Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης
Αυτές οι μέρες πραγματικά είναι οι καλύτερες που έχω ζήσει σε ότι αφορά την πολιτική σκηνή της χώρας μας. Επικρατεί μια γελοιότητα όπου σου προκαλεί ανάλογο και ενδεχομένως μεγαλύτερο γέλιο από τι θα σου προκαλούσαν οι ταινίες του Θανάση Βέγγου. Από την μία πλευρά έχουμε τον Μητσοτάκη, όπου προκαλεί γέλωτα με τις κουτοπόνηρες προσεγγίσεις του μετά τα γεγονότα στα Τέμπη, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στο Predator. Αυτό βέβαια που κάνει είναι αναμενόμενο και σταθερό εδώ και 7 ολόκληρα χρόνια. Είναι ο πρωθυπουργός που συντονίζει τα πάντα, γνωρίζει τα πάντα και όταν τον πιάσουν με το γίδι στην πλάτη ομολογεί ότι δεν το ήξερε. Δεν ήξερε ας πούμε ότι το γραφείο που συντονίζει ο ίδιος στο επιτελικό του κράτος, παρακολουθούσε το μισό υπουργικό συμβούλιο και σχεδόν όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, δεν ήξερε τίποτα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις διευκολύνσεις που έκαναν οι υπουργοί του, δεν ήξερε ότι για το τραίνο υπάρχει κίνδυνος να εκτροχιαστεί και να δημιουργήσει ότι δημιούργησε. Δεν ήξερε καν ότι ο υφυπουργός του Τριαντόπουλος έδωσε εντολή για μπάζωμα, δεν ήξερε για τα προβλήματα που παρουσίασε η αίθουσα που γίνεται το δικαστήριο των Τεμπών, δεν ήξερε τίποτα μα τίποτα, δεν κύβερναει αυτός άλλωστε. Είναι αντιπολίτευση ακόμη ο άνθρωπος, μην τον παρεξηγείτε. Δεν έχει βέβαια και άδικο, έτσι όπως είναι η κατάσταση των άλλων κομμάτων ο ίδιος έχει αναλάβει διττό ρόλο, είναι και κυβέρνηση και αντιπολίτευση ταυτόχρονα και για πρώτη φορά στα χρονικά. Το άρθρο βέβαια αυτό δεν έχει σκοπό να περιγράψει την κατάσταση της κυβέρνησης, αλλά της αντιπολίτευσης που πραγματικά είναι για τα μπάζα.
Δεν είναι μοντέρνα, αλλά μεταμοντέρνα, μπορείς να είσαι στέλεχος ή βουλευτής ενός κόμματος και να ανήκεις στο άλλο κόμμα. Αυτό έχει καταφέρει με όλη του την στρατηγική ο ένας και μοναδικός υπεύθυνος για την πολιτική κατάσταση σήμερα. Ο άνθρωπος που ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας. Για αυτόν θα μιλήσουμε σήμερα. Έχω αναφέρει σε άλλα άρθρα ότι πρόκειται για το μηχανάκι του Σιωνισμού στην Ελλάδα, έχω αναφέρει ότι λειτουργεί με σκοπό τον κατακερματισμό της αριστεράς για να προωθηθούν στην θέση της αντιπολίτευσης άνθρωποι της ακροδεξιάς και μάλιστα εκείνης της ακροδεξιάς που είναι ταγμένη στην πλευρά του Νεντανιάχου. Αυτό που δεν έχω όμως αναφέρει είναι το τι πραγματικά πάει να φτιάξει ο Αλέξης Τσίπρας στις 26 Μαΐου του 2026 που θα είναι μια μέρα που θα γραφτεί στην ιστορία ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Έχουμε αυτή την στιγμή ανθρώπους που βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Νέα αριστερά που δηλώνουν ότι θα βγάλουν την βουλευτική τους θητεία στο κόμμα που δηλώνουν πως είναι στην βουλή, αλλά στο τέλος αυτής θα ταχθούν στην σωστή πλευρά της ιστορίας, ναι έτσι το λένε μη γελάτε, που είναι το κόμμα του Τσίπρα, που δεν γνωρίζουμε ακόμα ούτε το χρώμα του ούτε το όνομά του ούτε τα στελέχη τους, αλλά στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται στην δεύτερη θέση. Και ρωτάω, υπάρχει κάτι πιο μοντέρνο από το να δηλώνεις στο κοινοβούλιο το ένα κόμμα και εντέλει να είσαι μέλος άλλου κόμματος, που δεν έχει φτιαχτεί ακόμα; Οι τύποι είναι φοβεροί, όλοι τους δουλεύουν υπερ του Μητσοτάκη. Αυτό βέβαια μπορεί να μην είναι μεγάλο πρόβλημα όσο πρόβλημα είναι να δουλεύουν υπέρ ενός κόμματος τύπου ελληνικού AFD. Ένα εθνικιστικό, πατριωτικό, ναζιστικό και ότι άλλο συνοδεύεται από αυτό, κόμμα όπου θα πάρει την δεύτερη θέση είναι αυτό που τελικά χρειαζόμαστε για να ξυπνήσει η αριστερά και να δει την πραγματικότητα. Προς αυτή την κατεύθυνση δουλεύει άλλωστε και ο Αλέξης Τσίπρας για να βοηθήσει τις βλέψεις των Εβραιοσιωναζί αμερικανών ιμπεριαλιστών που αφορούν την χώρα μας. Συγχαρητήρια Αλέξη την βρήκες την Ιθάκη σου.
Συγχαρητήρια και σε όλους που θα τον ακολουθήσουν
Επειδή όμως πολλοί από εσάς με ρωτάτε αν θα ακολουθήσω μιας που τον Αλέξη Τσίπρα τον γνωρίζω από την περίοδο που ήταν γραμματέας στην νεολαία Συνασπισμού, όταν και εγώ ήμουν εκεί, η απάντηση είναι σαφής, ΟΧΙ.
ΟΧΙ, Εβραιοσιωναζί δεν θα γίνω, είμαι με την Παλαιστίνη
ΟΧΙ, Γιουσοφάκι των ΗΠΑ δεν θα γίνω, είμαι με τον Πούτιν
ΟΧΙ, Φιλαράκι με τον Μητσοτάκη δεν θα γίνω, είμαι κομμουνιστής
ΟΧΙ, Δεν αγαπάω το σύστημά σας και τα μέσα των ολιγαρχών
ΟΧΙ, Δεν ξεχνάω το μπουζουκτζίδικο, δεν έχω μνήμη χρυσόψαρου
Έτσι η απάντηση είναι σαφής, προτιμώ τους τοίχους του σπιτιού μου, παρά τους τοίχους ενός κόμματος που θα είναι άλλο ένα γρανάζι του συστήματος. Μπορεί εσείς βέβαια να ακούσετε και πάλι ότι αυτός θα χτυπάει το Νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν, αλλά θα γίνει όσο έγινε και την προηγούμενη φορά που το είπε (2014). Μπορεί να ακούσετε για ταξίδια μαγικά όπου θα καταλήξουν πάλι στα γρανάζια του συστήματος στην πραγματικότητα, μπορεί να ακούσετε πολλά, αλλά το αποτέλεσμα είναι εγγυημένο, θα διαλύσει την δήθεν αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και θα στείλει τον κόσμο στο σπίτι του. Θα διαλύσει κάθε πιθανή ελπίδα για ανασύσταση του χώρου αυτού και θα οδηγήσει την χώρα πάλι στα βράχια, θα ξεφτιλίσει τον χώρο και όλη την ιστορία του.
Μια προτροπή θα κάνω όσο είναι ακόμα νωρίς, απομονώστε τον.
Ελπίζω μετά από αυτό το κείμενο να μην υπάρχουν απορίες
