Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
πως το ‘φερε η κουβέντα ούτε που θυμάμαι επακριβώς…
Έξω φύσαγε μια δαιμονισμένη σοροκάδα τέτοιον καιρό απόκτωβρα συνηθισμένες για το νησί μας, να παίρνει ο θεός τον κόσμο καθώς ακούς κι εκείνον τον πρίνο στην άκρη του περιβολιού έτσι όπως βουίζει, νομίζεις θα ξεκολλήσει ο «κουμπές» του ουρανού και θάρθει σύγκορμος πάνω στο κεφάλι μας!
Η Μάνα είχε την έγνοια στα λουλούδια της αυλής κι έτρεχε να σέρνει τις γλάστρες με πάταγο μπας και γλυτώσουν απ΄ αυτόν τον διαολόκαιρο που δέρνει τη Νικαριά από καταβολής κόσμου! τι ζιράνια, τι γαρούφαλλα, τι φουγκέττες και τριαντάφυλλα, κι όξω απ΄ τον περιβολότοιχον η μελισπακιά να δέρνεται και το δεντρολίβανο το ίδιο κι απά στο πηλιαστράκι η αγριοκρομμύδα που δραγατεύγει την ποργιά, το βάσκανον για το κακό το μάτι, να αντιστέκεται και τούτη έτσι το θελε η Γιαγιά κι εμείς δεν της χαλούσαμε ποτές μας χατίρι…
Καθισμένοι έναν γύρο ομπρός στο τζάκι ψήναμε στην χόβολη ωραία γλυκά κάστανα από τις καστανιές του άλλου μας Παππού πούχετες φυτεμένες στο σπιτοκάθισμα στο πάνω χωριό, το Μάραθο.
Αρχίσαμε λοιπόν να μιλάμε για τις συγγένειες, τις περιπέτειες των παλιών, τους ξενιτεμούς των, τα γλέντια των, τις «ερωτοδουλειές» των και μ΄ ένα: «ο θεός σχωρέσει των» πηγαίναμε παρακάτω.
Η αλήθεια, δεν μας άρεσε να πολιτικολογούμε σε τέτοιες μαζώξεις γιατί με μεγάλη πιθανότητα οι καρδιές μας θα χαλούσαν εφόσον δεν ομονοούσαμε όλοι στο ίδιο κόμμα, άλλωστε ένα ήταν το ΚΟΜΜΑ! και τούτο το γνωρίζαμε … δεν ήταν και λίγες οι φορές που ακόμα κι οι πιο αθώες κουβέντες παρέπεμπαν ή σκόνταφταν πάνω σε φορτισμένα ιδεολογικά σκαλοπάτια που ήταν δύσκολο ως ακατόρθωτο να τα προσπεράσει κανείς σιωπηλά…
Έτσι κάποια στιγμή ήρθε η κουβέντα για τα πρώτα τηλέφωνα που έφερε η εξέλιξη της τεχνολογίας στο νησί μας!
Δύσκολα ακόμα τα χρόνια κι ας ήταν αμέσως μετά την «χούντα», σύμφωνα με τους κανόνες και τα διατάγματα του «χουντικού» ακόμα κράτους έπρεπε να πάρουμε το τηλεφωνικό κέντρο του χωριού, μιας και είχαμε το πρώτο καφενείο ΤΑ ΟΛΥΜΠΙΑ! Ο Παππούς εκτός από ταβερνιάρης και καφετζής να γίνει τώρα και τηλεφωνητής, χμ! όχι κι άσχημη ιδέα… ένα μηχάνημα που θα στέλνει και θα λαβαίνει μηνύματα σε όλους κι από όλους τους ξενιτεμένους μας! να τόχεις στα χέρια σου, να μάθεις να το χειρίζεσαι, να το ακούς σαν χτυπάει δεν ήταν και λίγο!
