Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Οι 4 χώρες αποσύρονται από τον μεγάλο ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού, διαμαρτυρόμενες για την συμμετοχή του Ισραήλ. Διαμαρτύρονται για την απόφαση της οργανωτικής αρχής να μην αποκλείσει το Ισραήλ επικαλούμενες πολιτικά και ανθρωπιστικά ζητήματα για τα όσα συμβαίνουν στην Γάζα.
Για το ζήτημα της συμμετοχής του Ισραήλ πολλές χώρες είχαν ζητήσει ψηφοφορία για να εγκριθεί ο αποκλεισμός της χώρας, εξαιτίας της γενοκτονίας που συντελεί στην Γάζα. Η πλειοψηφία όμως αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται ψηφοφορία, αλλά ενέκρινε νέους αυστηρότερους όρους για την διεξαγωγή του διαγωνισμού. Με αυτούς τους όρους μπορεί να συνεχίσει να διαγωνίζεται το Ισραήλ κανονικά στον διαγωνισμό αυτόν.
Λόγω των παραπάνω συνθηκών οι 4 χώρες αποφάσισαν να μην λάβουν μέρος στον διαγωνισμό, ενώ υπάρχουν άλλες 4 χώρες ( Ισλανδία, Βέλγιο, Φινλανδία και Σουηδία), όπου θα ανακοινώσουν τις επόμενες ώρες τι θα πράξουν. Υπάρχει πιθανότητα να αποχωρήσουν και αυτές από τον διαγωνισμό.
Ωστόσο το ενδιαφέρον είναι ότι αν τελικά η οργανωτική αρχή έπαιρνε την απόφαση να αποκλείσει το Ισραήλ από τον διαγωνισμό δυο χώρες θα αποχωρούσαν από τον διαγωνισμό, όπως απείλησαν, δηλαδή η Γερμανία και η Αυστρία, που στηρίζουν το Ισραήλ. Μπορεί ο διαγωνισμός τα τελευταία χρόνια να έχει ευτελιστεί και να είναι ένα κακόγουστο θέαμα για πολλούς από τους πολίτες της Ευρώπης, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έχουν αφαιρεθεί ζητήματα πολιτικής και γεωπολιτικής από τον συγκεκριμένο διαγωνισμό. Σε όλες τις διοργανώσεις ανα χρονιά βλέπουμε χώρες που έχουν πολιτικές και άλλου είδους συμμαχίες να στηρίζουν δια της ψήφου η μία την άλλη, δίνοντας βαθμούς.
Το γεγονός πως αποχωρούν οι χώρες που αναφέρθηκαν, και πρόκειται να υπάρξουν και άλλες αποχωρήσεις, ενώ αν οι αποφάσεις ήταν αντίθετες, θα αποχωρούσαν άλλες χώρες, δείχνει πως η Ευρώπη είναι διαχωρισμένη πάνω στο ζήτημα που αφορά τον πόλεμο στην Παλαιστίνη. Υπάρχουν χώρες που υποστηρίζουν το νόμιμο δικαίωμα του Ισραήλ να αμυνθεί και θεωρούν ότι δεν γίνεται γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ενώ υπάρχουν και χώρες όπου υποστηρίζουν ακριβώς το αντίθετο και μάλιστα σχετικά πρόσφατα αναγνώρισαν το κράτος της Παλαιστίνης. Οι χώρες που αποχωρούν από τον διαγωνισμό ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία.
