Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Το μόνο διεθνές δίκαιο που ισχύει είναι το δίκαιο του ισχυρού, δυστυχώς. Όσοι πιστεύουν ακόμα ότι υπάρχουν διεθνείς κανόνες που δεν πρέπει να παραβιάζονται από κανέναν, είναι βαθιά γελασμένοι. Όταν οι ΗΠΑ εισέβαλλαν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Λιβύη, στην Συρία και παλαιότερα στην Γουατεμάλα και σε πολλά άλλα μέρη έδειξαν ότι το διεθνές δίκαιο ισχύει για όλους τους άλλους πλην αυτής.
Όταν η Ρωσία μπήκε στην Ουκρανία, τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ επικαλέστηκαν το διεθνές δίκαιο, ξεχάσανε όμως πως λίγα χρόνια πριν έκαναν το ίδιο στην Γιουγκοσλαβία και ειδικά στο Κόσοβο, όπου έγινε ακριβώς ότι συνέβη με την Κριμαία, ένα δημοψήφισμα όπου αποφασίσαν την ανεξαρτησία τους από την Σερβία. Τώρα πολλές χώρες επικαλούνται το διεθνές δίκαιο λόγω των γεγονότων στην Βενεζουέλα, είναι δυστυχώς λίγο αργά πιά, οι ΗΠΑ έχουν δείξει εδώ και δεκαετίες ότι το έχουν γραμμένο. Έγραψα ορισμένα παραδείγματα, αλλά παρέλειψα να μιλήσω για την Κύπρο το 1974, όπου οι Τούρκοι μπήκαν πήραν το 30% του νησιού στο όνομα της παραβίασης συμφωνιών που είχαν κάνει με την Ελλάδα και την Μεγάλη Βρετανία. Είναι αλήθεια, η Ελλάδα με το πραξικόπημα έναντι του Μακαρίου ενεργοποίησε τον Τουρκικό στρατό, αυτό όμως δεν συνιστά μια νόμιμη πράξη.
Ο Μαδούρο μπορεί να ήταν ο χειρότερος ή ο καλύτερος, δεν μας απασχολεί αυτό. Μας απασχολεί η πράξη, όπου οι ΗΠΑ εισέβαλλαν σε ξένο έδαφος μιας κυρίαρχης χώρας και απήγαγαν τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο της χώρας. Ήταν ένας μη αρεστός ηγέτης για πολλούς λόγους, αλλά η δήλωση που έκαναν οι ΗΠΑ είναι η εξής: Όποιος δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντά μας, θα πάθει το ίδιο. Οι Ευρωπαίοι που στηρίζουν τον παράνομο Ζελένσκι, καθώς ήδη έχει ξεπεράσει τα χρόνια της νόμιμης θητείας του, εκλέχθηκε το 2019 και έπρεπε οι εκλογές να γίνουν το 2024 και έχουμε 2026, χάρηκαν με την σύλληψη και την απαγωγή του προέδρου Μαδούρο.
Εχθές αποδείχθηκε περίτρανα ότι οι κάτοικοι μιας χώρας μπορεί να κοιμηθούν με μια ηγεσία και να ξυπνήσουν με άλλη ηγεσία, και αυτό λόγω της θέλησης του παγκόσμιου χωροφύλακα, που λέγεται ΗΠΑ. Η Ελλάδα θα έπρεπε να εκδηλώσει την ανησυχία της για τα γεγονότα, εν αντιθέσει οι κυβερνητικοί χαίρονται για το καίριο χτύπημα στο βάρβαρο καθεστώς του Μαδούρο. Θα αποφύγω τις συγκρίσεις, αλλά νομίζω ότι ο Μαδούρο δεν χρησιμοποίησε συστήματα σαν το predator για να παρακολουθεί κυβερνητικά στελέχη και πολιτικούς αντιπάλους.
