Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
Χρόνια τώρα το ίδιο θέαμα… ένα μνημείο χωμένο στα σκουπίδια! Πού βρίσκεται; Στον Εύδηλο της Ικαρίας στο νησί που υπερηφανευόμαστε και με το δίκιο μας για το μερίδιο της αθάνατης δόξας των προγόνων μας, για θυσίες με θάνατο πόνο και δάκρυ… μόνο που οι σημερινοί, μες στην βοή του κόσμου και στην βιασύνη της καθημερινότητας προσπερνάνε αδιάφοροι ρίχνοντας απλά την μαύρη σακούλα στους κάδους απορριμμάτων κι αν είναι γεμάτοι την πετάνε κι απ΄ έξω….
σκουπίδια, σκουπίδια, σκουπίδια!
η ζωή μας γέμισε σκουπίδια!
ή καλύτερα την γεμίζουμε σκουπίδια!
Με ποιον να τα βάλεις βλέποντας αυτή την εικόνα: με τις υπηρεσίες καθαριότητας του ΔΗΜΟΥ; ακριβώς απέναντι βρίσκεται το ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΜΕΓΑΡΟ καθημερινά οι υπάλληλοι αντικρίζουν αυτό που βλέπουμε άραγε εκείνοι το βλέπουν; να τα βάλεις με τους «πολιτιστικούς» συλλόγους; με τους συλλόγους των εκπαιδευτικών; με τους απλούς πολίτες; με τους ανυποψίαστους περιηγητές του νησιού; Πείτε μου με ποιούς; Δεν κατανοούν ότι αυτό αποτελεί ύβρη για το μνημείο; το οποίο χτίστηκε με ιδιωτική δαπάνη της αείμνηστης Μαρίας Πίτακα και στήθηκε στην μνήμη των τριών Ικαρίων παληκαριών (Γ. Πίτακα, Γ. Κρόκου, Μ. Τσερμέγκα) που εκτελέστηκαν μαζί με τους 200 στην Καισαριανή – πρωτομαγιά 1944 – από τους Γερμανούς Ναζί.
Το μνημείο χωρίς μνήμη δεν έχει νόημα! Το νόημα κρύβεται εκπέμποντας πάντοτε το ανέσπερο φως από κάθε γωνία, ευθεία ή τεθλασμένη του όλου περιβάλλοντος χώρου χωρίς κανένα εμπόδιο, και να που εδώ έχουμε εμπόδιο και μάλιστα … σκουπίδια! (υπάρχει μεγαλύτερη ασέβεια);
Λάθος το κατάλαβαν οι νέο/Ικάριοι: Ετούτο δεν έγινε για να τιμάται μία φορά τον χρόνο, (εκείνη την ημέρα κάθε πρωτομαγιά οι κάδοι απομακρύνονται πώς και πού τότε βρίσκουν τον χώρο;) ετούτο ΈΓΙΝΕ για να θυμίζει, να σηματοδοτεί, να φωτοδοτεί, να εμπνέει στον χρόνο όχι του ρολογιού αλλά της ιστορίας, ο χρόνος αυτός είναι ατέρμονος κι αέναος, που προσθέτει δεν αφαιρεί, που πολλαπλασιάζει και δεν διαιρεί.
Ο χρόνος για το Μνημείο και τη μνήμη είναι αιώνιος σύμμαχος τους, για τούτο το άσπρο μάρμαρο με τα χαραγμένα ονόματα των «ηρώων» του αστράφτει στον ήλιο όλες τις εποχές μα πιότερο τις ομιχλώδεις μέρες και τις μαύρες νύχτες του «χειμώνα» όπως για παράδειγμα στις μέρες αυτές που μας έτυχαν να ζήσουμε… ίσως στην εποχή μας να το έχουμε περισσότερο ανάγκη!
Ο χώρος γύρω του το φορτώνει με την απέραντη θέα στην θάλασσα του Αιγαίου σαν να του χρωστάει, σκύβει και το αγκαλιάζει και το φιλεί, και το τιμά! Το μεγαλώνει, το γιγαντώνει έτσι που να μην χωρά πια στον προδιαγεγραμμένο του χώρο χωρίς τίποτα να το εμποδίζει!
Αυτό ήταν. Έγινε κι έμεινε. Έμεινε σημαδεύοντας όνειρα, ελπίδες, αγώνες για ένα καλύτερο κόσμο! Έχουν να πουν πως όποιος δεν θυμάται ή ξεχάσει το παρελθόν του ή ακόμα το υποτιμά υποβαθμίζοντάς το, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει… Μην το κρύβετε λοιπόν, προπάντων μην το βρωμίζετε (ούτε και άθελά σας, πάραυτα πετάξτε ή αλλάξτε την θέση των κάδων δεν μπορεί να είναι εκεί η θέση των)!… αφήστε το ΜΝΗΜΕΙΟ να μπει βαθιά στην ιστορική μας συνείδηση… Να Περάσει ατόφιο από την μια γενιά στην άλλη έτσι αυτόματα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια μάλλον χωρίς καμία προσπάθεια να παραμένει ορατό από παντού, αυτό είναι το θαυμαστό που παραμένει το ίδιο ζωντανό, δυνατό, να φαντάζει πελώριο, αναλλοίωτο και διαρκώς επίκαιρο!
Μνημείο λοιπόν με ΝΟΗΜΑ Πανανθρώπινο – Πανικάριο χωρίς όρια και χωρίς εμπόδια… με τα ονόματα εκεί να λάμπουν νυχθημερόν σαν ήλιοι!
