Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Σήμερα το αφιέρωμα μας έχει άρωμα Κύπρου. Το Κυπριακό ζήτημα είναι ένα ζήτημα που ξεκίνησε ως αποικιακό, αλλά κατέληξε στην κύρια διαμάχη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Ήταν 5 Νοεμβρίου 1914 όταν η Αγγλία προσάρτησε την Κύπρο, όπου την έκανε αποικία της.
Οι Έλληνες ή Ελληνοκύπριοι της εποχής ανέπτυξαν τον εθνικό τους πόθο για ένωση του νησιού με την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα. Η Κύπρος αποτελούσε και αυτή μέρος της μεγάλης ιδέας, όπου ήταν το κύριο ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής μας για πάνω από έναν αιώνα. Η μεγάλη ιδέα, όπου τέλειωσε άδοξα με την μικρασιάτικη καταστροφή το 1922.
Το ίδιο όμως αίτημα ανέπτυξαν και οι Τουρκοκύπριοι, όπου μέσα από τον δικό του εθνικισμό έβαζαν μπροστά το αίτημα για την αυτοδιάθεση του λαού τους, προτάσσοντας ως κύριο αίτημα την διχοτόμηση του νησιού και τον διαχωρισμό των πληθυσμών. Φοβόντουσαν ότι με την ένωση με την μητέρα πατρίδα οι Έλληνες θα τους έδιωχναν από το νησί.
Όλα όμως εντέλει θα κρινόντουσαν μετά την φυγή των Άγγλων, κάτι που εντέλει έγινε το 1960, αφού υπεγράφησαν μεταξύ Βρετανίας, Ελλάδας, Τουρκίας και Ελληνοκυπριακής, Τουρκοκυπριακής κοινότητας οι συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Συνθήκες που τέθηκαν σε ισχύ στις 16 Αυγούστου του 1960. Τα γεγονότα λίγο πολύ γνωστά, γεγονότα που οδήγησαν το καλοκαίρι του 1974 στην εισβολή της Τουρκίας στο νησί και την διχοτόμηση, όπου ταλαιπωρεί ακόμα το νησί, όπου έχει μια Τουρκοκυπριακή ζώνη, μια ζώνη που ελέγχεται από τον ΟΗΕ και δυο ζώνες όπου βρίσκονται οι Βρετανικές βάσεις. Η Ελληνική Κύπρος είναι το επίσημο κράτος και όλα τα υπόλοιπα είναι κατεχόμενα είτε από τον ΟΗΕ, είτε από τους Βρετανούς είτε από τους Τουρκοκύπριους. Οι Τουρκοκύπριοι όμως αγωνίζονται και αυτοί για την ένωση.
Μια γνωστή για τον αγώνα της είναι η Νασσέν Γιασσίν, μια γυναίκα σύμβολο του αγώνα για την ένωση της Κύπρου. Η Γιασσίν γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου του 1959 στην Περιστερώνα της Λευκωσίας, μια περιοχή που βρίσκεται στην Ελεύθερη Κύπρο και κοντά στην πράσινη γραμμή. Είναι ποιήτρια και συγγραφέας, είναι ο άνθρωπος που έχει γράψει τους στίχους ενός συγκλονιστικού τραγουδιού που μελοποίησε ο Μάριος Τόκας «Η δική μου η πατρίδα».
Η Γιασσέν προέρχεται από μια οικογένεια λογοτεχνών, συγκεκριμένα ο πατέρας της ήταν συγγραφέας και ποιητής, Εζκέρ Γιασίν, ενώ ο αδερφός της είναι βραβευμένος ποιητής, Μεχμέτ Γιασίν. Η Γιασίν αποφοίτησε από το κολέγιο Μααρίφ, δευτεροβάθμιο σχολείο στην Τουρκοκυπριακή πλευρά, και συγκεκριμένα στο κατεχόμενο κομμάτι της Λευκωσίας. Απο εκεί βρέθηκε στο πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής, όπου σπούδασε κοινωνιολογία, και έπειτα στ πανεπιστήμιο της Κύπρου.
