Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος
“Το παλιό έχει πεθάνει και το νέο αργεί να γεννηθεί, μέσα σ’ αυτό το μισοσκόταδο ζούμε την εποχή των τεράτων” Αντ. Γκράμσι.
Επί του πεδίου η κατάσταση φαίνεται να είναι ακόμη χειρότερη από αυτήν που περιγράφει ο ιδρυτής του πάλαι ποτέ κραταιού PCI (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) καθώς το Σύστημα δείχνει να “πεθαίνει μετά των αλλοφύλλων”. Το Σύστημα που μας θέλει άτομα και όχι Κοινωνία. Που μας θέλει αναλώσιμο ανθρώπινο κεφάλαιο.Το Σύστημα που μας θέλει υπνοβάτες, περιφερόμενους γύρω από το εγώ μας. Γι αυτό οι κυβερνήσεις της Δεξιάς κατεδαφίζουν με συγκεκριμένο σχέδιο το κοινωνικό κράτος, καταληστεύουν την δημόσια περιουσία και υπονομεύουν τους δημοκρατικούς θεσμούς με την μέθοδο του εκφυλισμού των τριών εξουσιών. Έχοντας μετατρέψει και την κατ’ ευφημισμόν Τετάρτη Εξουσία σε Γκαιμπελίστικου τύπου μηχανισμό προπαγάνδας. Τα δε συντρίμμια που σκόρπισε ο εκφυλισμός και η μετάλλαξη όλων των εκφάνσεων της Αριστεράς, κυριολεκτικά, οδήγησαν στην ψευδεπίγραφη ιδεολογική νίκη της Δεξιάς με κεντρικό σύνθημα “όλοι το ίδιο είμαστε”. Η αποϊδεολογικοποίηση της στρατηγικής και της πολιτικής, της πανσπερμίας των πολιτικών υποκειμένων που αυτοπροσδιορίζονται συγκυριακά και μόνο σαν Αριστερά με μοναδικό στόχο την κυβερνησιμότητα υπονομεύουν ακόμη και τις πιό ανώδυνες για το Σύστημα αλλαγές. Η έκφραση ευσεβών πόθων περί Σοσιαλισμού προκαλεί χασμωδία σ’ αυτούς καθ’αυτούς τους τακτικισμους με τους οποίους υποτίθεται ότι διαφοροποιούνται πολιτικά, ηθικά και δεν συμμαζευεται. Το δε ιδεολόγημα που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον “όποιος δηλώνει αριστερός είναι αριστερός” και χρησίμευσε ως εφαλτήριο προσωπικών πολιτικών και στρατηγικών για κάθε είδους πολιτικάντη γυρολόγου έχει ξεφτίσει πια.
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες του περασμένου αιώνα επιχειρήθηκε η συμπαράταξη ενός ευρέος φάσματος συλλογικοτήτων της Κεντροευρωπαϊκής Αριστεράς που κατέληξε σε ναυάγιο εν τη γενέσει της και μάλιστα στα ρηχά. Η επανάληψη του εγχειρήματος δίκην ξαναζεσταμένου φαγητού από τον κ.Τσίπρα, τους ποικιλώνυμους Ζακχαίους και επώνυμους πολιτικάντηδες ήδη φαίνεται να καταλήγει σε φάρσα πριν καν εμφανιστεί στο πολιτικό σκηνικό. Επειδή ακριβώς όπως και οι πρώτοι διδάξαντες τα φληναφήματα περί “κυβερνώσας Αριστεράς” το εγχείρημα αυτό δεν σκοπεύει να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα.
Ο επιθανάτιος ρόγχος του κόσμου που φεύγει είναι οι ωδίνες της επερχόμενης τερατογένεσης . Μια χούφτα διεστραμμένων εγκληματιών πάνοπλων με τα πιό καταστροφικά όπλα που γνώρισε η ανθρωπότητα και που μπορούν να κάνουν τον πλανήτη ακατοίκητο σχεδιάζουν έναν εφιαλτικό κόσμο. Με μια ασύλληπτη μετάλλαξη της Φύσης και του ίδιου του Ανθρώπου (Τεχνητή νοημοσύνη). Το ίδιο το φασιστοειδές σιωνιστικό ανδρείκελο Τραμπ ευρισκόμενος σε παραληρημματική κατάσταση δήλωσε πως δεν αναγνωρίζει άλλα όρια στην άσκηση της πολιτικής εκτός από εκείνα που ο ίδιος θέτει στον εαυτό του.
