Γράφει ο Στέφανος Καραπέτης

Η πολιτική στρατηγική του Σωκράτη Φάμελλου απέναντι στην ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, είναι ένα πολιτικό γεγονός που σίγουρα οι ιστορικοί του μέλλοντος θα κάνουν ιδιαίτερη αναφορά. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην ιδεολογική σύγχυσή του και το τέλμα ή καλύτερα το τέρμα της ιστορίας του, έχει μια πρωτοφανή άποψη, πλειοψηφικά πάντα, θέλει μια κοινή πορεία με το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.
Ο πρόεδρος του κόμματος μιλά για στήριξη στον Αλέξη Τσίπρα και για μια κοινή πορεία των δυο κομμάτων και δηλώνει ότι η πρωτοβουλία του Τσίπρα αποτελεί μια θετική εξέλιξη για τον προοδευτικό χώρο, ενώ προειδοποιεί ότι θα ήταν στρατηγικό λάθος η σύγκρουση των δυο χώρων. Θέλει να οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ δίπλα στο νέο εγχείρημα, όπου όμως βρίσκει κλειστή την πόρτα. Χτυπάει επίμονα την πόρτα και με αυταπάρνηση κλείνει το μάτι σε έναν άνθρωπο, ή σε ένα νέο πολιτικό εγχείρημα, που όμως δηλώνει καθέτως και κατ’επανάληψη ότι δεν ενδιαφέρεται το νέο εγχείρημα για συνεργασίες με άλλα κόμματα. Η ΕΛΑΣ διαφωνεί με τις συμφωνίες κορυφής και απευθύνεται σε πολίτες, προσωπικότητες και κοινωνικές δυνάμεις και όχι σε κομματικούς μηχανισμούς, έτσι δηλώνει. Προς το παρόν δεν θέλω να σχολιάσω βέβαια σε ποιούς ακριβώς απευθύνεται η ΕΛΑΣ και ποιος είναι ακριβώς ο ρόλος της στην πολιτική σκηνή. Το σημαντικό είναι πως η μια πλευρά χτυπάει επίμονα την πόρτα και άλλη έχει ήδη ανακοινώσει πολάκις ότι δεν πρόκειται να την ανοίξει.
Ο Φάμελλος συμπεριφέρεται λες και είναι σε διαπραγμάτευση με τον Τσίπρα, κάτι που όμως στην πραγματικότητα δεν γίνεται. Δεν φροντίζει να παρουσιάσει τις θέσεις του κόμματός του ενόψει των εκλογών και έτσι τίθεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Ο ΣΥΡΙΖΑ κοινώς είναι ένα ανύπαρκτο κόμμα που το μόνο πια που μένει να βρούμε είναι που θα πάνε οι εργαζόμενοί του και τα περιουσιακά του στοιχεία. Ο Φάμελλος είναι ένας ανύπαρκτος πολιτικός αρχηγός όπου απλά λειτουργεί ως γέφυρα με την πολιτική προοπτική ενός άλλου κόμματος. Τον Σεπτέμβριο οι αρχηγοί των κομμάτων θα ανέβουν στην Θεσσαλονίκη, στην ΔΕΘ, που εκεί συνήθως παρουσιάζονται οι θέσεις των κομμάτων και ειδικά σε έναν Σεπτέμβριο όπου φαίνεται ότι θα είναι και ο τελευταίος πριν τις εκλογές. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει επίσημα η κυβέρνηση την Άνοιξη του 2027 θα γίνουν οι εκλογές, άρα η ΔΕΘ είναι ο πρώτος σταθμός ενόψει της προεκλογικής καμπάνιας των κομμάτων. Τι θα πει εκεί λοιπόν ο Φάμελλος; Θα πει πως εμάς δεν μας ενδιαφέρει να έχουμε θέσεις, αρκεί ο Τσίπρας να ανέβει στην κυβέρνηση, θα πει ότι εμάς οι θέσεις μας είναι αυτές που εικάζω πως θα παρουσιάσει ο Τσίπρας στην έκθεση της Θεσσαλονίκης. Είναι εντέλει πολιτικά αυτόνομος αυτή την στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ; Η απάντηση είναι ευθύς, ΟΧΙ. Είναι ένας πολιτικός σχηματισμός που το 2023 εκλέχθηκε στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν είναι εκεί τώρα, αλλά υπάρχει ως κοινοβουλευτική ομάδα, όση του έμεινε δηλαδή, για να μην είναι ανεξάρτητοι οι βουλευτές. Υπάρχει ως ΚΟ για να μην γίνει σκορποχώρι δηλαδή.