Η Γιασσίν αναμείχθηκε έντονα με τα πολιτικά πράγματα του τόπου της, αγωνίστηκε μέσα από διάφορες δικοινοτικές ομάδες για την επανένωση της διαιρεμένης Κύπρου. Για αυτή της την δράση κατηγορήθηκε από το καθεστώς Ντενκτάς. Το στρατοδικείο στα κατεχόμενα ματαιώθηκε μετά από παρέμβαση 33 Ευρωβουλευτών, Ευρωπαίων συγγραφέων και της Διεθνούς αμνηστείας. Το σπίτι της όμως στα κατεχόμενα έγινε στόχος έρευνας και κατασχέθηκαν έγγραφα από την αστυνομία του ψευδοκράτους.
Προκειμένου να γλιτώσει από τις διώξεις του καθεστώτος, εγκαταστάθηκε το 1997 στην Ελεύθερη Κύπρο. Σήμερα διδάσκει τουρκική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου και στο τμήμα Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών. Η αγωνίστρια Τουρκοκύπρια το 2006 περιλήφθηκε στο ψηφοδέλτιο των Ενωμένων Δημοκρατών στις εκλογές για την ανάδειξη της νέας βουλής των αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ένα κόμμα που συστάθηκε από την ένωση δυο κομμάτων, συγκεκριμένα ενώθηκε το Κίνημα Ελευθέρων Δημοκρατών το οποίο ίδρυσε ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου και το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα το οποίο είχε ιδρυθεί από στελέχη του ΑΚΕΛ που είχαν αποχωρήσει λόγω διαφωνιών. Πέρα όμως τούτου η Τουρκοκύπρια καλλιτέχνης και πανεπιστημιακός έχει τιμηθεί με το βραβείο του καλλιτέχνη της χρονιάς το 1978 από την Κυπριακή Δημοκρατία και με το βραβείο Ανθία-Πιερίδη που έχει καθιερώσει το ΑΚΕΛ, το 1998.
Έχει εκδόσει μια σειρά βιβλίων και έχει σκηνοθετήσει και παρουσιάσεις ένα λογοτεχνικό πρόγραμμα με τίτλο 41st Room στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ (1992-2007) καθώς και το πρόγραμμα Peace Garden (2001-2003) στο ραδιόφωνο “ASTRA”. Γράφει κάθε εβδομάδα μια στήλη στην εφημερίδα “BirGün” (Τουρκία) και στην εφημερίδα “Yenidüzen” (Κύπρος). Τα θέματα των βιβλίων της είναι συχνά γύρω από το Κυπριακό. Πρόκειται για έναν ενωτικό κρίκο των δυο κοινοτήτων, ένα σύμβολο της κοινής επιθυμίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για μια ενωμένη πατρίδα.
Όταν μιλάμε για λαούς δεν μιλάμε για πολιτική, αλλό το τι θέλουν οι πολιτικοί των δυο μερών της Κύπρου ή οι πολιτικοί της Ελλάδας και τη Τουρκίας, και άλλο τι θέλουν οι λαοί. Το 1974 οι Ελληνοκύπριοι θρήνησαν για την χαμένη πατρίδα, για τα πρόσωπα όπου είτε αγνοούνται ακόμα και σήμερα, είτε έχασαν την ζωή τους βρισκόμενοι σε ομαδικούς τάφους, αλλά χάθηκαν και οι Τουρκοκύπριοι.
Η Νεσιέ Γιασίν όπως κατανοείτε αποτελεί μια σημαντική προσωπικότητα, ένα πρόσωπο που μπορεί να αποτελέσει τον ενωτικό κρίκο, το εαν μπορεί να λυθεί βέβαια το κυπριακό, δεν εξαρτάται από τα σύμβολα, αλλά από τους πολιτικούς. Ωστόσο οι άνθρωποι που θα εμπνεύσουν τον κόσμο για να ζητήσουν την αλλαγή στάσης και πολιτικής, χρειάζονται. Η Νεσιέ είναι μια από αυτές.
