Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
το 2008 ο τότε ΣΥΡΙΖΑ ΙΚΑΡΙΑΣ οργάνωσε μία εκδήλωση για τους 200 στα Κοσοίκια, μετά από18 χρόνια σαν να «μπούκαρε» ξαφνικά η ιστορία στο σήμερα με τις συγκλονιστικές φωτο… μεταξύ όσων ειπώθηκαν εκείνη την βραδιά βρήκα και το παρακάτω κείμενο
———————————————————–
ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΣΤΟΥΣ 200 ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ,
ΤΡΕΙΣ ΙΚΑΡΙΩΤΕΣ… ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944
…το χάραμα πήρα του ήλιου το δρόμο,
κρεμώντας τη λύρα την δίκαιη στον ώμο,
κι απ΄ όπου χαράζει ως όπου βυθά,
τα μάτια μου δεν είδαν τόπον
ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι…(Δ.Σ.)
Οι επέτειοι τούτοι αποδεκτοί από το σύνολο των πολιτών και δικαιωμένοι από τον ίδιο το χρόνο, αποτελούν και ορίζουν τα ιστορικά αξιώματα ενός λαού και ενός έθνους…
Χωρίς ιστορική μνήμη οι λαοί χάνονται…ποιός αντέχει να το αμφισβητήσει αυτό;
κι όποιος ξεχνά την ιστορία του, δυστυχώς θα έρθει καιρός που θα την ξαναζήσει!
1η Μαϊου – Πρωτομαγιά του 1944
Εμείς ήμασταν αγέννητοι τότε… πολλοί ακόμα από εσάς ήσαστε παρόντες, εσείς γράφατε την ιστορία με την πράξη και το αίμα σας, ρισκάροντας την ίδια τη ζωή σας την ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ που μας λαχαίνει μέσα στην ατέρμονη αιωνιότητα…εσείς δώσατε τότε που έπρεπε τις εξετάσεις σας πάνω στις έννοιες του χρέους και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τις περάσατε με άριστα!…
Εμείς απλά σήμερα μελετάμε την ιστορία και υποκλινόμαστε στην παρουσία σας…
γιατί ΕΚΕΙ και ΤΟΤΕ για άλλη μια φορά παίχτηκε στα ζάρια της ιστορίας το…αρχέτυπο και όχι το παράδειγμα το ΠΩΣ μας το αφήσατε αίνιγμα και δώρο και για τούτο σας ευχαριστούμε…
Ο χώρος;…Καισαριανή άλλοι τον είπαν θυσιαστήριο της λευτεριάς και άλλοι μαύρο τόπο της τραγωδίας.. και ήταν αλήθεια ολόλαμπρη η μέρα εκείνη του Μαγιού κι όμως στήσανε στον τοίχο 200!!! Όλα παληκάρια διαλεχτά στην κορφή της ξυπνημένης νιότης τους, πάνω στην εκρηκτική ομορφιά της φύσης….
έστησε ό έρωτας χορό με τον ξανθό απρίλη!…
μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρι,
η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι,
με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει
όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει…
ΤΣΕΡΜΕΓΚΑΣ Μιχαήλ! από το Μαυράτο Ικαρίας Παρών!
ΚΡΟΚΟΣ Γεώργιος! από το Στελί Ικαρίας Παρών !…
ΠΙΤΤΑΚΑΣ Γεώργιος! από το Φραντάτο Ικαρίας Παρών!