Μοναδική δυνατότητα ανακοπής της πορείας της Ανθρωπότητας προς την Άβυσσο είναι να υπάρξει Αριστερά που να διαθέτει ιδεολογικοπολιτική φυσιογνωμία και στρατηγική με ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο. Μία Αριστερά που να ξέρει τί θέλει και τί λέει και προ πάντων να πιστεύει η ίδια σ’ αυτά που λέει και θέλει. Μία Αριστερά που να λειτουργεί σαν συλλογικός νους, οργανωτής και καθοδηγητής μαζών, που να είναι σε θέση να εξηγεί και να πείθει για τον βαθύτατα ταξικό χαρακτήρα των όποιων προβλημάτων. Ακόμη και εκείνα που χαρακτηρίζονται διαταξικά υπό μία διασταλτική έννοια. Οι στρατηγικές της “κυβερνώσας Αριστεράς” που εδράζονται στην θεωρία περί της τριμερούς συνεργασίας (Κράτος, Εργοδοσία, Εργαζόμενοι) και των ” Σταδίων” (του σταλινικού κρατικού καπιταλισμού) δεν είναι λάθη, είναι επιλογές στις οποίες οδήγησε η ταξική πάλη στο εσωτερικό των κομμάτων της εν πολλαίς αμαρτίαις Σοσιαλδημοκρατίας και της διαστροφής στην κορυφή των Τριτοδιεθνιστικών κομμάτων.
Τα προβλήματα : Εθνική Ανεξαρτησία, Υπεράσπιση των Δημοκρατικών θεσμών, ( με το βάθεμα της Δημοκρατίας μέσα από μορφές αμεσοδημοκρατικής άσκησής της) έχουν βαθύτατο ταξικό χαρακτήρα. Το τρίπτυχο Εθνική Ανεξαρτησία, Δημοκρατία, Ταξική πάλη πρέπει να λειτουργήσει σαν τρείς ομόκεντροι κύκλοι επιθετικής στρατηγικής, ικανής να ανοίξει μέτωπα πάλης ενάντια στις σκληρές ταξικές επιλογές που ασκούν σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των κοινωνιών οι άρχοντες του Καπιταλιστικού Σκότους.
Το ρητορικό ερώτημα του μακαρίτη Χαριλάου Φλωράκη “θα προκάνουμε;” στην σημερινή συγκυρία παίρνει δραματικές διαστάσεις. Ο χρόνος ήδη μετρά αντίστροφα σε βάρος των κοινωνιών που βρίσκονται έρμαια των πιό εγκληματικών στρατηγικών και πολιτικών που γνώρισε ποτέ η Ανθρωπότητα. Κανείς μας δεν δικαιούται να ισχυρίζεται πως δεν ακούει και δεν βλέπει. Το ανερμάτιστο των έργων και των λόγων των αρλεκίνων Νετανιάου και Τραμπ και των διαφόρων προθύμων τύπου Μητσοτάκη διεκδικούν την σωστή πλευρά της Ιστορίας. Εδώ φτάσαμε. Τούτων δοθέντων η απογοήτευση και η παραίτηση δεν είναι λύση. Δεν μπορεί να είναι ίδιον των δυνάμεων της αριστεράς. Άλλωστε η Ιστορία μας διδάσκει, όπως και οι τελευταίες εξελίξεις στα πολεμικά μέτωπα της Μέσης Ανατολής, ότι ουδείς τύραννος κατάφερε ποτέ να είναι νικητής στο τέλος της ημέρας. Οι κοινωνικές δυνάμεις της αριστεράς δεν ζητιανεύουν αντίδωρο από τους “πατριώτες” εκμεταλλευτές και δυνάστες που κατά τον κ.Τσίπρα θα βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη με τα κλεμμένα. Απαιτούν ολόκληρο το καρβέλι που, δικαιωματικά τους ανήκει. Και θα το πάρουν, είτε με το καλό είτε με το ζόρι, που λέει ο Λαός. Ο Λαός, ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος από κάθε είδους πολιτικάντηδες με την λεοντή του πατερούλη ή του μεσσία.