Έχει ενδιαφέρον όμως να τονίσουμε ότι επί της ουσίας το Ισραήλ είναι μια χώρα που ανήκει στην μέση ανατολή που είναι μέρος της Ασιατικής Ηπείρου και δεν έχει τυπικά έδαφος στην Ευρώπη, όπως για παράδειγμα έχει η Τουρκία, που απλώνεται μεταξύ των δυο ηπείρων. Με βάση τους γεωγραφικούς όρους λοιπόν το Ισραήλ δεν θα έπρεπε να συμμετάσχει σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, είτε αθλητικές είτε πολιτιστικές όπως η συγκεκριμένη. Ωστόσο εδώ και δεκαετίες η χώρα έχει ενταχθεί σε αυτές. Μάλιστα από το 1956 που διεξάγεται ο διαγωνισμός το Ισραήλ έχει κερδίσει τους διαγωνισμούς του 1978, 1979, 1998 και 2018, ενώ ήταν διοργανώτρια χώρα των διαγωνισμών του 1979, 1999 που διεξήχθησαν στην Ιερουσαλήμ, και του 2019, που διεξήχθη στο Τελ Αβίβ. Ο φετινός διαγωνισμός θα διεξαχθεί στην Βιέννη.
Όσο αφορά στην αλλαγή των κανονισμών, πλέον οι φίλοι της διοργάνωσης θα μπορούν να ψηφίζουν μόνο δέκα φορές ο καθένας αντί για είκοσι, ενώ θα ληφθούν μέτρα για τη βελτίωση του εντοπισμού της συντονισμένης ψηφοφορίας και επανέρχεται η κριτική επιτροπή στους ημιτελικούς.
Στην γενική συνέλευση της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης, που διοργανώνει τον διαγωνισμό, συμμετέχουν 56 χώρες, ενώ ενδιαφέρον έχει ότι ο πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, αναφερόμενος στην απόφαση της πλειοψηφίας να μην αποκλείσει την χώρα του από την συγκεκριμένη διοργάνωση έχει πει ότι είναι μια εκτιμητή χειρονομία αλληλεγγύης, αδελφοσύνης και συνεργασίας που συμβολίζει τη νίκη απέναντι σε όσους επιδιώκουν να φιμώσουν το Ισραήλ και να διαδώσουν το μίσος.
Σε αυτό το σημείο όμως θα πρέπει να θυμίσουμε ότι όταν η Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία αμέσως όλες οι Ευρωπαϊκές διοργανώσεις απέβαλλαν τις ομάδες (σε ότι αφορά τις αθλητικές διοργανώσεις) της Ρωσίας, και βέβαια η Ρωσία αποκλείστηκς και από τον διαγωνισμό της Eurovision, και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες. Το 40% όμως της επιφάνειας της ηπείρου μας καταλαμβάνεται από την Ρωσία, ενώ το Ισραήλ δεν έχει γεωγραφικά σχέση με την Ευρώπη.
Σε ότι αφορά την Eurovision η κυβέρνηση του Ισραήλ έχει κατηγορηθεί ότι παρενέβη για να ενισχύσει τη θέση της υποψήφιας της φετινής διοργάνωσης με μια τεράστια διαφημιστική καμπάνια, προτρέποντας ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη να ψηφίσουν το ισραηλινό τραγούδι για να δείξει η Ευρώπη την αλληλεγγύη της στον αγώνα της έναντι της τρομοκρατίας, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση του Ισραήλ, αναφερόμενη στην Χαμάς. Γνωρίζουμε όλοι όμως ότι οι βόμβες του Νεντανιάχου δεν σκοτώνουν μόνο μέλη της Χαμάς, αλλά και αθώους πολίτες που ζουν στον θύλακα, που έχουν αποκλείσει και καταδικάσει εδώ και δεκαετίες όλες οι κυβερνήσεις του Ισραήλ. Οι ίδιοι με την πολιτική τους έχουν ωθήσει τους πολίτες να ενταχθούν στις τάξεις της Χαμάς. Μέσα από την ίδια του την πολιτική το Ισραήλ έθρεψε το θηρίο, και μετά το νέο ειρηνευτικό σχέδιο που θέλουν να εφαρμόσουν, θα αποκλείσουν ακόμα περισσότερο τον θύλακα, και βέβαια θα θρέψουν ακόμα περισσότερο τα θηρία της τρομοκρατίας, όπως ονομάζουν οι ίδιοι, και αναγνωρίζει και η Δύση, οργανώσεις σαν την Χαμάς.