Γρήγορα όμως οι «υπεύθυνοι» του ΟΤΕ άλλαξαν γνώμη γιατί έπρεπε, λέει, μαζί με όλα τα δικαιολογητικά να έχουν και εκείνο το καταραμένο χαρτί των «κοινωνικών φρονημάτων» όχι του ιδίου του Παππού αλλά του γαμβρού του, που τύχαινε να μένουν μαζί! Πού να βρεθεί όμως τέτοιο χαρτί για έναν «Μακρονησιώτη»; Για ένα ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ και ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ; Να πώς χάσαμε διά παντός το θαυματουργό αυτό μηχάνημα…πήγε αλλού για πιο σίγουρα προς απογοήτευση περισσότερο εμάς των μικρών παιδιών του σπιτιού … και βέβαια ποτέ δεν μιλούσαν δύο σε αυτά τα καινούργια τηλέφωνα… εφόσον υπήρχε και ο ενδιάμεσος επίσημος πλέον «κοριός» που κατέγραφε κάθε ύποπτη λέξη ή περίεργο όνομα που ακουγόταν μέσα στις γραμμές προς περαιτέρω αξιολόγηση…
Αυτά και άλλα πολλά λέγαμε ενώ ο αέρας έξω ακόμα λυσσομανούσε, μέσα όμως εμείς με τα χωρατά, τα πειράγματα και τα υπονοούμενα ξορκίζαμε τις έχθρες και το κακό κι απάνω στην κουβέντα φτάσαμε ως το Καραβόσταμο, το αντικρινό με το δικό μας χωριό που στον ίδιο περίπου χρόνο πήγε κι εκεί το τηλέφωνο στο καφενείο της κυρά Μαρίας…
Ω! τι χαρά κι εκεί, επιτέλους τα φώτα του πολιτισμού φέγγισαν ίσαμ΄ εδώ! όλοι από κοντά να δουν μα πιο πολύ να ακούσουν τη φωνή που ερχόταν μ΄ έναν διαβολικό τρόπο από τα πέρατα του κόσμου, που έμπαινε μέσα σε πολύχρωμα καλώδια, που ταξίδευε χωρίς να συναντάει κανένα εμπόδιο κι έτρεχε πολύ μα πολύ γρήγορα… και μ΄ ένα μαγικό θαρρείς τρόπο τσουπ! Να την ολοζώντανη η φωνή να αντηχεί καταμεσής του καφενέ!
Κάπως έμοιαζε όλο αυτό με εκείνο που είχαν ζήσει με τα πρώτα ραδιόφωνα αλλά τώρα ήταν απείρως πιο θαυμαστό γιατί οι φωνές που άκουγαν δεν ήταν άγνωστες και ξένες, ήταν φωνές που τις αναγνώριζαν πολύ καλά! των δικών τους ανθρώπων… των παιδιών, των εγγονών, της Μάνας, του Πατέρα, του θείου, των συμπεθέρων, των φίλων που μπορούσαν να συνομιλήσουν, να μάθουν τα νέα τους, να τους πουν τα δικά τους, να! λίγο ακόμα και είχαν την αίσθηση ότι μπορούσαν και να τους αγγίξουν, να τους αγκαλιάσουν, να τους φιλήσουν… αφήστε που μερικοί φώναζαν τόσο δυνατά πιστεύοντας ότι θα τους ακούσουν εκ του φυσικού, απλά έπρεπε να κρατάνε αυτό το «ματσούκι», το ακουστικό όπως το έλεγαν!
Την πρώτη δε φορά που λειτούργησε το όλο σύστημα θα μείνει ως γεγονός ανεπανάληπτο και νικηφόρο! Η κυρά Μαρία με τον δίσκο στο χέρι βγήκε από το «τεζάκι» να πάει τον γλυκύβραστο σε έναν πελάτη, όταν ακούστηκε το πρώτο δοκιμαστικό μάλλον «ΝΤΡΙΝΝΝ»!!! παρατάει στα γρήγορα κάτω τον δίσκο, πάει κι ο καφές… όλος επάνω στην καρό γκριζοκόκκινη ποδιά, απτόητη κι ας τσουρουφλιζόταν τρέχει να σηκώσει το τηλέφωνο.
Από την άλλη άκρη ακούγεται ο Σιδερής και ποιος Καριώτης δεν γνωρίζει τον ευγενικό και πάντα χαμογελαστό Προϊστάμενο του ΟΤΕ Ευδήλου Ικαρίας;
«Εμπρός» της λέει κι εκείνη στον ίδιο τόνο ανταπαντάει παρομοίως «Εμπρός» κάνοντας ταυτόχρονα κι ένα βήμα μπροστά, ξανά ο Σιδερής «Εμπρός» και πάλι από την κυρά Μαρία «Εμπρός» ακόμα άλλο ένα βήμα…
«Εμπρός» ο ένας «Εμπρός» ο άλλος ώσπου ξαφνικά ακούγεται έντρομη εκείνη να του φωνάζει:
«Έλα Σιδερή! τέλεψε το καλώδιο, δεν πάει άλλο έφτασα στην πόρτα»!!!
Έτσι έρχεται ο πολιτισμός με γέλια και χαρές, έτσι εξελίσσεται η τεχνολογία με απορίες και θαυμασμό… έτσι φτάσαμε στα «ιντερνέτια και στα φέις- μπούκια» έτσι φτάσαμε στις «υποκλοπές» και στα μολυσμένα λογισμικά της παρακολούθησης και ποιος ξέρει για πού ακόμα !
Πίσω όμως από όλα τούτα κρύβονται πάντοτε οι δικές μας μνήμες και οι απαντοχές μας, κρύβεται η απλότητα και η ψυχή του λαού μας!