…όλοι παρόντες στο μεγάλο προσκλητήριο για τα πανανθρώπινα ιδανικά της λευτεριάς, της τιμής, της Πατρίδας που ή έννοιά της δεν είναι μόνο διαχρονική αλλά και διαχωρική είναι όμως και τάξεως ηθικής, συνειδησιακής και γεωγραφικής…Είναι η ίδια μας η γλώσσα αυτή που προσπαθούμε να διδάξουμε εμείς οι δάσκαλοι στα παιδιά μας, είναι οι ίδιοι οι ναοί μας, είναι οι ίδιοι οι τάφοι των προγόνων μας, είναι τα μνημεία των ηρώων μας…γίνεται ποτέ να σβήσουν όλα τούτα;…να υποστούν διεύρυνση ναι! Να μηδενοποιηθούν όμως δεν γίνεται…γιατί τότε μηδενοποιείται όλη η ανθρώπινη πεμπτουσιακή ύπαρξη και ο άνθρωπος γίνεται παρωδία και σκιά ανθρώπου…
Ξημερώματα πρωτομαγιάς από τις φυλακές Χαϊδαρίου μετέφεραν οι Γερμανοί κατακτητές τους 200 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής και ήταν 200 (πολλοί η λίγοι;) μπροστά στην πολυπληθή φασιστική μηχανή του Χίτλερ και των ντόπιων συνεργατών του…και όμως αυτοί οι 200 απέδειξαν ακόμα μια φορά πως οι μεγάλες στιγμές της ελληνικής ιστορίας δεν γράφτηκαν ποτέ από φορείς ταπεινών και ιδιοτελών κινήτρων.
Γράφτηκαν μόνο όταν η αριθμοκίνητη ψυχή αψήφησε τους ποσοτικούς αριθμούς γιατί γνώριζε την άρρητη δυναμικότητα των ολίγων μπροστά στη δυσκίνητη πολλαπλότητα των πολλών…φαίνεται όμως πως υπάρχουν οι αόρατοι αγωγοί της ψυχής που συναδελφώνουν στα υψηλότερα πεδία της ανθρώπινης νόησης και δράσης τους ήρωες όλων των εποχών από την κλασική αρχαιότητα ως τις ημέρες μας…
Όπως ακριβώς και ο Αισχύλος που παραμερίζοντας την ποιητική του διάσταση λάξευσε πάνω στο μνήμα του, στο Γέλας της Σικελίας το περίφημο εκείνο…
«Αλκμήν δε ευδόκιμον Μαραθώνιον άλσος, αν είποι βαθυχαίτης Μήδος επιστάμενος…» ( για την μεγάλη μου δόξα θα σας μιλήσει το άλσος του Μαραθώνα…)
Να είσαι Αισχύλος, να έχεις δώσει την κορυφαία τραγική γραφή που γνώρισε η ανθρώπινη νοόσφαιρα και αποχαιρετώντας στο τέλος του βίου σου τους θνητούς, να τους θυμίζεις ότι υπήρξες άνθρωπος επειδή πολέμησες και συ τους Πέρσες στον Μαραθώνα, τούτο θα πεί, πως η υπεράσπιση των υπέρτατων αξιών της ζωής αποτελεί την ύψιστη προσφορά της ανθρωπότητας…
κι αν με ρωτήσεις ποιός ήταν ο Αισχύλος; Θα σου πώ: είναι ο άνδρας εκείνος που ίδρυσε για το ανθρώπινο γένος την τραγωδία και το θέατρο, για να καταλάβεις πες στο ίδιο μέγεθος που ο Νεύτων ανακάλυψε τις αλυσίδες που δένουν τους γαλαξίες του άπειρου σύμπαντος!…
αν με ρωτήσεις τώρα ποιοί ήταν οι 200; Θα σου πώ: είναι αυτοί που μες στων στρατιωτών τις τάξεις τον σωρόν πολέμησαν κι αυτοί, με τον δικό τους τρόπο, τον Δάτι και τον Αρταφέρνη του αιώνα μας…που θα πεί πως στη σύντομη ζωή τους μέχρι το τέλος εκεί στην Καισαριανή πολέμησαν το ζωώδες, το αισχρό, το ποταπό, το οιηματικό τέρας, την αδικία και την ύβρι των ανόητων ανθρωπωιδών.