Πρόκειται βέβαια για έναν διαγωνισμό τραγουδιού, αλλά δυστυχώς έχει εξελιχθεί σε ένα ευτελές προϊόν στο οποίο ασκείται μάλιστα και πολιτική. Άρα η στάση των χωρών σε ζητήματα που αφορούν την διοργάνωση είναι πλέον και ζητήματα δυστυχώς που αφορούν την πολιτική της Ευρώπης και των κυβερνήσεων των χωρών. Αυτή την στιγμή δεν κρίνω ποια στάση είναι σωστή, αλλά το γεγονός πως ασκείται πολιτική μέσα σε μια διοργάνωση που υποτίθεται πως γίνεται για πολιτιστικούς σκοπούς. Μιλάμε συχνά για το ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας, και αναφερόμαστε προφανώς στην ιστορία των μελλοντικών μηνών και χρόνων. Για το ποιά όμως είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας δεν κρίνεται σε μελλοντική βάση, αλλά σε παρελθοντική. Για παράδειγμα η Ελλάδα συμμάχησε με τις δυνάμεις της Αντάντ στους δυο παγκοσμίους πολέμους, χωρίς να την ενδιαφέρει αν θα κερδίσουν ή θα χάσουν τον πόλεμο. Όπως εξελίχθηκαν τα γεγονότα αποδείχθηκε ότι είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας.
Η Ελλάδα σήμερα υποστηρίζει την Ουκρανία και τις επιλογές του ΝΑΤΟ, το αποτέλεσμα δεν έχει κριθεί, και ο πολιτικός προϊστάμενος που ψηφίστηκε από τον Ελληνικό λαό υποστηρίζει ότι βρίσκεται στην σωστή πλευρά της ιστορίας λες και μιλάμε για παρελθοντικό γεγονός όπου το ΝΑΤΟ κέρδισε την Ρωσία, δια του αντιπρόσωπού του βέβαια, δηλαδή την Ουκρανία. Η Ρωσία όμως αυτή την στιγμή κατέχει σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Ουκρανία και η κυβέρνηση του Τραμπ είναι διατεθειμένη να της την παραχωρήσει. Ποια είναι η σωστή πλευρά της Ιστορίας;
Σε ότι αφορά το Ισραήλ, η Ελλάδα υποστηρίζει την κυβέρνηση Νεντανιάχου, όπου λόγω της γενοκτονίας, αλλά και της σφαγής της Χαμάς έχει διχάσει τις χώρες της Ευρωπαϊκής ηπείρου. Η Ελληνική κυβέρνηση είναι υπέρ της θεωρίας της νόμιμης άμυνας, αλλά μια σειρά από χώρες αναγνωρίζουν την Παλαιστίνη ως κράτος. Ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας;
Οι μελλοντικές γενιές και αφού ολοκληρωθούν οι μάχες και θα καθοριστούν τα αποτελέσματα των πολεμικών πράξεων θα κρίνουν για το ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας. Η Ελλάδα αν ήθελε να μην μπλέξει με συνέπειες της έκαστης πλευράς, θα έπρεπε να στηρίζει την ειρήνη και την διπλωματία και να μην παίρνει ανοιχτά το μέρος κανενός. Με αυτή την τακτική της ουδετερότητας στην παρούσα φάση θα κέρδιζε την εμπιστοσύνη όλων των χωρών και δεν θα χρειαζόταν να βρει το ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας, αλλά η Ιστορία να την αναδείξη ως δύναμη ειρήνης και αλληλεγγύης. Ελπίζω να μην πληρώσουμε ακριβά το νόμισμα των επιλογών μας. Και κάτι για το τέλος, προφανώς υποστηρίζω την λύση των δυο κρατών στην περιοχή και όχι την διάλυση του Ισραηλινού κράτους.
