιωτική μπάντα με την μουσική. Τα καμώματά του θυμίζουν με τον πιό έντονο τρόπο πότε τον δικτάτορα του Τσάρλι Τσάπλιν και πότε τον Δον Κιχώτη με Σάντσους τους Ευρωπαίους ψευτοηγετάκους προεξάρχοντος του κ. Μητσοτάκη.
ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ και ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ
όλων των εκφάνσεων της Αριστεράς. Νηστέψαντες και μη. Είναι αδύνατον τα συντρίμμια των εκφυλισμένων Σοσιαλδημοκρατικών και Κομμουνιστικών Κομμάτων να υπηρετήσουν τις σύγχρονες ανάγκες των αγώνων κοινωνικής απελευθέρωσης. Όλοι γνωρίζουμε ότι η κατάσταση αυτή διαπερνά οριζόντια την Αριστερά διεθνώς και ότι εδώ και δεκαετίες είναι μη αναστρέψιμη. Ο Κόσμος επαναχαράσσεται γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά, γεωοικονομικά από τον σκληρό πυρήνα του Καπιταλισμού ερήμην των λαών οι οποίοι και θα πληρώσουν το κόστος. Και τούτο, επειδή ακριβώς δεν υπάρχει οργανωμένο και αξιόμαχο προοδευτικό κίνημα. Δεν υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα της Αριστεράς με ταξικό, ιδεολογικό πρόσημο. Οποιαδήποτε απόπειρα ανασυγκρότησης του Αριστερού προοδευτικού κινήματος με τα υλικά της κατεδάφισης στην καλύτερη των περιπτώσεων οδηγεί σ’ έναν σισύφειο κύκλο. Προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ προκειμένου να υπάρξει οργανωμένο προοδευτικό κίνημα και πάλι είναι η ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ Αριστερού πολιτικού υποκειμένου με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η άποψη ότι τα όποια πολιτικά υποκείμενα χτίζονται από ” τα πάνω προς τα κάτω” έχει, εκ των πραγμάτων, καταστεί πλέον αίολη τουλάχιστον καθ’ ότι στην καλύτερη περίπτωση και διαχρονικά έχει οδηγήσει στην δημιουργία προσωποπαγών πολιτικών φορέων. Στην πραγματικότητα οι υποστηρικτές της άποψης αυτής δεν βλέπουν ή δεν θέλουν να δουν ότι οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και μόνο είναι δυνατόν να φέρουν τον πολίτη στο κέντρο των πολιτικοκοινωνικών διεργασιών. Συνεπώς η επανίδρυση της Αριστεράς δεν μπορεί πλέον να είναι τίποτε άλλο εκτός από υπόθεση της κοινωνικής αριστεράς και όχι μόνο μίας “πεφωτισμένης” πρωτοπορίας. Και αυτό δεν συνιστά παρθενογένεση αλλά την μόνη προοπτική και τρόπο ύπαρξης της Αριστεράς.
Η αλλοτρίωση της κοινωνικής αριστεράς στο Κόμμα, του Κόμματος στην ηγετική ομάδα και της ηγετικής ομάδας στον εξής έναν και μοναδικό χαρισματικό ηγέτη συνέβαλε τα μάλα στον διά του εκφυλισμού αυτοχεριασμό του προοδευτικού κινήματος. Η προσέγγιση περί άμεσης δημοκρατίας δεν γίνεται εν κενώ. Φτάνει να ξαναπιάσουμε το νήμα της συγκρότησης και των αμεσοδημοκρατικών λειτουργιών του ΕΑΜ ως συλλογικής δημόσιας λειτουργίας μοναδικού μάλιστα παραδείγματος για το δυτικό προοδευτικό κίνημα και σε συνθήκες φασιστικής και ναζιστικής κατοχής.
