Γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης για το Documento
Στον δεύτερο τόμο του έργου του «Ο Αγών μου» (1926), ο Αδόλφος Χίτλερ είχε διατυπώσει την θεωρία του Lebensraum (Ζωτικού χώρου). Ο Χίτλερ δια του δόγματος ασφαλείας του, υποστήριζε ότι ο γερμανικός λαός χρειάζεται περισσότερο ζωτικό χώρο για να επιβιώσει και να αναπτυχθεί με ασφάλεια. Λίγα χρόνια αργότερα όλοι κατάλαβαν τι εννοούσε. Για την ανάπτυξη του ζωτικού χώρου και για λόγους ασφάλειας, η Γερμανία προσάρτησε την Αυστρία και την Σουδητία και επέκτεινε τον πόλεμο σε όλο τον κόσμο. Έχει ιδιαίτερη σημασία, ότι ο Χίτλερ, παρουσίαζε την επιθετική του πολιτική ως άμυνα απέναντι στους εχθρούς του γερμανικού έθνους, που συνιστούσαν υπαρξιακή απειλή, δηλαδή τους Εβραίους, τους κομμουνιστές και τους αλλόφυλους.
Όσοι αναζητούν και διακρίνουν ομοιότητες του Χίτλερ με το αμυντικό δόγμα Τραμπ – Νετανιάχου, έχουν απόλυτο δίκιο. Ο «άξονας του κακού» που εφηύρε ο πατέρας Μπους, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ως υπαρξιακή απειλή για τον Δυτικό κόσμο, δημιούργησε μια σειρά από πολέμους, που μαντέψτε, δεν έκαναν τον κόσμο ούτε ασφαλή, ούτε πιο δημοκρατικό. Όλες οι εκστρατείες για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων που μεθόδευσαν οι ΗΠΑ, φυσικά και δεν απελευθέρωσαν κανέναν. Η επέμβαση στο Αφγανιστάν για παράδειγμα, προκειμένου να απαλλαγεί από το καθεστώς των μουλάδων και να βγάλει την μπούρκα από τις γυναίκες, σήμερα έχει οδηγήσει σε ένα μεγαλοπρεπές deal μεταξύ των ΗΠΑ και των Ταλιμπάν. Στη γειτονική Συρία, η επιχείρηση ανατροπής της δυναστείας των Άσαντ, με σχεδιασμό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, έφεραν στην εξουσία τον άλλοτε τρομοκράτη Αμού Μοχάμεντ αλ Τζολάνι. Ο Τζολάνι είχε επικηρυχθεί για δέκα εκατομμύρια δολάρια ως στέλεχος των τζιχαντιστών από τους Αμερικανούς, κρατήθηκε στις αμερικανικές φυλακές και τελικώς ενθρονίστηκε από τους ίδιους στην ηγεσία της Συρίας.
Δεν πρόκειται για τον σκοπό που αγιάζει τα μέσα, αλλά για τους πιο ανήθικους και επιζήμιους σχεδιασμούς που σήμερα έχουν καθιερωθεί ως διεθνής κανονικότητα με ισχύ νόμου.
Αυτό που σήμερα εξελίσσεται και παρακολουθούμε στις τηλεοπτικού δέκτες ως video game με παράλληλη ονοματοδοσία πυραύλων, είναι ένα έγκλημα. Ο πόλεμος με το Ιράν ξεκίνησε όταν το Ισραήλ έκανε «προληπτικό χτύπημα» εναντίον της Τεχεράνης. Με το επιχείρημα της ασφάλειας, το σύστημα των συμμάχων του Νετανιάχου που κυβερνά στο όνομα των απογόνων των θυμάτων του Χίτλερ διαμορφώνει τον ζωτικό του χώρο παρακάμπτοντας κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας. Με αντίστοιχο τρόπο ο Πούτιν έκανε τα δικά του προληπτικά χτυπήματα όπως άλλωστε και οι Τούρκοι στην Κύπρο. Αύριο προφανώς μπορεί να κάνει το ίδιο η Κίνα στην Ταϊβάν ή η Βόρεια Κορέα στη Νότια Κορέα.
Σε μια από τις πολλές δημόσιες εμφανίσεις του, ο Ντόναλντ Τραμπ, κόμπασε ότι έχει τρεις υποψήφιους ηγέτες για το Ιράν. Δηλαδή δήλωσε δημόσια και πανηγυρικά, ότι οι ΗΠΑ, τοποθετούν πολιτικές ηγεσίες παγκοσμίως. Ο σχεδιασμός αυτός δεν περιορίζεται στο διαβολικό Ιράν, αλλά επεκτείνεται από τη Βενεζουέλα έως τη Γροιλανδία. Κατά τραγική ειρωνεία οι ΗΠΑ, ανακαλύπτουν προβληματικές καταστάσεις και έλλειψη δημοκρατίας, όπου υπάρχουν πετρέλαια. Μοναδική εξαίρεση η Σαουδική Αραβία, που παρότι κάθε Παρασκευή συνεχίζει να αποκεφαλίζει και να ακρωτηριάζει δημόσια πολίτες, οι ΗΠΑ την θεωρούν πιστή σύμμαχο, χωρίς κανένα έλλειμμα Δημοκρατίας που θα την οδηγούσε στο να γίνει απελευθερωτής.
