Γράφει ο Μπάμπης Δρακόπουλος
Κοινωνία ή Άτομα; Ιδού η απορία. Η Κυβέρνηση που συνεχίζει ακάθεκτη το πρόγραμμα της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους και της καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας μας θέλει άβουλα άτομα ως αναλώσιμο ανθρώπινο κεφάλαιο. Όπως πάντα μας ήθελε η Δεξιά πολιτική. Διότι η Δεξιά ιδεολογία και πολιτική είναι από την φύση της εγκληματική και δρα οριζόντια με τον ίδιο τρόπο παγκοσμίως. Στις μέρες μας, με το λάβαρο του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και την ψευδεπίγραφη παγκοσμιοποίηση φαίνεται να καλπάζει πραγματοποιώντας όλους της τους στόχους οδηγώντας την Ανθρωπότητα στην καλύτερη περίπτωση σε ένα νέο Μεσαίωνα με εναλλακτική λύση τον πυρηνικό Αρμαγεδώνα. Η υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών Δεξιάς -Ακροδεξιάς έχει πλέον συντελεσθεί στο χωνευτήρι της επιθετικής στρατηγικής και των επιδιώξεων του Καπιταλιστικού συστήματος.
Η αδίστακτη Δεξιά όλων των εποχών είναι καθεστώς. Έγινε δε καθεστώς έχοντας υπονομεύσει στρατηγικά τους πυλώνες της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας και, κυρίως, την διάκριση των εξουσιών. Οι μόνες πολιτικές λειτουργίες, με πολλά εισαγωγικά, που επιτρέπει είναι οι δράσεις των προπαγανδιστικών της μηχανισμών και οι διεργασίες αναπαραγωγής ενός αδίστακτου πολιτικού υποκόσμου ικανού για τα πιό απίθανα οικονομικά και πολιτικά εγκλήματα και όχι μόνο.
Η κατίσχυση του Εγώ έναντι του Εμείς μεθοδεύτηκε από τον σκληρό ιδεολογικό πυρήνα του Καπιταλιστικού συστήματος ώστε να γίνει, όπως και έγινε, το χαλί πάνω στο οποίο κυλούν άνετα πλέον οι πολιτικές του Συστήματος και μάλιστα με την μορφή Αξιών.
Το ποιός κρατάει την σημαία της Δεξιάς πολιτικής έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζουν τα κέντρα αποφάσεων του Συστήματος τα αποτελέσματα της δικής τους πολιτικής. Στρατηγικός τους στόχος παραμένει αμετακίνητα η υπέρβαση των όποιων διαχειριστικών προβλημάτων χωρίς να θίγονται οι αιτίες και τα δομικά στοιχεία του ταξικού χαρακτήρα της πολιτικής τους. Η ακατάσχετη συνθηματολογία περί διαφάνειας-δικαιοσύνης- σταθερότητας και ανάπτυξης αντικαθιστούν το έλλειμμα προγράμματος για την αντιμετώπιση υπερώριμων κοινωνικών προβλημάτων και σηματοδοτούν τα φυσιογνωμικά στοιχεία των πολιτικών υποκειμένων που διεκδικούν την διακυβέρνηση στα πλαίσια μιας τάχα κοινωνικής διεργασίας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για πολιτική απάτη τόσο χοντροκομμένη που να μην αναγνωρίζεται. Βασικά χαρακτηριστικά των Κομμάτων που διεκδικούν κυβερνησιμότητα (ΠΑΣΟΚ-Τσίπρας) είναι ότι παράγει πολιτική ο Αρχηγός και ουδείς άλλος ενώ, δίχως ντροπή, ισχυρίζονται ότι διαθέτουν και αριστερό πρόσημο και κυρίως, ότι αποφεύγουν, με εκκωφαντικό τρόπο, να μας πουν τί σχεδιάζουν προγραμματικά να κάνουν με τους Σαϋλοκ των Τραπεζών, με τους Μολώχ της Υγείας, της Ενέργειας, της Ακρίβειας, της Τηλεφωνίας. Τί θα κάνουν με τους αγιέμπορους της Παιδείας και ιδιαίτερα με τις ποινικές ευθύνες όσων εκ των Αρίστων ρευστοποιούν την Δημόσια περιουσία ενθυλακώνοντας εκατομμύρια. Τί θα κάνουν με τον κανιβαλισμό που έχει υποστεί το δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο και την αλληλεπικάλυψη των εξουσιών με τα γνωστά προνουντσιαμέντα Μητσοτάκη και των εισοδιστών φασιστών που αλωνίζουν προκλητικά εντός της ΝΔ και της Κυβέρνησης.
