Γράφει η Χαρούλα Κοτσάνη
ΜΙΑ ΠΗΓΗ που μας την στέρεψαν!
Ιούνιος του 2026 ήταν που ανέβαινα με τα πόδια από την Πηγή για το Μάραθο, στο μέσο περίπου της διαδρομής άκουσα ήχο «ποιητικό» νερού, κοντοστάθηκα ήταν μεσάνυχτα, ευτυχώς δεν αραθυμώ* ποτέ και για κανέναν λόγο, πλησίασα το σημείο απ΄ όπου ερχόταν η «μαγική αυτή μουσική», άνοιξα ένα πρόχειρο μεταλλικό καπάκι ενός φρεατίου εκεί δίπλα στην δημοσιά και είδα αυτό που βλέπετε! έναν περίεργο κρουνό να στριφογυρίζει πετώντας γύρω νερό ποτίζοντας (υποθέτω για μήνες): ρίζες πεύκων, ακισσαριών, αστιβών, κουμαριών εκεί δίπλα πάντα στον κεντρικό δρόμο, χωρίς να φαίνεται εφόσον ποτίζει βαθιά την ρουμανίσια γη!
Όλο το καλοκαίρι που ήμουν κάτω, κάθε φορά που τύχαινε να περνάω, σταματούσα να δω αν κάποιος το διόρθωσε μιας και το είχα ήδη διαδώσει προφορικά σε χωριανούς μην πουν ότι τους εκθέτω κιόλας δημοσίως!!!
19 Σεπτεμβρίου 2026, σήμερα! η ΠΗΓΗ δεν έχει νερό, εννοείται δεν μπορούμε να ποτίσουμε ούτε τα γιασεμιά μας, το νερό συνεχίζει να τρέχει μες στο δάσος στο ίδιο σημείο λίγο παραπάνω, εννοείται δεν έχει βγει καμία ανακοίνωση – ενημέρωση από τον ΔΗΜΟ, εννοείται ότι έχουμε πληρώσει στο ακέραιο τους λογαριασμούς παροχής υπηρεσιών ύδρευσης στον ΔΗΜΟ ΙΚΑΡΙΑ, εννοείται πως δεν είμαστε όλοι
«ηλίθιοι/ιθαγενείς» όπως μας θεωρούν!
Κι εννοείται ότι πρέπει να απολογηθούν όσοι ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση…
υ.γ./ όλο και πιο επίκαιρος ο Ποιητής, Γ. Σεφέρης:
“Ο τόπος μας είναι κλειστός.
Δεν έχουμε ποτάμια δεν έχουμε πηγάδια
δεν έχουμε πηγές μονάχα λίγες στέρνες, άδειες κι αυτές”…