Και όλα αυτά την ώρα που μια μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει υπογραφές για νέα κεντρική επιτροπή όπου θα συζητηθεί το ζήτημα των συνεργασιών και η κάθοδο του κόμματος στις εκλογές, που από τι φαίνεται δεν θα υπάρξει. Αυτή βέβαια η εξέλιξη βρίσκει διαφωνούντες με πρώτο και καλύτερο τον Παύλο Πολάκη, και να ακολουθούν ο Νίκος Παππάς και η Ρένα Δούρου. Οι τρεις τους με διαφορές στις θέσεις τους βέβαια, μιλάνε για την ανάγκη ύπαρξης πολιτικής αυτονομίας του ΣΥΡΙΖΑ. Οι τρεις τους όμως όπως και οι υπόλοιποι συμμετείχαν στο πραξικόπημα του μπουζουκτζίδικου, όπου μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πολιτικό πτώμα.
Η ιστορία της ελληνικής Αριστεράς είναι γεμάτη με γεγονότα συγχωνεύσεων κομμάτων, έτσι και αλλιώς και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτέλεσμα τέτοιων συγχωνεύσεων, διασπάσεις, μετασχηματισμούς και αναγεννήσεις. Ωστόσο σε όλη αυτή την συναρπαστική κατά τα άλλα ιστορία δεν έχει καταγραφεί ποτέ περίπτωση όπου ένας πρόεδρος κόμματος εμφανίζεται πρόθυμος να υποβαθμίσει τον πολιτικό του ρόλο ή τον ρόλο του πολιτικού οργανισμού που εκπροσωπεί υπερ ενός άλλου πολιτικού σχηματισμού, ο οποίος μάλιστα δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται και για κομματικές συνεργασίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ πια δεν πείθει και είναι καταδικασμένος στην εξαφάνιση του, ο θάνατός του ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2024, τα έτη 2019-2023 το κόμμα ήταν στην εντατική, αναστήθηκε με την εκλογή του Κασσελάκη, και οδηγήθηκε στον θάνατο τον Νοέμβριο του 2024. Το πτώμα όμως έμεινε στο ψυγείο, δεν έχει ταφεί ακόμα, η αναμονή είναι μακρά μέχρι την τελική πολιτική κηδεία, ωστόσο ως πολιτικό πτώμα δίνει την κωμικοτραγική πλευρά ενός παρελθόντος όπου προέκυψε μέσα από τον Σεχταρισμό των καρεκλοκένταυρων του Πολίτμπιρο της Κουμουνδούρου, που σάπισε μέσα από την γενικότερη αποσύνθεση που έφερε η ύπαρξη του μεσσία και σημερινού αρχηγού της ΕΛΑΣ.
Να θυμίσω ότι ο Τσίπρας ήταν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ από το 2008 μέχρι το 2023. Μέσα σε αυτά τα χρόνια προέκυψαν όλες αυτές οι διασπάσεις που οδήγησαν στην τελική αποσύνθεση. Το 2010 ιδρύθηκε η ΔΗΜ.ΑΡ από τα μέλη της λεγόμενης ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ. Το 2015 μετά το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ, ιδρύθηκε η Λαϊκή ενότητα και το 2018 το ΜΕΡΑ25. Όλα τους αποπαίδια του ΣΥΡΙΖΑ, και εκεί που πιστεύαμε πως οι διασπάσεις δεν θα συνεχιστούν ήρθε και η Νέα αριστερά τον Μάρτιο του 2024 από βουλευτές που διαφώνησαν με τον Κασσελάκη, που εντέλει μετά το συνέδριο που έγινε υπό την εποπτεία του Τσίπρα, και είναι το πέρασμα από το δημοκρατικό τόξο στην ανυπαρξία, οδηγηθήκαμε στο κίνημα Δημοκρατίας, που σήμερα ονομάζεται Δημοκράτες-Προοδευτικό κέντρο.