Ο Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, δήλωσε ότι θα συνεργαστούν με εν ενεργεία αξιωματικούς για την επόμενη μέρα στην Βενεζουέλα αν λάβουν όμως σωστές αποφάσεις. Δεν το είπε ακριβώς, αλλά άφησε να εννοηθεί, θέλουμε η κυβέρνηση της Βενεζουέλας να διασφαλίσει τα Αμερικάνικα συμφέροντα. Σιγά που το πρόβλημα είναι τα ναρκωτικά, το θέμα είναι ένα και είναι απλό, η ενέργεια, πετρέλαιο και φυσικό αέριο που διαθέτει η χώρα, να ελέγχεται από τους Αμερικάνικους κολοσσούς.
Ξεκαθάρισε όμως ότι η Βενεζουέλα δεν είναι ούτε «Λιβύη», ούτε «Ιράκ», ούτε «Αφγανιστάν»,η αποστολή των ΗΠΑ είναι εντελώς διαφορετική εδώ. Η απάντηση αυτή δόθηκε όταν ο Ρούμπιο ρωτήθηκε για το εαν οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν την βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης, Μαρία Κορίνα Ματσάντο ή τον Εδμούνδο Γκονσάλες Ουρούτια, τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης στις προεδρικές εκλογές του 2024. Και είπε και κάτι άλλο, το οποίο είναι γελοίο βέβαια, οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να παρεμβαίνουν στις πολιτικές υποθέσεις τρίτων χωρών. Ερώτηση, με την απαγωγή του προέδρου της χώρας αυτό δεν κάνατε κύριε Ρούμπιο;
Το θέμα βέβαια δεν έχει τελειώσει καθώς ο ΟΗΕ συνεδριάζει αύριο Δευτέρα, και από τι φαίνεται βασικό ρόλο θα παίξει ο στρατός της χώρας, όπου θεωρείται καθοριστικός παράγοντας. Τον βασικό ρόλο θα τον παίξει ο υπουργός άμυνας Βλαντιμίρ Παντρίνο Λόπεζ, όπου θα καθορίσει αν η χώρα θα οδηγηθεί σε πολιτική μετάβαση ή αν θα επιχειρήσει να κρατήσει όρθιο το Σοσιαλιστικό κόμμα που είναι στην διακυβέρνηση της χώρας.
Ο ίδιος χαρακτήρισε την επέμβαση των ΗΠΑ «εισβολή» και «τη μεγαλύτερη επίθεση κατά της χώρας, υποκινούμενη από την απληστία για τους στρατηγικούς της πόρους». Παράλληλα, κάλεσε τον λαό της Βενεζουέλας να αποφύγει «το χάος και την αναρχία», διαμηνύοντας ότι «δεν θα μας συντρίψουν».
Σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές, οι επόμενες ώρες θεωρούνται κρίσιμες για να διαπιστωθεί αν ο Παντρίνο Λόπεζ θα επιλέξει να συσπειρώσει τις τάξεις γύρω από τον Τσαβισμό, μπλοκάροντας κάθε προοπτική μετάβασης, ή αν θα ανοίξει ένα ρήγμα που θα επιτρέψει μια πολιτική διέξοδο. Αναμένουμε λοιπόν τις εξελίξεις. Όσο για το διεθνές δίκαιο, καλό είναι να μην το επικαλούμαστε, γιατί έχει αποδειχθεί ότι δεν υφίσταται, τουλάχιστον για τους ισχυρούς της γης.
Προσωρινά, καθήκοντα αναπληρώτριας προέδρου ανέλαβε η -μέχρι χθες- αντιπρόεδρος, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, η οποία, σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα της, είπε ότι η Βενεζουέλα δε θα γίνει ποτέ αποικία κανενός έθνους, και ζήτησε την απελευθέρωση του ζεύγους Μαδούρο. Την Ροντρίγκεζ φαίνεται ότι την στηρίζει ο Παντρίνο Λόπεζ και ο στρατός της χώρας, αλλά στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί ποτέ δεν πρέπει να θεωρούμαι ότι όλα είναι στάσιμα.
