Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
15 Μαρτίου 44 π. Χ. στην Ρώμη στο συγκρότημα του Θεάτρου, μπαίνουμε αθόρυβα, νυχοπατώντας, στην αίθουσα της Συγκλήτου (σαν την δική μας ΒΟΥΛΗ)….σσς!
Παρακολουθούμε από το πρωί διακριτικά και από ασφαλή απόσταση την ακολουθία μικροσυμβάντων της ημέρας έως ότου φτάσουμε στο συνταρακτικό γεγονός που θα αλλάξει την ροή της ιστορίας σκορπίζοντας παντού γύρω αίμα!
Σύναυγα, σχεδόν χάραμα, ο Αυτοκράτορας Γάιος Ιούλιος Καίσαρας ξυπνάει κάπως ανήσυχος και ετοιμάζεται να πάει στην Σύγκλητο, ένα δρόμο που τον έχει περπατήσει πάρα πολλές φορές, η σύζυγος του Calpurnia φανερά ταραγμένη από ένα κακό όνειρο προσπαθεί να τον εμποδίσει, «όχι» του λέει, «έχω μια κακή προαίσθηση, μην πας σήμερα εκεί…» εκείνος δείχνει προς στιγμή να το σκέφτεται, μάταιος κόπος, λίγο αργότερα εμφανίζεται ο Ιούνιος Βρούτος, «φίλος» του και τον πείθει να πάει με το επιχείρημα πως οι Συγκλητικοί τον περιμένουν και θα είναι μέγα πολιτικό ατόπημα αν τους περιφρονήσει.
Καθ΄ οδόν συναντάει τον μάντη Spurinna (κάτι πες σαν δημοσκόπο) που τον είχε προειδοποιήσει για τις «Ειδούς του Μαρτίου» εκεί καταμεσής κάτω από τον ίσκιο ενός γέρικου δέντρου χαιρετίστηκαν: «οι Ειδοί του Μαρτίου ήρθαν» του λέει ειρωνικά ο Καίσαρας κι ο Spurinna απαντά:
«Ναι, αλλά δεν πέρασαν ακόμη»… Λίγο παρακάτω κι ενώ πλησιάζει, μέσα από το πλήθος που τον επευφημεί ζωηρά με ζητωκραυγές, ιαχές θριάμβου και «ωσαννά», πετιέται ο Αρτεμίδωρος, Έλληνας δάσκαλος, και του δίνει στο χέρι ένα σημείωμα όπου σε αυτό αποκαλύπτει λεπτομερώς τη συνομωσία με ονόματα και διευθύνσεις (όπως θα λέγαμε σήμερα). Ο Καίσαρας όμως μέσα στην απόλυτη κυριαρχία της δύναμής του αλλά και της υπέρμετρης αλαζονείας της εξουσίας δεν δίνει καμία σημασία σε ένα «κακοδιπλωμένο/ τσαλακωμένο χαρτάκι» από έναν απλό πολίτη, δεν προλαβαίνει, δεν θέλει να χάσει χρόνο, να χασομερήσει για «ασήμαντα» πράγματα… βιάζεται, βιάζεται για την δόξα!
Και κάπως έτσι φτάνει επιτέλους στην Σύγκλητο είναι μάλλον μεσημέρι.
Με το που μπαίνει τον πλησιάζει ο Λούκιος να του ζητήσει μία οικογενειακή χάρη (το λέμε ρουσφέτι), τραβώντας ταυτόχρονα τον μανδύα του, αυτό ήταν το σήμα της επίθεσης!
Ο πρώτος που τον χτυπά είναι ο Publios Casca, ο Μέγας Καίσαρ προσπαθεί να αμυνθεί και τότε πέφτουν πάνω του όλοι οι συνωμότες που έφταναν τους 60!
23 μαχαιριές μας παραδίδουν οι ιστορικοί μα πριν εκπνεύσει διακρίνει με θολή πια ματιά τον «φίλο του» και σαν να ακούστηκε η φράση: «κι εσύ τέκνον Βρούτε»; το είπε; δεν το είπε; τι σημασία έχει; Ο Καίσαρας πέφτει νεκρός στα πόδια του αγάλματος Πομπηίου, η συμβολική εκδίκηση της μοίρας γιατί ο Πομπήιος υπήρξε ο μεγάλος του αντίπαλος!
Ο Πλούταρχος μας τα περιγράφει όλα ετούτα και είναι αυτός που εμπνέει τον Αλεξανδρινό μας Κ.Π. Καβάφη για το δικό του «διαμάντι»:
Μάρτιαι Ειδοί Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή. Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις, τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι. Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια· έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις, τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμον έξω, εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία, αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα, και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα, είναι μεγάλα πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν», μη λείψεις να σταθείς· μη λείψεις ν’ αναβάλεις κάθε ομιλίαν ή δουλειά· μη λείψεις τους διαφόρους που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις (τους βλέπεις πιο αργά)· ας περιμένει ακόμη κι η Σύγκλητος αυτή, κι ευθύς να τα γνωρίσεις τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.
Μερικές ακόμα εξηγήσεις:
«Ειδοί» στα λατινικά είναι το Idus που σημαίνει μισό δηλαδή είναι η μέρα που διαιρεί το μήνα σε δύο περίπου ίσα μέρη, συνεπώς δηλώνει την 15η ημέρα Μαρτίου, Μαΐου, Ιουλίου και Οκτωβρίου, όπως και την 13η των άλλων μηνών, σύμφωνα πάντα με το ρωμαϊκό ημερολόγιο.
οι Ειδοί του Μαρτίου (15 Μαρτίου) ήταν Γιορτή κι επίσημη αργία για τους Ρωμαίους, καθώς η συγκεκριμένη ημέρα αφιερώνεται στον θεό Άρη ας μην ξεχνάμε πως ο θεός Άρης ήταν και δυστυχώς παραμένει ο θεός του πολέμου. Άλλωστε, η ίδια η λέξη Μάρτιος σημαίνει “Αρης” (Mars).
“Αι ειδοί του Μαρτίου” είναι σημαδιακή και αποφράδα ημέρα! Έμεινε στην ιστορία συνδεδεμένη με την δολοφονία του Γάιου Ιούλιου Καίσαρα.
Μια δολοφονία που θα μας φέρνει πάντοτε αντιμέτωπους με την ανθρώπινη θνητότητα, την αλαζονεία της εξουσίας που οδηγεί σε καταστροφή καθώς και την ανθρώπινη τάση να αγνοεί τις προειδοποιήσεις, ειδικά όταν αυτές έρχονται σε αντίθεση με τα σχέδια και την εφήμερη δόξα… προσοχή λοιπόν στους ΕΙΔΟΥΣ ΜΑΡΤΙΟΥ!