Δεν θέλω να αναφερθώ στους άλλους, θέλω να αναφερθώ σε αυτούς τους ανθρώπους που κρατάνε ακόμα την χιλιοτρυπημένη πόρτα ενός ιστορικού κατά τα άλλα κόμματος. Ένα κόμμα που οι ρίζες του βρίσκονται μεταξύ ΕΔΑ, ΚΚΕ,ΚΚΕ Εσωτερικού. Ένα κόμμα που δημιουργήθηκε το 1989 ως αντικραδασμικό της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Απέκτησε πολιτική αυτονομία από το 1993 και μετά και πέρασε στην κυβέρνηση το 2015. Ένα κόμμα που τα μέλη του έλεγαν ότι δεν έκλεψε ο αρχηγός του και πρώην πρωθυπουργός χρήματα, συγκρινόμενοι βέβαια με τα υπόλοιπα κόμματα εξουσίας. Μπορεί όντως να ισχύει, αλλά ξεχνάμε το ανήθικο της υπόθεσης. Ο Τσίπρας έκλεψε τα όνειρα, τις προσδοκίες και τα όνειρα μιας ολόκληρης ομάδας ανθρώπων, αυτοί που ονομάζονταν αριστεροί. Έκελεψε την ελπίδα για μια άλλη πολιτική πέρα από τον παλαιό δικομματισμό, επανέλαβε την άρχουσα πολιτική, εξεφτέλισε την ιστορία της αριστεράς στον τόπο μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ απομακρύνθηκε από την αριστερά και βρήκε ανθρώπους άλλων χώρων, όπου μάλιστα περιχαρής στο συνέδριο της ντροπής μιλούσαν για το σπίτι τους, όπου το πήραν πίσω.
Η Ξενογιαννακοπούλου για παράδειγμα ήταν πάντα στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχε γίνει υπουργός του ΠΑΣΟΚ τα έτη 2009-2012. Ο Ραγκούσης ήταν πάντα ΣΥΡΙΖΑ, δεν είχε γίνει υπουργός του ΠΑΣΟΚ τα έτη 2009-2012. Ο Σπίρτζης δεν είχε καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ. Ήρθαν λοιπόν τα καρεκλοκένταυρα των κομμάτων εξουσίας στο κόμμα εξουσίας του Τσίπρα να διώξουν τους ανθρώπους που το πολιτικό τους σπίτι χτίστηκε μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, και μιλήσαν για το σπίτι τους. Είναι σαν τους Σιωνιστές που διώχνουν τους Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους και τα αναφέρουν ως δικά τους. Αυτό ακριβώς έκαναν τα καρεκλοκένταυρα, κρατώντας βέβαια και λίγους από τους παλαιούς καρεκλοκένταυρους, τύπου Ζαχαριάδη και λοιπών τέως συντρόφων. Ο λαός όμως δεν ξεχνά, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην κατέβει στις εκλογές, τον Τσίπρα όμως που θα κατέβει, θα τον καταδικάσουμε πολιτικά. Θα περάσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, τόσο αυτός όσο και τα καρεκλοκένταυρα. Εκεί που δηλαδή ανήκουν. Αυτό είναι το μέλλον της κεντροαριστεράς τύπου ΣΥΡΙΖΑ, Φάμελλου και Τσίπρα, το χρονοντούλαπο. Το οφείλουμε στους ανθρώπους που δεν είναι πια μαζί μας και έδωσαν τον αγώνα τους για την μεγάλη αριστερά για τα οράματα που έκλεψε ο Τσίπρας. Το οφείλουμε σε αυτούς που κοροϊδέψαμε για την πρέζα της εξουσίας, το οφείλουμε εντέλει στους ίδιους μας τους εαυτούς και στους αγώνες μας.
![]()