Οι αοριστίες και οι αμφισημίες στον πολιτικό λόγο των κάθε είδους επιδόξων και μη διαχειριστών του Συστήματος αποτελεί κύριο γνώρισμα της δεξιάς πολιτικής. Από δε μεθοδολογική άποψη, συνθηματολογώντας οδηγεί τους πολίτες σε κατάσταση αλλοτρίωσης του κοινωνικού ατόμου στο εγώ του και σε ένα είδος πολιτικάντικης διαστροφής. Έτσι, ο πολιτικός ρόλος του πολίτη οριοθετείται στο, απλώς, “τί δεν θέλει”. Το τί θέλει το καθορίζει ο κάθε φορά νέος μεσσίας και μέσω αυτού, φυσικά, τα συμφέροντα που αυτός εκπροσωπεί. Η όλη αυτή διαδικασία που διεκδικεί μορφές πολιτικοκοινωνικών διεργασιών έχει να κάνει με την πιό ελεεινή μορφή παραλογισμού που βιώνουμε με έναν άφατο μιθριδατισμό δυστυχώς όλοι οι πολίτες.
Με την αδειάληπτη κατίσχυση της δεξιάς πολιτικής που εφαρμόζεται από το σύνολο των αστικών κομμάτων διαχρονικά η κατάσταση της χώρας δεν μοιάζει, απλώς, εφιαλτική, είναι! Και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό. Είναι επίσης δε τραγικό το ότι η μοναδική όπτιμουμ, ας πούμε για την οικονομία του κειμένου, ελπίδα για τον Λαό είναι η παρέμβαση ενός αστάθμητου παράγοντα, αφού δεν εμπιστεύεται κανέναν αλλον.
Ασφαλώς και δεν γράφεται Ιστορία με το ‘εαν’ αλλά επειδή εδώ δεν κάνουμε Ιστορία αλλά εκφράζουμε προβληματισμούς ανιχνεύοντας διεξόδους μπορούμε να ψάξουμε τα πώς και τα γιατί προκειμένου να ανοίξουμε δρόμους. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι θα ήταν διαφορετική η πορεία των κοινωνιών εφόσον η Αριστερά είχε παίξει τον ιστορικό της ρόλο. Η υποχώρηση της ταξικής πολιτικής έναντι της κυβερνησιμότητας από καταβολής της Αριστεράς οδήγησε στον εκφυλισμό σαν αποτέλεσμα της όξυνσης της ταξικής πάλης στο εσωτερικό των Κομμάτων όλων των εκφάνσεων της Αριστεράς που οργανώθηκε με κριό την κυβερνησιμότητα και τον κυβερνητισμό. Τα αποτελέσματα που προέκυψαν όπου κυβέρνησαν τα μεν τριτοδιεθνιστικά κόμματα ήταν να περάσουν ανοιχτά στον κρατικό καπιταλισμό και να καταρρεύσουν τα δε σοσιαλδημοκρατικά να γίνουν από την αρχή πυλώνες του καπιταλιστικού συστήματος και να παραδέρνουν στις μέρες μας στα κράσπεδα αυτού, εντός του οποίου, όπως έχουμε πει παραπάνω, καλπάζει η Δεξιά με σαφέστατη ταξική πολιτική.
Τούτων δοθέντων, η λύση βρίσκεται στον δρόμο της ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗΣ της Αριστεράς. Με σαφή ταξικό προσανατολισμό και στρατηγική μετώπων πάλης -αέναης πάλης – για θεσμικές και διαρθρωτικές αλλαγές στην βάση και το επιοικοδόμημα της Κοινωνίας. Με σαφείς στόχους: α) την Λερναία Ύδρα των κοινωνικών ανισοτήτων β) αμεσοδημοκρατικές στοχεύσεις και κατακτήσεις σαν απάντηση στην κρίση της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας ένεκα της εργαλειοποίησής της από το Σύστημα γ) την Εθνική Ανεξαρτησία στα πλαίσια διεθνών ισότιμων σχέσεων.