Υπεράσπισαν τη λευτεριά της πατρίδας τους, αγωνίστηκαν για την ομορφιά και την τιμή της ζωής…θα σου πω ακόμα, είναι αυτοί που με την κορυφαία πράξη τους εδίδαξαν πως κάθε άνθρωπος στα φυσικά του μέτρα είναι σπουδαίος!
τόσο σπουδαίος όσο τα δέντρα για το οξυγόνο της ατμόσφαιρας, όσο τα αστέρια για το φως της νύχτας!…και για όλα τούτα εκοίταξαν κατά πρόσωπο τον θάνατο και δεν εχαμήλωσαν τα μάτια…
Ιδού το ανέβασμα του λαού μας, αυτός ο κόσμος ο μικρός που γίνεται ξάφνου μέγας! Όταν δημιουργεί τις εποποιίες της δικής του αντίστασης, καταθέτοντας ό,τι καλύτερο για την προκοπή και την πρόοδο τούτου του τόπου, που συνεχίζουμε σε πείσμα των καιρών απ’ την εποχή του Ομήρου να τον λέμε…ΠΑΤΡΙΔΑ…γιατί ο αγώνας αυτός για την ομορφιά και την αξία της ζωής έχει και συνέχεια, έχει και συνέπεια γιατί είναι διαρκής και ανεξάντλητος μέσα στην απλότητα του σύμπαντος κόσμου…Να λοιπόν η δική μας υπόσχεση…όσο κι αν η ανθρωπότητα σήμερα, συνεχίζει να σφαγιάζεται στη Βαγδάτη, να βομβαρδίζεται στην Ιερουσαλήμ, να πεθαίνει αβοήθητη στη Μοσούλη, ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά την <<μαφιόζικη εγκληματική παρέα>> που προκαλεί τόσο πόνο… και εμείς οι μικροί οι ασήμαντοι κατ’ αυτούς επιμένουμε και θα επιμένουμε να χαράζουμε το μέλλον των παιδιών μας, το μέλλον των επόμενων γενεών με τις πλούσιες παρακαταθήκες μας…και τι παρακαταθήκες!!! σαν αυτή που τιμάμε εδώ σήμερα…φτύνοντας ταυτόχρονα τους τάφους εκείνων που μας προξενούν τόσο λύπη!…
Γι’ αυτό είμαστε όρθιοι και έτοιμοι για την δική μας σημερινή αντίσταση, αντίσταση στη σημερινή ζούγκλα της βαθιάς σήψης και διαφθοράς , αντίσταση στο μεγάλο έγκλημα της περιβαλλοντικής καταστροφής, αντίσταση στην απάθεια, στην αδιαφορία, στην επιχειρούμενη τηλεοπτική αποβλάκωσή μας… Αντιστεκόμαστε γιατί μάθαμε καλά πως τούτοι οι αγώνες που προηγήθηκαν, που συντελούνται, που ακολουθούν είναι αυτοί που μένουν και σημαίνουν, συνεχίζονται κι ας δικαιώνονται α!!! Προπάντων όταν δικαιώνονται…είναι τότε που κάνουν τον λόγο του ποιητή ακόμα πιο δυνατό και επίκαιρο από ποτέ…
«θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία»… και τούτο τον λόγο τον έκαναν πράξη στους αιώνες οι 200 την αιματοβαμμένη εκείνη Πρωτομαγιά στην Καισαριανή…δίνοντας και σε μας, στον Ικαριώτικο λαό μερτικό απ’ την δόξα και την περηφάνια που κληροδότησαν στις μελοντικές γενεές…
Υ.Γ. η επόμενη μέρα ξημέρωνε ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ του 2008! Πήγαμε και καταθέσαμε στεφάνι στο νεόχτιστο μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη τους, (στον ΕΥΔΗΛΟ), ένα μνημείο για να κρατάει και αυτό τη μνήμη ζωντανή που έγινε με ιδιωτική πρωτοβουλία της Μαρίας Πίττακα αδερφής του Γ.Πίττακα…