Την ώρα που ΗΠΑ και Ισραήλ προσπαθούν να νομιμοποιήσουν την επέμβασή τους σε μια χώρα χωρίς έρεισμα και συναίνεση από τον ΟΗΕ, ταυτόχρονα νομιμοποιούν την πρακτική του Ιράν, να επεκτείνει τον πόλεμο σε όλη την Μέση Ανατολή, την Κύπρο και γιατί όχι και την Ελλάδα (δύο τύποι ιρανικών πυραύλων μπορούν να χτυπήσουν αρκετά εύκολα τη Σούδα). Η λογική της καουμπόικης τάξης και ασφάλειας αλά Τραμπ, δημιουργεί αταξία σε όλο τον κόσμο.
Υπάρχει κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο. Ο Τραμπ εμφανίζεται ως αντικομφορμιστής και αντιγραφειοκράτης της νέας αταξίας. Δεν ζητάει άδεια από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, δεν προβαίνει έστω και προσχηματικά σε διπλωματικά μέτρα. Η παλιά πρακτική, που ήθελε το Συμβούλιο Ασφαλείας να συνεδριάζει και να σπαταλά χρόνο πριν το μοιραίο, έχει παρέλθει. Τώρα οι ΗΠΑ αποφασίζουν και επεμβαίνουν χωρίς τη χρονοβόρα προσχηματική διαδικασία των διεθνών θεσμικών οργάνων. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι δεν έχουμε επιχειρήματα και δικαιολογίες για να παρακαμφθεί η διεθνής νομιμότητα αλλά η νομιμότητα είναι ο Τραμπ και ο Νετανιάχου. Δεν υπάρχει Διεθνές Δίκαιο, διεθνής πρακτική και διπλωματία, επιχειρηματολογία που επιχειρεί να δικαιολογήσει τον προαποφασισμένο σκοπό. Η υποκριτική λειτουργία του ΟΗΕ επί δεκαετίες, τον κατέστησε και αδύναμο και περιττό.
Βρισκόμαστε μπροστά στη νέα Pax Americana, που δεν στηρίζεται απλώς σε στρατιωτική οικονομική και στρατιωτική υπεροχή μόνο, αλλά έχει ως αιχμή την επιβολή. Η οικονομική και στρατιωτική υπεροχή δηλαδή, δεν είναι μια πιθανή απειλή για τρίτους αλλά τρέχουσα απαίτηση καθυποταγής του.
ΗΠΑ και Ισραήλ, καθιερώνουν το διεθνές χάος, θεωρώντας ότι έτσι θα επικρατήσουν και θα λύσουν λογαριασμούς. Σε ό,τι αφορά το Ιράν, τίποτα δεν είναι όπως οι μέχρι τώρα επιχειρήσεις των Δυτικών μας συνήθισαν να περιμένουμε. Με εξαίρεση την επιτυχία δολοφονίας του Χαμενεΐ και των 50 περίπου αξιωματούχων του με μία πυραυλική βολή, τα υπόλοιπα δεν είναι καθόλου εύκολα. Όπως ακριβώς συνέβη και με το Αφγανιστάν, η ανατροπή της ηγεσίας δεν συνιστά και αλλαγή καθεστώτος. Πόσο μάλλον, που το Ιράν δεν είναι μια χώρα φυλάρχων. Πρόκειται για μια αχανή χώρα όπου δεν μπορούν να γίνουν χερσαίες επιχειρήσεις, με έναν αρχαίο λαό με έντονα εθνικιστικά χαρακτηριστικά που δεν συμμερίζεται την διάθεση των Δυτικών, που θέλουν τις ΗΠΑ, να ορίζουν τις ηγεσίες των χωρών του κόσμου. Ο πόλεμος μόλις άρχισε. Η Μέση Ανατολή της ευωχίας και των τεχνητών πολυτελών πόλεων δεν είναι ασφαλής. Οι ινφλουένσερ και οι party animals, μάλλον δεν θα ξαναπάνε στο Ντουμπάι. Το θέμα βεβαίως είναι αν η υφήλιος θα γίνει πεδίο για να παρτάρει ο Τραμπ και η παρέα του. Πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε το απλό: ποιος από τους δύο, οι ΗΠΑ ή το Ιράν, έχουν χρησιμοποιήσει τα όπλα τους τα τελευταία σαράντα χρόνια για να χτυπήσουν τρίτες χώρες; Ποια φαίνεται πλέον πιο απειλητική προσωπικότητα; Του νέου Αγιατολάχ ή του Ντόναλντ Τραμπ;
